schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Dertig jaar na zijn solodebuut (Freedom, 1996) heeft Robbie Williams (51) het album gemaakt dat hij naar eigen zeggen destijds had willen maken, na het stoppen van zijn boyband Take That in 1995: een album dat aansloot bij het Britse pop- en rock geluid van toen.
Britpop is Williams’ dertiende en rockt inderdaad steviger dan we van hem gewend zijn: hardere gitaren, bonkende drums. Het begint met een gierende riff van Tony Iommi (Black Sabbath), waarna Williams de vraag beantwoordt wat Britpop volgens hem precies was.
Daar hoort uiteraard een armzwaaiballad bij waarin hij zingt als Liam Gallagher (All My Life), maar ook een punky stamper met jubelrefrein (Bite Your Tongue) en veel verwijzingen naar druggebruik, zoals in It’s Okay Until the Drugs Stop Working.
In Williams’ brede Britpopdefinitie is ook plek voor synthesizers, zoals in Morrissey, een ode aan de controversiële Smiths-frontman. Op de dansvloer belanden we overigens niet.
Britpop is een begeesterd album met een overkoepelend idee, dat moet je Williams nageven, maar niet alle songs zijn spannend. Het fletse Human bijvoorbeeld niet en zo zijn er meer. Bij zijn grootste hits komt hij toch niet in de buurt. Bij de beste platen uit de Britpopjaren evenmin.
Robbie Williams
Britpop
Pop
★★★☆☆
Columbia Sony
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant