DEN HAAG - Te midden van het winkelend publiek, voorbijrazende skateboards en rustige fietsers klonk het rauwe, blues-achtige geluid van straatmuzikant Chuck Deely. Deze maand is het 9 jaar geleden dat Chuck op 62-jarige leeftijd overleed. Hij was een van de laatste echte straatmuzikanten van Den Haag.
De Grote Marktstraat mag dan wemelen van de shoppers en forenzen, maar juist die plek werd voor Chuck een podium. Zijn stem werd vaak omschreven als 'bluesy, hees en rauw' en deed sommigen denken aan Neil Young. Chuck componeerde zelf nummers, maar speelde ook covers van grote artiesten zoals Bob Dylan of The Rolling Stones.
Volgens Ineke Bosman, schrijfster van het boek 'Chuck was in Den Haag', straalde hij een zekere autoriteit uit. 'Chuck was iemand, hij zong luid en met overtuiging. Zijn spel was geen vluchtig straatoptreden, het was dagelijkse toewijding. Elke ochtend zat hij bij het Centraal Station en elke middag voor de HEMA, hij sloeg geen dag over', zeg Ineke.
Henk Batelaan, de bloemist bij Centraal Station heeft jarenlang naast Chuck gestaan met zijn bloemenkraam en kan zich de laatste dag dat hij Chuck sprak nog goed herinneren. 'Hij vroeg een keer of ik hem naar huis kon brengen, want hij voelde zich niet goed. Dat wilde ik wel, maar mijn auto stond vol met bloemen. Die moest ik eerst wegbrengen, daarna zou ik Chuck ophalen en naar huis brengen.'
'Maar toen was hij weg. Daarna hoorde ik dat hij was overleden. Dat vond ik heel erg om te horen. Chuck was echt een bijzondere vent. Goede muzikant ook'.
Charles Edward 'Chuck' Deely werd geboren in Detroit, Michigan. Hij groeide op met muziek: zijn moeder was pianiste en leerde hem op jonge leeftijd al piano spelen. Helaas overleed zijn moeder in het kraambed bij de geboorte van zijn zusje. Zijn vader hertrouwde en zijn stiefmoeder verkocht de piano.
In 1973 kwam Deely in dienst van het Amerikaanse leger en belandde hij op een legerbasis in Duitsland. Hier speelde hij in verschillende bands en maakte vier platen. Na omzwervingen door Europa, waar hij in vele landen als muzikant speelde, ontmoette hij op de Canarische eilanden een Nederlandse vrouw.
Op de Canarische Eilanden waren drugs al onderdeel van Chucks leven. Daarbij kreeg hij problemen met zijn visum. Op aanraden van zijn vriendin ging hij naar Zoetermeer. Daar woonden zijn 'schoonouders'. De verhuizing naar Nederland was ook een kans om clean te worden.
'Zoals ik het heb begrepen zou zijn Nederlandse vriendin ook naar Nederland komen, maar dat is nooit gebeurd. Ik heb altijd het idee gehad dat hij vooral voor haar speelde. Hij zei ook altijd dat hij niet meer gebruikte, maar of dat klopte weet ik niet', zegt Ineke.
Pas in Nederland koos hij ervoor om op straat te musiceren. Volgens hem moest hij geld verdienen en straatmuziek werd zowel zijn leven als zijn overleving. Hij verdiende zo'n veertig tot vijftig euro per dag. 'Daar hadden we wel eens discussie over', zegt bloemist Henk. 'Dan zat hij in de ochtend te klagen, maar had wel al twee tientjes ontvangen. Ik had dan nog geen bosje bloemen verkocht'.
Chuck worstelde met zijn verleden. Zijn vader werd ziek en wilde graag dat hij naar huis kwam. 'Maar Chuck kon dit niet', vertelt Ineke. 'Zolang hij zijn leven niet op orde had, zou zijn vader hem zien als een loser en hij wilde juist een winnaar zijn. Hij hoopte ook altijd nog op de dag dat hij met zijn muziek zou doorbreken'.
Toch kreeg Chuck een bijzondere erkenning in Den Haag. Op een dag probeerde een agent hem een boete op te leggen, maar collega's en bewoners zamelden geld in om hem te helpen. Een week later kreeg hij van de burgemeester Aartsen een 'vergunning voor het leven'.
Na zijn overlijden werd zijn nalatenschap uitgebreid geëerd: er kwam een levensgrote muurschildering in de tramtunnel bij de Turfmarkt tegenover het Centraal Station. Daarnaast werd er een festival opgericht: The Streets of Chuck Deely. Tijdens de herdenkingsbijeenkomst in het PAARD traden verschillende muzikanten op, waaronder leden van het Residentie Orkest.
In een tijd waarin straatmuziek vaak gereguleerd, gelimiteerd of commercieel gemaakt wordt, staat Chuck Deely symbool voor iets puurs en authentieks.
Hij speelde weerloos en eerlijk, weer of geen weer, elke dag opnieuw. Hij was geen toerist of tijdelijk fenomeen: hij was er, altijd. Dat maakt hem voor velen 'de laatste echte straatmuzikant' van Den Haag.
Source: Omroep West Den Haag