De lezersbrieven, over normaliseren, de nepiocratie, water koken in Amersfoort en Gaza, een WK-boycot, geinige foto’s van Donald Trump en het Rotterdamse woonbeleid.
De campagne van het 113 Fonds om aandacht te vragen voor zelfdoding onder jongeren dient een onmiskenbaar nobel doel. Voorzitter Patrick Lodiers zegt hierover dat het gaat om ‘het gesprek aanjagen en extra geld ophalen, zodat onderzoek kan worden gefinancierd en suïcides kunnen worden voorkomen’. Dat streven verdient steun.
Tegelijkertijd laat onderzoek naar gezondheidscommunicatie zien dat de gekozen aanpak — het visualiseren van schokkende cijfers — helaas vaak niet effectief is en zelfs averechts kan werken. Mensen, en zeker jongeren, zijn gevoelig voor het gedrag dat zij bij anderen waarnemen. Informatie over wat anderen doen, schept impliciet een beeld van wat normaal of geaccepteerd is.
Het beeld dat elke maand een volledige schoolklas overlijdt door zelfdoding kan daardoor onbedoeld de boodschap afgeven dat dit gedrag ‘erbij hoort’. Juist voor jongeren die worstelen met problemen kan dat bijdragen aan normalisering en zelfs aan het kopiëren van dit gedrag.
Bob Mulder, Ede
We zijn getuige van de geboorte van een nieuwe bestuursvorm: de nepiocratie (een staat waar een kleuter de macht heeft). Het is machtig interessant; je valt van de ene verbazing in de andere. Maar die verbazing over het nouveau théâtre kan de aandacht onttrekken van iets nog verbazingwekkenders: miljoenen mensen hebben willens en wetens een kleuter aan de macht geholpen.
De wereld zou zich moeten verdiepen in de vraag hoe het kan dat een meerderheid van kiezers zich ook als hebberige kleuters gedraagt. Vermoedelijk spelen kapitalisme en sociale media daarin belangrijke slechterikenrollen.
Frans Knibbe, Amsterdam
Op vrijdag was het breeduit in de media: de wijk met arme Amersfoorters die al een week lang hun water moeten koken vanwege een bacterie waarvan je eventueel ziek zou kunnen worden. De meneer in beeld was goed voorbereid. Hij kookt het water drie keer.
Het contrast met het echtpaar in Kyiv in de krant op zaterdag kon niet groter zijn: bij min 15 graden proberen zij zich warm te houden zonder verwarming. Ze houden zich overeind met de gedachte dat de soldaten aan het front het nog veel zwaarder hebben.
Of kan het contrast toch nog groter? We krijgen inmiddels niet meer te zien hoe de Palestijnen in Gaza zich door de regen en kou heen slepen zonder verwarming en zonder dak boven hun hoofd. De gevoelstemperatuur is daar waarschijnlijk nog veel lager dan min 15 graden. Gevoelstemperatuur: zo’n prachtig Nederlands woord. Om de kou te beschrijven die niet te meten is, maar je wel kunt voelen. Of de warmte die de bacterie niet voelt als hij voor de eerste twee keer gekookt wordt. Dan maar drie keer het water koken.
Gert-Jan van Wijk, Rotterdam
Niemand hoeft het WK voetbal te kijken; ook een boycot is een legitieme persoonlijke keuze. Maar wanneer zo’n morele afkeer wordt opgelegd als collectieve plicht, belanden we in deugdwang: mijn morele standpunt is het enige juiste en afwijking is verdacht. Ironisch genoeg is dat precies het autoritaire denken dat men zegt te bestrijden. Ondertussen gaat het WK gewoon door. Trump merkt er niets van en Rusland, Hongarije of Israël neemt onze plek in. Wat resteert is morele zelfverheffing over de rug van mensen die simpelweg een potje voetbal willen kijken.
Piet Post, Arnhem
Zo, die zit, de column van Peter de Waard. Na maanden (jaren?) van pessimistische journalistiek is dit een verblijdend stuk. Natuurlijk kan Europa wel wat. Niet alles tegelijk, maar stap voor stap. Elders in de krant ook een informatief stuk over Kentucky: hoe het echt gaat in Amerika. Dank!
Ton Jan van Osnabrugge, Heemstede
Een gouden tip voor briefschrijfster Maria Rademaker: kijk op ‘makingdonalddrumpfagain’, en geniet van een eindeloze reeks cartoons, teksten en AI-gemaakte filmpjes waarin die oranje idioot belachelijk wordt gemaakt. Really big!
Coen Eggen, Kelmond – Beek
Het beleid in Rotterdam zorgt al jaren voor een afname van betaalbare woningen. Dankzij het Nationaal Programma Rotterdam Zuid (NPRZ) moeten bewoners in lagere sociaaleconomische posities plaatsmaken voor ‘sociale stijgers’
De Tweebosbuurt is hiervan het bekendste voorbeeld. Huurders werden verplaatst en er werden aanzienlijk minder woningen in dezelfde prijscategorie teruggebouwd. Terugkeer werd beloofd, maar bleek voor veel bewoners financieel onhaalbaar. De kritische brief van de Verenigde Naties heeft weinig veranderd: NPRZ gaat op vergelijkbare wijze verder in Bloemhof, Carnisse en andere wijken op Rotterdam- Zuid.
De kernvraag blijft onbeantwoord: waarom kan Rotterdam-Zuid niet leefbaar worden gemaakt vóór en mét de huidige bewoners? Voor wie is de stad eigenlijk? Lossen we structurele problemen op, zoals armoede en bestaansonzekerheid, of maken we vooral mooie sier met mooie cijfers? Dalende statistieken over uitkeringsgerechtigden en stijgende woningwaarden zeggen weinig als bewoners simpelweg verdwijnen.
Wanneer bewoners verdwijnen, verdwijnen problemen uit de wijkstatistieken, niet uit de samenleving. Dat voelt niet als echte vooruitgang, maar als greenwashing van stedelijk beleid.
Tegelijkertijd blijft Rotterdam-Zuid onevenredig belast op het gebied van vervuiling, zoals de geplande fabriek van Van Leeuwen. Zo stapelen lasten zich op terwijl leefbaarheid voor bestaande bewoners uitblijft en vertrouwen verder afneemt.
Helen de Roo, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant