Interne ruzies, opstappende Kamerleden: Geert Wilders wilde er niets van weten toen hij in 2005 de PVV oprichtte. Juist daarom besloot hij er een partij zonder leden van te maken. Maar zonder Tweede Kamerleden kon hij niet, en van hen zag hij er dan ook al heel wat vertrekken. Een overzicht.
is chef van de politieke redactie.
November 2010: Wilders’ overwinning bij de verkiezingen van juni 2010 blijft niet zonder gevolgen. Hij krijgt er vijftien zetels bij en dus ook veel mensen die hij niet al jarenlang kent. Een reeks Kamerleden komt al snel na de verkiezingen in opspraak wegens gedragingen in hun verleden. De meesten blijven stoïcijns zitten, maar James Sharpe houdt de eer aan zichzelf als er berichten opduiken dat zijn bedrijf in 2008 in Hongarije is bestraft wegens misleiding van klanten.
Maart 2012: Na zeven jaar zonder openlijke kritiek op de partijleider is er opeens toch een inhoudelijke scheuring als prominent Tweede Kamerlid Hero Brinkman uit de partij stapt. Hij pleit vergeefs voor meer democratie binnen de PVV en verzet zich tegen Wilders’ Polen-meldpunt, waar mensen hun klachten over Oost-Europeanen kunnen achterlaten.
Hij vreest dat Wilders met zijn gedrag elke kans op regeringsdeelname verliest: ‘Als politicus ben je verantwoordelijk voor integere politiek, gebaseerd op een visie. Wie wil regeren, moet vooruitzien. Als wij de volgende keer als betrouwbare partner deel willen uitmaken van het kabinet, moeten we wel laten zien dat we verantwoordelijk met inhoud en strategie kunnen omgaan.’
Wilders vindt Brinkmans vertrek ‘heel vervelend’, maar reageert verder gelaten: hij ziet geen reden om de interne democratie binnen de partij te bevorderen.
Juli 2012: Brinkman lijkt er even alleen voor te staan, maar krijgt enkele maanden later toch gezelschap: Marcial Hernandez, Wim Kortenoeven en Jhim van Bemmel verlaten de PVV-fractie. Ook zij halen fel uit naar de manier waarop Wilders de partij leidt. In de Volkskrant luchten Kortenoeven en Hernandez hun hart: ‘Die club wordt gerund als een geheime dienst.’
Oktober 2013: Kamerlid Louis Bontes komt in botsing met Wilders. Hij wil meer democratie binnen de partij, kan zich niet vinden in de financiële gang van zaken en uit die kritiek openlijk in de pers. Hij ziet Wilders als ‘dictator’ en diens collega’s als ‘lakeien’. Wilders pikt dat niet en zet hem uit de fractie: ‘Kritiek is prima, dat kan bij de PVV iedere dag. Maar via de pers ruzie zoeken en met messen gooien, kunnen we niet waarderen.’ Aan de interne structuur binnen de PVV verandert niets.
Maart 2014: Nooit gaan de golven in de PVV hoger dan in maart 2014. Op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen zet Wilders zijn aanhangers in een Haags café aan tot het scanderen van zijn oproep tot ‘minder Marokkanen’. Een golf van verontwaardiging trekt door het land en gaat ook niet aan de PVV voorbij: Roland van Vliet vertrekt uit de Tweede Kamerfractie: ‘Wat komt er na de Marokkanen? Wordt dan een joelend publiek opgehitst met ‘minder Turken’? Roept de PVV dat kinderen met een downsyndroom van de basisscholen af moeten? Op de ladder van het geweten wilde ik niet verder afdalen.’
Hij wordt al snel gevolgd door Joram van Klaveren, die zich enkele jaren later bekeert tot de islam. Elders in het land stappen gemeenteraadsleden en Statenleden op. Ook Laurence Stassen, fractieleider van de PVV in het Europees Parlement, houdt het voor gezien.
September 2023: Lilian Helder verlaat na dertien jaar trouwe dienst de PVV-fractie. Aanvankelijk wil zij niet zeggen waarom, maar even later blijkt zij over te stappen naar de BBB van Caroline van der Plas – een partij die zij inmiddels ook alweer verlaten heeft.
Januari 2026: Zeven Kamerleden verlaten gezamenlijk de PVV en beginnen hun eigen fractie onder leiding van Gidi Markuszower, jarenlang een van Wilders’ vertrouwelingen. Dat er in al die jaren weinig is veranderd binnen de PVV blijkt uit hun kritiek, die grote overlap vertoont met die van Hero Brinkman in 2012: de vertrekkers eisten onder meer democratisering van de PVV en vonden dat ook anderen dan Wilders PVV-lid moeten kunnen worden. Ze vonden geen gehoor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant