Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
En toen, net in de week dat wetenschappers constateerden dat runderen mogelijk veel intelligenter zijn dan altijd is aangenomen, arriveerde de krankzinnige keizer in Zwitserland.
Veel meer nog dan keizerlijk was de krankzinnige keizer krankzinnig. Af en toe verzon hij een eigen club, zodat hij op nog meer plekken de baas kon zijn. Hij verbouwde zijn paleis om meer ruimte te maken voor de leegte die als een giftige damp om hem heen hing. Hij perste vredesprijzen af, hij bestudeerde net zo lang AI-foto’s met zichzelf als triomferend middelpunt tot hij vergat dat het de foto’s waren die gemanipuleerd waren en niet de realiteit. Zijn wereld was al lang geleden teruggebracht tot kopen en verkopen, een andere taal sprak hij niet. Voor de handel trilden al zijn snaren, zij het dat hij nooit fatsoenlijk was gestemd. In zijn borst bevond zich een roestvrijstalen terrine, waarin soep met ballen eigendunk en slierten eigenbelang zachtjes klotsten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zijn onderdanen waren elke dag op hun hoede. Elke dag kon een nieuwe golf van waanzin hen omverwerpen, en ze wisten nooit uit welke hoek die golf komen zou. En ook de mensen in andere landen zetten zich elke ochtend schrap, omdat er altijd wat kon gebeuren, altijd wat kon worden gezegd, omdat er elke dag weer een nieuwe aanleiding kon zijn om je verbijstering en zorg een niveautje op te schalen. De krankzinnige keizer hield de wereld in zijn ban, door dagelijks te verrassen en te vernederen. Hij kon uitsluitend vooruit, zijn gedachten waren niet flexibel genoeg om de geringste bocht te maken. Wanneer hij zich verveelde, liet de krankzinnige keizer zijn gevolg landkaarten inkleuren in kleuren die hij herkende.
Er waren dagen dat hij op een bank zat en onlineberichtjes begon te plaatsen over elk onderwerp dat voorbij zweefde over de dorre vlaktes aan de binnenkant van zijn schedel. Soms waren het wel dertig, veertig berichtjes per minuut, over ieder denkbaar thema, waarover hij dacht met de korrelige coherentie en de nihilistische hardnekkigheid van een uit cement gehakte vastgoedontwikkelaar die erover fantaseerde wat hij zou doen als hij keizer zou zijn. Tot hij zich, wanneer de adrenaline uit hem wegvloeide en zijn lijf aanvoelde als de loze homp die het was, realiseerde dat hij keizer was.
In feite was het enige waarover de krankzinnige keizer te spreken was zichzelf, en bij uitbreiding: iedereen die dat ook vond. Zoals de meeste mensen voor 70 procent uit water bestonden, zo bestond de krankzinnige keizer voor ruim 70 procent uit aandacht van anderen. De rest was vervuilde lucht.
Het ging hem er niet eens werkelijk om wat hij deed of zei, maar dat er gekeken en geluisterd werd. Alles aan hem was ‘upsetting by design’, zoals een onderdaan het eens beschreef. Zo kreeg elke stap van de krankzinnige keizer buiten zijn eigen kringen de kenmerken van een zorgvuldig voorbereide en toch mislukte interventie: iedereen verzamelde zich vooraf en nam zich heilig voor hem eindelijk te vertellen dat het zo niet langer kon.
Eenmaal met hem in dezelfde ruimte luisterden ze uren, toch weer perplex, speurend naar brokstukken van de echte wereld in de vloedgolf van geraaskal die door de zaal kolkte. En terwijl in Zwitserland de laatste zin van de mesjogge-maffiose freejazz van de krankzinnige keizer na-echode, verhieven enkele toehoorders zich schoorvoetend uit hun stoelen. Ze stonden op. Vóór, of tegen hem, dat viel in het tegenlicht nog niet goed te onderscheiden.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant