Adam Masina is de meest bekritiseerde speler van de Marokkaanse ploeg tijdens de Afrika Cup, maar in de halve finale was hij uitstekend op dreef. Wie is deze verdediger, die nooit gedacht had voor Marokko te zullen spelen?
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Dit prefinaleverhaal gaat niet over de grote ster van Marokko, Brahim Díaz, vijfvoudig doelpuntenmaker op de Afrika Cup. En ook niet over doelman Yassine Bounou, baken van rust en penaltystopper in de halve finale tegen Nigeria. En ook niet over Achraf Hakimi, de aanvoerder en Champions League-winnaar met Paris Saint-Germain, misschien wel de beste rechtsback ter wereld. Noch over de spelers met een Nederlandse link.
Het gaat over de meest bekritiseerde speler van de Marokkaanse ploeg, die in eigen land de finale van de Afrika Cup tegen Senegal heeft bereikt, ondanks een lawine aan verwachtingen. Degene ook met het meest onwaarschijnlijke levensverhaal.
Na de eerste wedstrijden van Marokko was het verdict duidelijk: prima resultaten, maar centraal achterin is er een probleem; dat leidde tot een nationale discussie. Naast linker centrale verdediger Nayef Aguerd speelt normaal gesproken Romain Saïss. Een al wat oudere, maar doorgaans betrouwbare speler, met al 86 interlands achter zijn naam. Een publiekslieveling, een van de aanvoerders ook. Vast onderdeel van de defensie, die het tot de halve finale van het WK schopte.
Maar Saïss is geblesseerd en in de alternatieven Jawad El Yamiq en Adam Masina was weinig vertrouwen. Aanvankelijk koos bondscoach Walid Regragui voor de rechtsbenige El Yamiq, die eigenlijk al aan het afbouwen was onder in de Saudi Pro League, maar na twee wedstrijden viel hij toch terug op Masina.
Het was kiezen tussen twee kwaden. De net 32 jaar geworden houwdegen Masina is dit seizoen niet bijster goed bezig bij Torino. Twee keer in de basis, twee keer vijf goals tegen. Hij is eigenlijk linksback, maar moet nu rechts centraal achterin spelen.
Onder zijn ogen zijn wallen zichtbaar, ballen behandelt hij als zijn ergste vijanden, hij geeft van die net te harde duwtjes en neemt risico in het zestienmetergebied. ‘Tsssss...’, klinkt het dan afkeurend in het Prins Moulay Abdellah-stadion.
Maar Masina is een vechter, met een ongekende wilskracht. Nigeria had al veertien doelpunten in vijf duels gemaakt. De droomaanval bestaande uit Victor Osimhen, Ademola Lookman en Akor Adams kreeg woensdagavond geen poot aan de grond in de halve finale tegen Marokko. Het thuisland kreeg pas een doelpunt tegen uit een strafschop. Ineens geldt de achterhoede van Marokko als de beste defensie van Afrika, zo vindt het volk nu.
De Leeuwen van de Atlas bouwen op die achterhoede, ze plooien massaal terug, het is weinig avontuurlijk voetbal. Maar het brengt ze wel resultaat. Het is een ploeg met een bepaalde verbetenheid, ondanks vermoeidheid en stress. Want heel het land eist niets anders dan de winst.
In de tachtigste minuut begon het hele stadion woensdagavond in Rabat, zestigduizend man sterk, op en neer te springen, te zingen en te gillen. Het stond 0-0. Waar bleef het voetbalfeest? Ze eisten nu eindelijk eens een goal van Díaz, Hakimi of spits Ayoub El Kaabi.
De ploeg bleef stoïcijns, ook tijdens de strafschoppenserie. Het is een eenheid waarin iedereen elkaar beschermt en helpt. Juist zij die bekritiseerd worden, zoals Masina, daar mag niemand kwaad over spreken.
De rijzige verdediger was vorige week jarig. Hij kreeg taart en werd toegezongen. ‘Ik hoop dat we ver komen dit toernooi’, sprak hij in het Engels. ‘Insjallah.’ Als Allah het wil. De hele ploeg sprong om zijn nek.
Masina is het Arabisch niet machtig, hij wilde lange tijd ook niets met die taal te maken hebben. Te veel pijnlijke herinneringen.
Zijn moeder overleed toen hij pas veertig dagen was; het gezin was net geremigreerd naar Khouribga, 100 kilometer ten zuidwesten van Casablanca, zodat het steun kon krijgen van haar familie bij de opvoeding van Adam en zijn iets oudere broer Zakaria.
Vader Mustafa was alcoholist. Na de dood van zijn vrouw nam hij de jongens mee naar Bologna, maar verwaarloosde zijn kroost. De broertjes werden in verschillende pleeggezinnen geplaatst, keerden daarna weer terug onder de hoede van hun vader. Maar nadat die op een dag de pas 5-jarige Zakaria van bar naar bar meesleepte, vroegen de broertjes huilend of ze niet terug konden naar Raffaele Masina, een pleegmoeder die de broertjes had moeten laten gaan omdat ze in scheiding lag, zo vertelde Adam Masina eens aan La Gazzetta dello Sport.
Raffaele Masina spoorde de jongens op en adopteerde ze; zij namen haar naam aan. Ook bij haar ex-man en grootouders vonden ze een warm bad. ‘Ik heb zo’n geluk gehad’, reflecteerde Masina later in Engelse media. ‘Ik ben nu zelf vader. Zou ik de kinderen van totale vreemden adopteren? Hun discipline bijbrengen, aan hun werken? Ik werd opgevoed alsof ik hun eigen kind was.’
Zijn broer schreef treurigstemmende poëzie over de littekens van zijn jeugd. Adam Masina: ‘Dat is zijn verhaal, niet het mijne. Hij is er nog niet mee in het reine gekomen.’
Adam Masina bleef ook lang verbitterd, maar kon zich op voetbal storten. Hij werd in de jeugd gescout door Bologna als een veelbelovende aanvaller, doch viel op zijn 17de af. Hij was te houterig, te weinig technisch begaafd, te paniekerig, had te veel stress in het lijf. ‘Ik huilde een maand lang.’
Via een club uit de vierde divisie wurmde hij zich naar boven, mocht terugkomen bij Bologna, maar kreeg een paar jaar geen kans. Net toen hij wilde vragen om verhuurd te worden aan een Serie C-club, had hij ineens mazzel. Bologna degradeerde naar de Serie B en de vaste linksback raakte geblesseerd. Masina kreeg een kans en groeide uit tot een beenharde, maar betrouwbare verdediger. Bologna promoveerde naar de Serie A en Masina kreeg uitnodigingen voor het Italiaanse jeugdelftal.
Het was toen dat ook de Marokkaanse bond zich meldde. Maar Masina weigerde lange tijd in gesprek te gaan. Hij wilde niets weten van het land van zijn onbetrouwbare vader.
‘Italiaan. Ik ben een Italiaan’, zei Adam met lichte ergernis tegen een tv-journalist die hem naar zijn afkomst vroeg. ‘Ik heb een Marokkaanse achtergrond, maar ik ben een Italiaan.’
Pech voor Marokko tijdens het WK in 2018. Ze hadden een goede verdediger wel kunnen gebruiken. Ook in de Volkskrant stond nog een stukje over de weigering van Masina. Zelfs grote ster Mustapha Hadji was ingezet om hem over te halen.
Nou ja, als hij niet wilde, dan moest hij het maar bekijken, was daarna de teneur in Marokko. In 2019 maakte Masina een transfer naar het Londense Watford, met de droom om ooit te spelen in het blauwe shirt van Italië, het land van de mensen die hem zo liefdevol hadden opgevoed.
Maar Watford degradeerde, het Italiaanse elftal bleek niet meer haalbaar, terwijl de Marokkaanse bond op de deur bleef kloppen. Masina zwichtte uiteindelijk in 2021 en werd direct opgeroepen. ‘Een van de dingen die mijn oma me heeft geleerd, is dat je voor jezelf moet zorgen en tot het einde toe moet blijven vechten. Want als je iets wilt, moet je het zelf pakken, niemand zal het je geven,’ zei hij tegen The Guardian.
Het was een gevoelige entree, maar Masina doorstond de vuurdoop. Door een langdurige kruisbandblessure en een mindere periode bij Watford, raakte hij vervolgens lang niet in beeld bij de nieuwe bondscoach Walid Regragui. Het WK in Qatar waarop Marokko geschiedenis schreef, ging aan zijn neus voorbij. Marokko vierde feest. Wie dacht nog aan Masina?
Pas eind 2024 selecteerde Regragui hem voor het eerst. Toch blijft hij de man waarop veel Marokkanen foeteren. Hij gaf tegen Mozambique bijna een strafschop weg door een lompe duw vlak voor tijd.
Maar Regragui bleef hem opstellen, Saïss bleef op hem inpraten. Aguerd, Mazraoui en Hakimi bleven hem opmonteren. Tegen Nigeria toonde Masina zijn klasse. Hij had topspits Osimhen aan de ketting, Lookman kon maar één keer schieten, Adams werd steeds slechter. Al trok Masina nog wel een keer in het strafschopgebied aan het shirt van Calvin Bassey, wat slecht had kunnen aflopen.
Kan Masina zondag ook Sadio Mané, Nicolas Jackson en dat andere Senegalese aanvallerstalent beteugelen? Of zakt hij toch door het ijs? Dat is de vraag die heel Marokko nu bezighoudt.
Wellicht de minst gelauwerde persoon van de Senegalese voetbalploeg is de bondscoach Pape Thiaw (44). Waar de selectie bulkt van de spelers met imposante carrières, daar hopte Thiaw als spits van club naar club in Spanje, Frankrijk, Zwitserland, Rusland, Senegal en Réunion, zonder bijster veel te scoren. Hij speelde elf interlands.
Vervolgens coachte hij tot begin 2021 Niarry Tally, een club in de eerste divisie in Senegal, voordat hij bij de bond van Senegal coach werd van de nationale ploeg voor spelers uit de eigen competitie. Daarmee won hij het Afrikaans kampioenschap voor dergelijke competitieteams.
Hoewel verdere coachervaring ontbreekt, werd hij na het onverwachte en door velen betreurde ontslag van succescoach Aliou Cissé eind 2024 aangesteld als coach. Cissé loodste de ploeg naar twee WK’s en bezorgde zijn land de eerste Afrika Cup in 2021.
Kort voor de huidige Afrika Cup stond Thiaw nog hevig onder druk, ook al plaatste hij zich met Senegal voor het WK van 2026. Inmiddels wordt hij geprezen voor zijn rustige, sociale inborst, zijn inspanningen om het juiste team rond sterspeler Sadio Mané (33) te smeden, en om de aanvoerder voortdurend te prijzen. Mané kondigde na de door hem besliste halve finale tegen Egypte (1-0) aan dat de finale zijn laatste Afrika Cup-wedstrijd zou zijn. Thiaw stelde nederig: ‘Ik hoop dat hij toch nog jaren doorgaat. Hij is de beste speler die Senegal ooit heeft gehad. We hebben hem nodig.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant