Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het aantal waardeloze films en series dat ik het afgelopen jaar gezien heb is niet meer op één hand te tellen. Nu hou ik wel van matige films en series; als iets een 6,5 scoort op IMDb, is dat doorgaans een aanbeveling voor me.
Je kunt het een beetje vergelijken met op vakantie een pizza eten bij een restaurant dat helemaal geen pizzarestaurant is, maar óók pizza’s serveert. De pizza die je daar krijgt is zelden van echt goede kwaliteit, maar goed, je bent op vakantie en het is allemaal wel prima. Hoe meer ik over deze vergelijking nadenk, hoe slechter hij wordt, maar hier moet iedereen het even mee doen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Afgelopen week zag ik op Netflix een nieuwe serie, His & Hers, een thriller gebaseerd op de gelijknamige roman van Alice Feeney. Een van de hoofdrollen wordt vertolkt door Jon Bernthal, een bijzonder begenadigde acteur, die de liefhebber zal kennen uit bijvoorbeeld The Bear.
Maar dit, zonder spoilers weg te geven, was echt helemaal ruk. Een liefdeloze, dertien-in-een-dozijnproductie met een flinterdun plot, platte personages, ondermaats acteerwerk, standaard ‘Netflixcinematografie’ en een plottwist die door AI geschreven lijkt te zijn.
Netflix is natuurlijk niet de enige streamingdienst die zich bedient van dit soort ondermaatse pulp. Prime heeft de afgelopen jaren meermaals Liam Neeson toegetakeld in films die nooit gemaakt hadden mogen worden (hij zal er goed betaald voor zijn, dus geen medelijden nodig).
Het zijn films waarbij je niets mist als je de helft van de tijd op je telefoon zit. En – plottwist – dat is nou juist de bedoeling.
In een interview deze week vertelde Matt Damon dat er bij het maken van films voor streamingplatforms aan de producent gevraagd wordt om de kijker al meteen vanaf het begin te overladen met stevige prikkels. ‘Want mensen moeten blijven kijken.’
Ook wordt makers gevraagd of het plot drie of vier keer samengevat kan worden in de dialogen, ‘omdat mensen op hun telefoon zitten terwijl ze de film kijken’.
Damon werd geïnterviewd naar aanleiding van zijn nieuwste film, The Rip (ja, Netflix) waarin hij samenspeelt met boezemvriend Ben Affleck. Zelfs voor grote Ben Affleck- en Matt Damon-fans (onder wie in ieder geval één Volkskrant-columnist) is The Rip de zoveelste losse flodder die je op een dinsdagavond tussen drie happen pizza door kijkt terwijl je op Vinted zoekt naar een nieuwe winterjas die je niet nodig hebt. Een film die je de volgende ochtend vergeten bent.
Wel zit er een dijk van een les in verborgen voor regisseurs, schrijvers, scenaristen, maar ook muzikanten en tal van andere makers en kunstenaars: maak nooit wat je denkt dat het publiek wil dat je maakt. (Tenzij je mikt op een 6,5 op IMDb, dan ben ik je man.)
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant