is columnist voor de Volkskrant
Een van de grootste misverstandfenomenen van de moderne tijd is natuurlijk de wc voor alle geslachten. (Dit klinkt vies.) Het aantal wc’s voor alle geslachten neemt hand over hand toe, in theaters, bioscopen, bibliotheken. De uitbaters van die plekken zetten niet meer ‘Heren’ of ‘Dames’ op de wc-deur, of dat plaatje van het oud-Hollandse meisje dat heel moeilijk hangt te plassen boven een potje en het oud-Hollandse jongetje dat juist triomfantelijk en relaxed staat te tinkelen. Iedereen
mag overal poepen, tegenwoordig.
De wc-beheerders proberen je op subtiele wijze nog wel iets duidelijk te maken: zo zie je vaak twee deuren naast elkaar, en op de een staat een pictogram van een wc-pot, en op de andere staan twee pictogrammen: van een wc-pot en een urinoir. Dan weet je als persoon die het gênant vindt om zes openlijk plassende blote piemels in een openbare ruimte aan te treffen: ik neem even de deur met alleen de wc-pot erop.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar soms wordt er een free for all van gemaakt en wordt er niets aangegeven, en dan is het: je ziet maar wat je aantreft. Het valt mij altijd op dat de mannen het meest schichtig worden van de situatie waarin ze een gemengde wc-zaal moeten delen met vrouwen. Ze lopen er binnen, zien een vrouw, rennen weer weg, kijken op de deur, toch weer naar binnen. Ik heb met ze te doen.
Vrouwen rennen niet zo gauw weg, die zijn allang blij als er ergens een wc beschikbaar is waarvoor ze niet anderhalf uur in de rij hoeven staan. Toch heb ik ook te doen met de vrouwen (mezelf) als zij in een wc-ruimte even een moment voor zichzelf willen beleven om, bijvoorbeeld, met een beige stick hun wallen weg te werken.
De afgelopen tweeduizend jaar wisten mannen niet dat vrouwen dat soort dingen deden op publieke wc’s, en hoewel mannen best van mij mogen weten dat ik wallen heb, en ze wegwerk met beige zalf, vind ik het toch ongemakkelijk als een wachtende man via de spiegel duidelijk stomverbaasd gadeslaat wat ik aan het doen ben.
Was de wc niet ooit een boudoir, een plek om je ‘neus’ te ‘poederen’, een minimalistische, pragmatische mini-hamam waar je met gelijkgestemden van panty wisselde, checkte of je spinazie tussen je tanden had of rustig je oksels droogde aan de handendroogmachine? (Zie de film Desperately Seeking Susan voor deze iconische en inspirerende scène.)
Ik probeer ongelofelijk inclusief te zijn in mijn leven, van mij mag iedereen overal diens boodschap doen, en ik wil de rij voor de vrouwen-wc opheffen. Maar ik wil mannen vragen om op gedeelde wc’s ook dingen te doen die niet onder de noemer plassen en poepen vallen. Haar kammen, dagcrème aanbrengen, desnoods een stropdas opnieuw strikken.
En urinoirs mogen voor mij voor altijd een eigen ruimte. Dat is voor iedereen fijner.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant