Docent Olav A. misbruikte naar verluidt jarenlang leerlingen en kon toch blijven werken. Volkskrant-lezers reageren.
Kunnen we met zijn allen constateren dat de AVG-wetgeving een paar ernstige mankementen kent? Het is te bizar voor woorden dat docent Olav A. na seksueel overschrijdend gedrag bij leerlingen ongestoord bij een aantal andere scholen aan de slag kon gaan.
In het onderwijs zet een enorme groep mensen zich dagelijks met hart en ziel in om leerlingen handvatten te geven om zich staande te leren houden in deze complexe wereld. Veiligheid bieden hoort bij de vele taken. Het is dan van de gekke dat een docent, die tenslotte in een machtspositie zit ten opzichte van leerlingen, ongestoord kan voortgaan met schadelijk en onveilig gedrag op een volgende school, waarna het patroon zich herhaalt.
Ik zou ervoor pleiten dat in heel specifieke gevallen de AVG-wetgeving even buiten spel staat, zodat dit soort gedrag niet voortgezet kan worden op een andere school. Kan een rechter zich hierover buigen? Nu hebben allerlei partijen met de handen op de rug gebonden moeten toezien dat deze docent niet tot inkeer kwam en er meer ellende ontstond. Is de veiligheid van leerlingen dan minder belangrijk dan de privacy van deze docent?
Lidwien Daniels, Wageningen
Grappige vraag op de voorpagina van de krant van 17 januari: hoe kan het gebeuren dat een docent zich telkens opnieuw seksueel misdraagt? Dat seksuele misdragingen worden herhaald, ligt helaas in de lijn der verwachting. De juiste vraag is: hoe kan het gebeuren dat een docent die zich seksueel misdraagt, steeds weer op andere scholen kan gaan werken?
Irene Apperloo, Twello
Met verbijstering heb ik het artikel gelezen. Wat laten we de slachtoffers door (angst voor gevolgen van) de privacywetgeving in de kou staan. Het belang van leerlingen dient altijd voorop te staan. Gelukkig dat een persoon, Sophie, wel haar mond durft open te doen en actie ondernomen heeft. Hulde voor jou, Sophie!
Saskia Vos, Tiel
Bedankt, Zsa-Zsa Rikken, voor het artikel over hoe docent Olav A. zijn gang kon gaan. Met name de alinea over de normalisatie van de ‘relatie’ met Sofie nadat zij meerderjarig was, is wat mij betreft heel belangrijk om te vertellen.
Ik heb zelf zo’n ‘relatie’ gehad, van mijn 15de tot mijn 23ste, toevallig óók met een docent Engels, 14 jaar ouder. Nadat (en zelfs vóórdat) ik van school af was, ben ik liefdevol geaccepteerd door vrienden en familie van mijn ex (casu quo misbruiker). Maar achteraf gezien hadden deze volwassenen beter anders kunnen reageren.
Ik ben nu 36 en heb nog steeds last van de effecten op mijn ontwikkeling van deze ongezonde ‘relatie’. Ik denk dat veel van hen niet wisten dat mijn misbruiker échte issues had, zoals jaloezie en depressie, en dat ik zijn gedroomde oplossing daarvoor was.
In het artikel wordt genoemd dat de meisjes met wie Olav A. aanpapte kwetsbaar waren. Maar ik wil graag benoemen: alle pubers zijn kwetsbaar. Op zoek naar zichzelf, naar liefde, naar bevestiging. Ik was echt niet bijzonder kwetsbaar, en toch was ik hier ontvankelijk voor. Ik heb nog jarenlang de schuld en spijt daarvan gedragen, terwijl die hem toebehoren.
Sanne de Bruin, Weert
In veel andere landen waar de beroepsgroepen van leraren zich wel professioneel georganiseerd hebben, worden docenten die zich seksueel misdragen de toegang tot beroepsuitoefening ontzegd. Dáár gaat de beroepsgroep zelf over de ethische code, en toegang en uitsluiting van vakgenoten aan de hand van een lerarenregister.
In Nederland is het helaas nooit tot zo’n professionele beroepsorganisatie gekomen. Wij beschouwen professionele normen en waarden liever als een aangelegenheid tussen werkgevers en werknemers.
Wie het artikel over Olav A. heeft gelezen, kan moeilijk stellen dat deze wijze van benadering houdbaar is. Werkgevers komen liever tot oplossingen die tot weinig ‘gedoe’ leiden. Grensoverschrijdende leraren kunnen bij een andere werkgever weer met een schone lei beginnen. De trieste realiteit is dat vooral (kwetsbare) kinderen hiervan de rekening betalen.
Kortom, anno 2026 is het ontbreken van een professionele beroepsorganisatie nog steeds een kwalijk hiaat in het Nederlandse onderwijsbestel.
René Kneyber, voormalig leraar, Culemborg
Het kan ook anders bij een zedenzaak in het onderwijs. Ik was docent op een middelbare school en gaf techniek. Ik kon goed met leerlingen omgaan, maar hield altijd gepaste afstand. Op zekere dag kwamen de directeur en de locatie-directeur na de les de klas binnen en verzochten mij mijn tas en jas mee te nemen en mee te gaan naar het kantoor.
Daar kreeg ik te horen dat twee leerlingen hadden gezien dat er kinderporno op een van de computers in het lokaal zou staan. Ik was heel verbaasd. Ik was nota bene twee weken eerder gevraagd om vertrouwenspersoon te worden. Ik moest naar huis en de politie nam alle computers mee voor onderzoek.
Ik zat twee weken met angst en beven thuis, en ook mijn vrouw begreep er niets van. Zouden leerlingen het stiekem op een computer hebben gezet? Dat zou kunnen, want ze hadden toegang tot een paar computers. Na twee weken werd ik gebeld en mocht ik weer voor de klas staan. Er was niets gevonden.
Wel raar dat de directie mij niets had gevraagd en direct overging tot actie. Ik heb bewust niet gevraagd wie die leerlingen waren – niet om ze te beschermen, maar voor mijn eigen gemoedsrust.
Zweitse de Wit, Gasselternijveen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant