Marokko is bevangen door een voetbalextase, nu het de finale van de Afrika Cup in eigen land heeft bereikt. In de koffiezaak van sterspeler Achraf Hakimi in Casablanca proosten de gasten alvast op de eindzege. ‘Wij gaan winnen. Of course.’
is correspondent Spanje, Portugal en Marokko van de Volkskrant. In de laatste dagen van de Afrika Cup doet hij verslag vanuit Marokko.
Op één staat God en op twee de koning. Zo is het in Marokko altijd geweest, en zo zal het ook nog wel even blijven. De laatste weken lijkt er niettemin een derde vorm van collectieve verering in het land te zijn ontstaan. Die cultus is gericht op de Leeuwen van de Atlas: de nationale voetbalploeg.
Kijk in Casablanca om je heen en je ziet de aanwijzingen overal. Een oudere vrouw die uit haar rolstoel klimt om op de foto te kunnen met een twee meter hoge replica van de gouden Afrika Cup. Een automobilist die, in het immer verstopte verkeer van de grootste stad van het land, achter zijn stuur met een miniatuurversie van de nationale vlag begint te zwaaien.
Om je heen, waar je ook kijkt, de vermarkte gezichten van hun idolen op billboards en lcd-schermen: aanvoerder Achraf Hakimi verkoopt pastasaus, topscorer Brahim Díaz prijst een internetprovider aan, keeper Yassine Bounou handelt in Skoda-auto’s.
Ja, Marokko is deze dagen ‘the kingdom of football’, zoals het land bezoekers verwelkomt op de luchthaven van Casablanca. Na de halve finale van de Afrika Cup tegen Nigeria, waarin Marokko na penalty’s met de schrik vrijkwam, lijkt de voetbalgekte in het gastland een summum te hebben bereikt. De finaleplaats ‘symboliseert een hernieuwde nationale eenheid’, juichte de nieuwswebsite Le360, die van hoofdstad Rabat tot de bezette Westelijke Sahara verslag deed van tot diep in de nacht toeterende inwoners.
Hoe kan het ook anders. Voor het eerst in 22 jaar staan de Leeuwen in de finale van Afrika’s belangrijkste toernooi – en dat in eigen land. De laatste keer dat Marokko de cup daadwerkelijk won, de enige keer trouwens ook, was in 1976. Wat volgde was een halve eeuw van knauw op knauw. Nooit kwam de potentie eruit die de Marokkanen in hun eigen ploeg bespeurden. Natuurlijk: het land liep over van trots toen het in 2022 voor het eerst de halve finale van het WK bereikte. Maar trots kun je niet in een prijzenkast zetten.
Met die nationale frustratie kunnen de spelers zondag in één klap afrekenen door Senegal te verslaan. Gemakkelijk wordt dat niet. Met Senegal treft Marokko in de finale de sterkst mogelijke tegenstander. In tegenstelling tot de Marokkanen hebben de Senegalezen bovendien recente ervaring met het winnen van een eindstrijd: in 2022 namen zij de Afrika Cup al mee naar huis.
Het betekent dat Marokko niet op voorhand de duidelijke favoriet is, misschien wel voor het eerst dit toernooi. En dus zijn alle ogen gericht op Achraf Hakimi. Het is het shirt van de aanvoerder met nummer 2, in dienst van het buitenaards rijke Paris Saint-Germain, dat de opgeschoten tienerjongens in Casablanca het meest zien hangen als ze op hun brommers langs de kraampjes in de oude medina scheuren.
‘Hakimi is de grote ster’, zegt Fati Arouch (38). ‘Maar ik houd van ze allemaal. Vroeger was er meer gedoe rond de selectie. Nu zijn het nederige jongens die echt een eenheid vormen.’
Met een vriendin zit Arouch aan de muntthee in Juj, een koffiezaak, galerie en pop-upstore ineen. Hakimi en een bevriende kunstenaar openden de zaak aan de vooravond van de Afrika Cup. Aan de muur hangt een portret waarop Hakimi een gouden bokaal kust: de prijs die hij kreeg toen hij in 2025 werd uitgeroepen tot Afrikaans voetballer van het jaar. Bezoekers kunnen zijn limited edition-voetbalschoenen kopen voor 22 duizend dirham. Dat is ruim tweeduizend euro. De meeste zijn al weg, zegt de manager.
De schoenen zijn niet aan Arouch besteed. Wel draagt de styliste van beroep een donkerrood retroshirt van de nationale ploeg, dat ze combineert met een hippe grijze rok en zwarte laarzen. ‘Het nationale elftal is nu zo populair dat het dragen van het shirt een fashionstatement is geworden. Een beetje zoals een tijd geleden iedereen in Brazilië-shirts liep.’
Ook sommige Marokkaanse Nederlanders zijn op de feestvreugde afgekomen, in de hoop een uniek moment in het land van hun wortels te kunnen meemaken. Zoals Yassine Brkaoui (30) uit Rotterdam. ‘Thuis keek ik de wedstrijden op Ziggo. Door dat sfeertje in de studio, met Hélène Hendriks als presentator en al die Marokkanen in het publiek, ging het toch kriebelen.’
Nu zit Brkaoui in koffiezaak Juj (‘Ik volg Hakimi op Instagram’) met een neef en een vriend een potje mens-erger-je-niet te spelen. Woensdag was hij er tegen Nigeria bij in het stadion in Rabat, vertelt hij. Dat kostte een lieve duit, omgerekend zo’n 600 euro op de zwarte markt, maar dat was het meer dan waard. ‘De sfeer was geweldig, het stadion prachtig.’
Zelfs in de penaltyserie betwijfelde hij naar eigen zeggen ‘geen moment’ dat Marokko zou gaan winnen. ‘Onze keeper Bounou is een goeie penaltystopper, hè. Geen Jasper Cillessen, maar een Tim Krul.’
Datzelfde vertrouwen heeft zich meester gemaakt van de rest van Marokko. Want dat hun Leeuwen de finale zouden kunnen verliezen, en daarmee een nieuw voetbaltrauma op de loer ligt, daar lijkt niemand meer serieus rekening mee te houden. Styliste Arouch, die minuten eerder de nederigheid van de spelers nog roemde, is bijna verontwaardigd door de suggestie. ‘Wij gaan winnen. Of course.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant