is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Zelfs voor een tv-recensent is het het makkelijkst om realitysterren gewoon voor lief te nemen. Maar ook dat is inmiddels potentieel gevaarlijk geworden: voor je het doorhebt, kan een voormalig realityster zomaar dreigen Groenland af te pakken.
Nu verwacht ik niet dat we in Nederland snel in een John de Bever-autocratie of Martien Meiland-dictatuur belanden, maar toch lijkt het me belangrijk om waakzaam te blijven. Makkelijk is dat niet, want mijn vertrouwen in Nederlandse realitysterren is de afgelopen tijd gedaald tot een vriespunt.
Dat heeft twee voorname oorzaken: enerzijds Videoland-serie House of Villains, waarin beruchte realitysterren als ‘Terror Jaap’ elkaar pesten in een villa om de ‘ultieme Supervillain’ te worden. Negeren is vermoedelijk het beste, maar ook hier is waakzaamheid geboden. Voor je het weet zitten we opgescheept met premier Terror Jaap die zijn zinnen zet op Malta. Een andere oorzaak is het megasucces van SBS-realityserie De Hanslers, waarschijnlijk het vervelendste tv-programma in tijden.
Het genre had een knauw gekregen, en daarom was ik sceptisch om me te storten op de nieuwste tv-avonturen van realityveteranen als de familie Kesbeke (bekend van het gelijknamige tafelzuurimperium) en de Bauers.
Om maar met die eerste te beginnen: De augurkenkoning begon ooit als verrassend leuke realityhit over de dagelijkse beslommeringen binnen het Amsterdamse familiebedrijf, en is inmiddels uitgegroeid tot een blijvertje.
Sindsdien leven we in een soort permanente tafelzuurhype, waarbij vooral pater familias Oos een alomtegenwoordige ster is geworden. Oos is overal, en nu zelfs in India, waar de nieuwe reeks van De augurkenkoning zich gedeeltelijk afspeelt (veel van de Kesbeke-augurken vinden hun oorsprong in India).
Dat leidde tot de vertrouwde ‘fish out of water’-avonturen (denk aan zenuwslopende tuktuktaferelen), maar ook tot de nodige verering van de augurkenautocraat. Zelfs het Wilhelmus werd ingezet voor de ‘Royal Dutch Pickle King’!
En verdomd, ik bleek toch weer gevoelig voor de aantrekkingskracht van de Kesbekes, omdat al dat poldergestuntel in India best iets aandoenlijks heeft. Het is familiereality die op momenten in ieder geval de schijn van authenticiteit oproept, en dat is binnen het genre al heel wat.
In dat opzicht komen we vanzelf uit bij Frans en Mariska Bauer, die in Frans & Mariska, stellen op de proef beroemde koppels ontvangen om te praten over hun leven en de ideale invulling van hun (aanstaande) ouwe dag.
Het is gezellig, er wordt gepottenbakt en er zijn de vertrouwde realitytranen, bijvoorbeeld wanneer Frans met gast John de Bever praat over de dementie van hun beider moeders. Die realitytranen neem ik meestal met een korrel zout, maar de Bauers hebben na al die jaren nog steeds hun ongrijpbare authenticiteitsmagie, waarvoor ik eeuwig vatbaar blijf.
Naïef? Misschien. Maar laat Frans en Mariska Bauer in een tandemscootmobiel langs de Costa Brava crossen, en ik vergeet pardoes elke oorlogsdreiging.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant