Shakespeare In ‘Hamnet’ imponeert Jessie Buckley als echtgenote Agnes van William Shakespeare, die de dood van zijn zoontje Hamnet verwerkt in het meesterwerk ‘Hamlet’.
Jessie Buckley als Agnes en Paul Mescal als William Shakespeare in 'Hamnet'.
Ik had ter voorbereiding extra zakdoekjes mee. Sinds Hamnet deze zomer in première ging, zingt rond dat het bijna onmogelijk is de nieuwe film van Chloé Zhao (The Rider, Nomadland) met droge ogen te verlaten. Hamnet is gebaseerd op de gelijknamige roman over het tragische familieleven van William Shakespeare. Er is weinig bekend over een connectie tussen zijn eigen leven en zijn werk, wat veel ruimte voor eigen invulling geeft. Bekend is wel dat de iconische toneelschrijver drie kinderen had, waarvan één op 11-jarige leeftijd overleed: het jongetje Hamnet. En paar jaar later schreef Shakespeare zijn meesterwerk Hamlet, over een rouwende zoon die dood van zijn vader wil wreken.
Hamnet. Regie: Chloé Zhao. Met: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn. Lengte: 126 min.
Hamnet suggereert vanaf de eerste seconden verbanden tussen die twee feiten. Maar bovenal is het een portret van Shakespeares echtgenote Anne, ook Agnes genoemd. Het koppel trouwde toen hij 18 was en zij 26 en zwanger van hem. Verder is ook over haar weinig bekend. In de Oscar-winnende romantische komedie Shakespeare in Love (1998) zitten de twee in een liefdeloos langeafstandshuwelijk. Hamnet kiest een ander, hedendaagser aandoend narratief.
Gevoelsmatig sluit het eerste deel van Hamnet immers aan bij recente films als Die My Love en If I had legs I’d Kick you, die moeilijk te verwoorden emotionele kanten van het ouderschap overbrengen door de bijna dierlijke aspecten ervan te onderstrepen. Dat past ook bij Agnes’ personage (Jesse Buckley) die we leren kennen terwijl ze in foetushouding tussen boomwortels ligt. De jonge vrouw wordt door anderen als ‘kind van een bosheks’ gezien omdat ze van haar jong overleden moeder kennis van medicinale kruiden en voorspellende gaven meekreeg. William Shakespeare (Paul Mescal) – die Latijnse les geeft aan Agnes’ stiefboertjes om de schulden van zijn vader terug te betalen – valt als een blok voor deze mysterieuze ‘wild girl’ die door bossen dwaalt met haar getemde havik.
Zhao en haar team zetten op meesterlijke wijze meteen alle zintuigen van de kijker aan. Personages zien er niet onrealistisch schoon gewassen uit zoals in veel historische drama’s, maar je lijkt het zweet op hun ongewassen lichamen te kunnen ruiken. Bij de vele scènes die zich buiten afspelen hoor je continu het ruisen van de wind door bladeren, waardoor je dit haast op je huid begint te voelen. De stilte die in het huis hangt van de familie Shakespeare, overvalt je dan als een kille deken.
Daardoor overrompelt het dierlijke spel van Buckley je vervolgens haast fysiek. We zien hoe ze als een schuchter muisje haar pantser laat zakken voor William als hij haar de mythe van Orpheus en Eurydice vertelt, we zien haar loeien als een stier bij haar bevallingen en – nadat ze heeft gestreden als een leeuw met haar volledige kruidenarsenaal – beduusd stilvallen als ze haar zoon Hamnet verliest aan de pest. Het is indrukwekkend, de Oscar voor beste actrice kan haar bijna niet ontgaan. Én zorgt ervoor dat de beeldschone beelden ook niet storen als ze aan pathetiek grenzen: de engelachtige Hamnet die letterlijk richting duisternis wandelt als hij sterft bijvoorbeeld.
Jacobi Jupe als Hamnet, Bodhi Rae Breathnach als Susanna en Olivia Lynes als Judith in ‘Hamnet’.
In de tweede helft van de film zien we vooral William en zijn rouwverwerking, en hoe de dood van hun kind leidt tot een verwijdering tussen de geliefden. Hier begint de gekunsteldheid van de film wel af en toe te schuren. Een scène waarin Mescal nachtelijk staand bij een oever van de Thames het wereldberoemde ‘to be or not to be’ declameert, doet even de tenen krommen. Plots blijken wel heel veel eerdere details in het leven van de bard één op één terug te komen in zijn eerste enscenering van Hamlet. Dit stoort vooral omdat de film tegelijkertijd benadrukt hoe subtiel Shakespeare eigenlijk de rouw om zijn zoon in zijn tekst zou hebben verwerkt – iets wat dus niet van het slot van Hamnet kan worden gezegd. Dat neemt niet weg dat extra zakdoekjes geen luxe zijn, zeker niet bij het moment waarop William via zijn kunst probeert in te halen wat hij miste in het echte leven.
Source: NRC