Eurosonic Op de 40ste editie van Eurosonic Noorderslag, met Europe Calling als jubileumthema, ontmoeten opkomend talent en de muziekindustrie elkaar. Het festival in de kerken en kroegen van Groningen is een wereld van muzikale contrasten.
In de Groningse Nieuwe Kerk nodigt de Amsterdamse Pitou met artfolky, tere liedjes uit tot luisteren.
De Marokkaans-Franse jazztrompettist Daoud wint er geen doekjes om. In de Groningse Minerva Academy spreekt hij het zaaltje vol boekers, programmeurs en labelmensen toe: koop mijn show. Praat met mijn manager. Regel dat ik kom spelen. Niet voor romantiek of artistiek gelijk, „maar om weer een jaar te overleven”. Recht uit New York, met jetlag in de ogen en een band die strak staat van de adrenaline, heeft hij niets te verliezen. Melodieuze jazzbeats mengen zich met eclectische, opzwepende energie à la Ibrahim Maalouf, maar opgefokter en direct. Want dit is Eurosonic Noorderslag, waar de muziekindustrie al veertig jaar bandjes spot, carrières lanceert, hypes opblaast en weer laat leeglopen.
Van een eendaags muziekduel tussen Nederland en België is het festival uitgegroeid tot drie avonden Europees talent op achttien locaties in Groningen (Eurosonic), gevolgd door de festivaldag Noorderslag met de meest urgente Nederlandse acts. Overal fietsen mensen achter bandjes aan, met schema’s in de hand en te weinig slaap. Het jubileumthema Europe Calling viert Europese muziek: divers, grensoverschrijdend en met een eigen stem. Koningin Máxima opent het festival en spreekt haar liefde uit voor muziek ,,die zegt wat we zelf niet onder woorden krijgen”, terwijl ze het optreden van de Ierse songwriter Dove Ellis bewondert.
Bezoekers van het Eurosonic festival.
Het festival is een wereld van contrasten. In de Nieuwe Kerk nodigt de Amsterdamse Pitou met artfolky, tere liedjes uit tot luisteren. Haar stem hangt als dun glas in de lucht en de echo van de kerk speelt mee. Haar nieuwe single ‘To Do What’ is „niet voor een kerk geschreven”. Maar thematisch klopt het. „I don’t know what to do with my hands.” Plots lijkt iedereen dat zelf te voelen.
Aan de andere kant van het spectrum: Kaat Van Stralen in ‘Kom Van Ver’. Vlaams punkgeweld, briesend op het podium van Vera: ,,Ze willen ons horen zingen.” Haar EP Vieze Vlinder heet internationaal Dirty Butterfly. Vindt ze grappig. Vol energie, humor en zelfspot jaagt ze het publiek op tot springen: ,,We breken dit kot af.” Controle en precisie in elke uitbarsting maken haar optreden tot een theatrale sensatie.
Een optreden van Kaat Van Stralen.
Maar niet alles hoeft groot te zijn. De Poolse jazzformatie Omasta laat horen dat ze Madlibs hiphopjazz beheersen, jong en vrolijk, met een groove die werkt. Het Deense trio Snuggle reed tien uur uit Kopenhagen om dreamy lo-fi te spelen in Vera. En de buzz die hangt rond de Ierse emo-indie vrouwenband Florence Road valt een klein beetje tegen – al trekt de grofkorrelige stem van zangeres Lily Aron aan. Met hitjes als ‘Storm Warnings’ en ‘Break the Girl’ is het vooral een lekker festivalbandje.
En sommige debutanten laten geen kans onbenut. De Vlaamse rapper Yong Yello presenteert zich in de Stadsschouwburg met een grote band, met maar liefst twee drummers en twee blazers. De folkvernieuwers Madra Salach brengen traditionele Ierse invloeden en moderne experimenten samen in een hypnotiserende set. De Griekse Melina, virtuoos op de oud, heeft een bedwelmende uitwerking, die versterkt wanneer ze naar voren stapt om buik te dansen. En ook het Belgische viertal Ao maakt indruk, ondanks zijn technische problemen: de saudade op beats in blauw licht, en de stem van Brenda Corijn die parelt als rook.
Eurosonic is niet alleen muziek; het is ook discussie. Panels behandelen deze dagen onder meer activisme op het podium, de vrijheid van artiesten en de balans tussen expressie en veiligheidsrisico’s. Debatten over Kneecap, Bob Vylan en het verbieden van vlaggen laten zien dat het festival zich bewust is van politieke en maatschappelijke druk. Artiesten moeten zich uitspreken, blijft iedereen benadrukken. Maar hoe dat gebeurt, is nooit eenvoudig.
De Ierse emo-indie band Florence Road.
De Ierse singer/songwriter Dove Ellis
Op het podium wordt die urgentie voelbaar, al blijft groot protest uit. De Rotterdamse Min Taka is een van de hoogtepunten van het festival: overdonderend veel energie van begin tot eind. Haar Turkse protestsong klinkt als een krachtig ‘fuck you’ aan iedereen die je lijfrechten wil beperken. Daarna schakelt ze moeiteloos naar synthpop met ‘Find My Phone’ en ‘I Don’t Want To’ is een weigering die blijft hangen.
Ook Dressed Like Boys, de Belg Jelle Denturck, maakt zijn statement hoorbaar en zichtbaar. Achter de piano, als een hedendaagse Elton John, geflankeerd door een band van vier, speelt hij ‘Stonewall Riots’ over de rellen in New Yorkse gaybars in de jaren zestig. Aan het einde: vuisten in de lucht, meerstemmig gezongen. Even is het geen showcase, maar een gemeenschap.
Veertig jaar later blijft Eurosonic Noorderslag een platform waar Europa’s muzikale diversiteit, urgentie en verbondenheid samenkomen. Van fragiel fluisteren tot opzwepende explosies, van folk tot punk, van synth tot oud, het festival laat horen dat Europese muziek leeft, beweegt en spreekt.
Bezoekers van Eurosonic.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC