Na de dood van haar broer zegt Bernadette op advies van een notaris meteen zijn huur op en haalt ze snel zijn huis leeg. Had ze dat maar nooit gedaan. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
Bernadette Drenth (63, vormgever en docent): ‘Tijdens een Zoomvergadering werd ik steeds gebeld door een anoniem nummer. Ik drukte het weg. De derde keer nam ik toch op en het bleek de huisarts van mijn broer te zijn. Hij vertelde dat mijn broer was overleden, hij was dood in zijn bed aangetroffen. Hij was 63 jaar.
‘De band met mijn broer was moeizaam, we hadden elkaar al een jaar niet gezien. Als kind waren we twee handen op één buik geweest, maar door zijn eigenzinnige gedrag was het lastig omgaan met hem. Hij ging op zijn 18de het huis uit om kunstenaar te worden. Drie jaar later vertrok hij naar India omdat hij Bhagwan per se wilde zien. Van die reis is hij knettergek teruggekomen, zonder bagage, in een pyjamabroek en op blote voeten. In die periode vertelde hij dat hij voor duizend gulden een schijnhuwelijk had gesloten met een Ghanese vrouw uit de Bijlmer.
‘Niet lang daarna, op 4 februari 1984, kreeg mijn broer tijdens een psychose een ernstig ongeluk waarbij hij onder een auto terechtkwam. Hij verloor zijn beide benen en raakte in coma. Toen hij daaruit kwam, hebben mijn ouders zo goed en zo kwaad als het ging voor hem gezorgd. Het revalideren ging goed, hij was mentaal sterk. Mijn broer regelde voor zichzelf een aangepaste woning in Amsterdam en reed iedere dag in zijn rolstoel naar het Vondelpark. Daar werd hij een bezienswaardigheid. In eerste instantie kwam hij over als een intelligente, creatieve en belezen man, maar hij was ook een draak.
‘Mijn ouders kwamen regelmatig vanuit Brabant om hem mee uit eten te nemen. Mijn broer had geen telefoon dus mijn vader stuurde dan een kaart waarop hij schreef: zonder tegenbericht zijn we vrijdag daar en daar. In 1989 ontvingen mijn ouders een kaart van mijn broer waarop stond: ik heb mijn buik vol van dat eten met jullie. Hij wilde hen niet meer zien. Ik heb nooit begrepen wat er nou gebeurd is. Natuurlijk heb ik hem dat vaak gevraagd, maar dan werd hij boos. Hij nam het me kwalijk dat ik niet zijn kant koos. Mijn moeder heeft jarenlang in het Vondelpark op bankjes gezeten om te wachten tot hij eraan kwam. Dan riep ze heel dramatisch: ‘Ik ben wel je moeder hoor!’.
‘In mei 2021 kwam dat telefoontje van zijn huisarts waarna ik me onmiddellijk naar zijn huis spoedde. Het bleek dat hij enkele dagen daarvoor was opgenomen in een ziekenhuis nadat de buurvrouw hem op de grond had aangetroffen. Hij leed aan hartfalen, hij kreeg een infuus met antibiotica waarvan hij aardig opknapte. Omdat hij geen zin had om tot na het weekend te wachten op een dokter, heeft hij een rolstoel uit het ziekenhuis gestolen waarmee hij handmatig naar huis is gerold. Onverstandig, dat is hem fataal geworden.
‘Mijn ouders waren inmiddels overleden en ik voelde me als oudste dochter verantwoordelijk om de uitvaart te regelen. Ik bestelde op de site goedkopekisten.nl een kist in de vorm van een boomstam omdat hij altijd in het Vondelpark zat. De grap was: mijn broer was 1 meter 9 zonder benen, maar zijn kist paste niet in het graf omdat die te groot was. De dag na de begrafenis stuurde ik een mailtje naar het notariskantoor waar een kennis werkte. Ik legde uit dat ik de uitvaart van mijn broer had geregeld maar dat ik het daar graag bij wilde laten. Hoe kon ik zijn erfenis weigeren? De notaris belde de volgende dag terug: ‘Hoi hoi, eventjes snel. Doordat jij de uitvaart hebt geregeld, heb jij de erfenis ook aanvaard, dus jij bent nu verantwoordelijk en aansprakelijk. Dus neem je verlies en pak de boel aan. En denk erom: meteen de huur opzeggen!’
‘Ik vertrouwde haar, dus ik deed precies wat zij zei en zegde de huur op. Uit de met curiosa volgepakte woning haalde ik drie prulletjes en liet de buren wat uitzoeken. De rest van de inboedel heb ik door een uitruimbedrijf laten ophalen. Daarna moest ik het huis opleveren in de oorspronkelijke staat; houten vloer eruit, gaatjes in de muren dichten, aanpassingen in de badkamer verwijderen en tuin ontruimen. Het was een enorme klus. Ik vroeg een buurvrouw die weleens boodschappen voor hem deed of ze misschien zijn pincode wist. Tot mijn verbazing stond er een behoorlijk bedrag op zijn rekening: bijna een halve ton. Bizar voor iemand met een Wajong-uitkering.
‘Weken later belde de notaris: ‘Heb je even? Er blijkt een zoon te zijn.’ Ik was stupéfait, vroeg uit welke hoge hoed ze die had getoverd. Die jongen bleek verwekt te zijn vlak voordat mijn broer in coma was geraakt. Toen de zoon 5 jaar oud was is zijn moeder, de Ghanese vrouw uit de Bijlmer, bij mijn broer geweest om een naamswijziging aan te vragen. De jongen had de achternaam van mijn broer, Drenth, maar zij wilde hem de naam van haar nieuwe partner geven. Wat die vrouw niet wist, is dat mijn broer al in 1984 bij verstek van haar gescheiden was. Mijn vader, die toen nog in de veronderstelling leefde dat zijn zoon niet uit zijn coma zou komen, heeft hem met behulp van een advocaat laten scheiden. De Ghanese was op dat moment onvindbaar.
‘Ik vermoed dat dit de oorzaak van de ruzie met mijn ouders is geweest, want het speelde in 1989, in datzelfde jaar. Waarschijnlijk was mijn broer kwaad omdat hij buiten zijn medeweten om gescheiden was. Ik koppel het conflict tussen hem en mijn ouders aan het bovenwater komen van dit kind, dat kan haast niet anders. Mijn ouders hebben het nooit aan mij verteld, ik denk om mij te beschermen. Ze dachten misschien ook dat het ging om een administratieve handeling die was afgehandeld. Dit zijn speculaties, want ik kan het nooit meer aan iemand vragen.
‘Ik heb er heel veel spijt van dat ik de notaris op haar woord vertrouwde. Toen bleek hoe onprofessioneel zij te werk ging, had ik meteen om een andere notaris moeten vragen. Als zij in eerste instantie de Basisregistratie Personen had geraadpleegd, was er geen probleem geweest. Een kwartiertje werk: computer aanzetten en inloggen. Dan had ze die jongen als eerste erfgenaam kunnen benaderen en dan had hij alles kunnen regelen. Ik hoef geen dubbeltje, daar gaat het mij niet om. Maar opeens was ik geen ‘belanghebbende’ meer en voelde ik me weggezet.
‘Mijn grootste spijt is dat ik zijn huis zo snel heb leeggeruimd. Ik voelde me erg opgejaagd door de woorden van de notaris. We hadden dat huis best een tijdje kunnen aanhouden en alles met respect kunnen opruimen. In verschillende kastjes lagen stapels brieven. Misschien brieven van mijn vader, want die schreef heel veel. Wellicht was er correspondentie tussen mijn broer en die Ghanese vrouw. Alles is nu weg. Aanwijzingen die de raadsels hadden kunnen ontrafelen zijn allemaal vernietigd.
‘Eén keer heb ik de jongen, hij is inmiddels ook al 40, telefonisch gesproken en heb ik hem gevraagd of hij dacht dat mijn broer zijn echte vader was. Waarop hij antwoordde: ‘Ja, dat is mijn vader, maar ik wil het er niet over hebben. Ik wil het achter me laten.’ Hij leek niet te weten dat mijn broer in een rolstoel zat. Op dat moment moest ik het loslaten, maar ik heb er jarenlang slecht van geslapen. Het is voor mij heel belastend om de rest van mijn leven met vraagtekens te blijven zitten.’
Kampt u ook met diepe gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant