is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Ineens waren ze daar weer, de rode draaistoelen die in 2022 voorgoed besmet leken te zijn geraakt. Maar, om Chantal Janzen te citeren: het is tijd voor een nieuw hoofdstuk. De beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag aan het adres van Jeroen Rietbergen, Ali B. en Marco Borsato zijn inmiddels een paar jaar oud, en dus was 2026 volgens RTL het jaar waarin succesnummer The Voice of Holland rijp was voor een terugkeer.
Zo’n terugkeer was onvermijdelijk, met een format dat uitstekend in elkaar zit en kijkcijfers die tot het eind toe goed bleven. Maar hoe pak je zo’n terugkeer aan als een programma haast een soort parapluterm is geworden voor grensoverschrijdend gedrag in de televisiewereld?
De oplossing is betrekkelijk simpel: maak er gewoon één groot charmeoffensief van, zodat de wrange bijsmaak zo snel mogelijk wordt weggespoeld.
De sleutel ligt in dat opzicht vooral bij de jury, en wat dat betreft was de terugkeer van The Voice één grote positiviteitsparade. Willie Wartaal brengt de broodnodige frisse energie, Suzan en Freek zijn de goeierds tegen wie geen weldenkend mens iets kan hebben, Ilse DeLange is de wandelende goedgeluimdheid en Dinand Woesthoff heeft het kekke hoedje en de gepijnigde gezichtsuitdrukking.
Want mocht u denken dat het in deze talentenjacht vooral draait om de kandidaten, dan heeft u het mis: de herstart van The Voice maakte in de openingsaflevering glashelder dat de juryleden hier de echte kanonnen zijn. Eerst waren daar minutenlange onderlinge loftuitingen, vervolgens veel dankbaarheid voor de kans te mogen jureren.
Woesthoff noemde het ‘super exciting’ en wilde nog maar even benadrukken dat er voor middelmatigheid geen plek was. ‘Ben je de shit of niet?’, vroeg Woesthoff zich hardop af.
Die oneindige complimenten- en dankbaarheidsronde werd afgesloten met een medley van de grootste hits van de juryleden. Ik begon op dat moment zelf ook te twijfelen: was dit nu The Voice of Holland of The Jury of Holland?
Enfin, voeg aan die briljante, geweldige jury Chantal Janzen, co-host Edson da Graça toe en voice-over Martijn Krabbé, en je hebt een herstart waar geen mens echt kwaad om kan worden. Resulteert dat hier in een zoetsappig en bij vlagen redelijk saai feelgoodcarnaval? Absoluut, maar als je The Voice dan toch per se moet terugbrengen, dan maar als een grote roze zuurstok.
Er waren leuke optredens, er was sympathiek gebedel om de kandidaten, en Janzen en Da Graça waren prima op dreef als therapeuten van dienst die achterbleven bij de naasten van de kandidaten die alles gaven op het podium.
Het was allemaal hartstikke prima en onschuldig, precies wat RTL voor ogen zal hebben gehad. Het tv-landschap kon (en kan) heus prima zonder The Voice, maar zolang het in deze vorm niemand kwaad doet, kunnen we deze talentenjacht er best weer bij hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant