Actie In ‘Dead of Winter’ probeert de eenzame Barb een ontvoerd meisje te redden. Het is een onconventionele en emotionele film, vooral door de verrassende rol van Emma Thompson als actieheld.
Barb (Emma Thompson) houdt een ontvoerder onder schot.
Dead of Winter. Regie: Brian Kirk. Met: Emma Thompson, Judy Greer. Lengte: 98 minuten.
Zijn er twee dingen die net zo goed samengaan als sneeuw en bloed? Voor actiefilmmakers is het als zon met zee, cola met ijs, pasta met pesto. Zie de dvd-hoezen van The Grey, Wind River, The X-Files. Kersenrood op een wit laken. Het is een filmcliché op zich. En begrijpelijk: sneeuw voegt meer toe dan alleen kleurcontrast aan actiefilms. Het vormt nóg een vijand. De held bevecht niet alleen zijn belager, maar ook de natuur zelf – een kilometerslange lap dood.
Als je dus de poster van Dead of Winter ziet, compleet met bloedspoor als ader door de sneeuw en gemakzuchtige double entendre in de titel, verwacht je onderkoeld wreken, wat Liam Neeson zo’n drie keer per jaar doet. En dat is Dead of Winter ook. Maar de film is ook verrassend emotioneel en onconventioneel – en niet alleen omdat Dame Emma Thompson de sloper van dienst is.
Weduwe Barb (Thompson) is eenzaam. Ze kijkt zuchtend naar oude foto’s, haalt regelmatig goudbelichte herinneringen op aan betere tijden en gaat op winterse pelgrimstocht naar een plek waar ze ooit gelukkig was. Lake Hedda, waar ze ijsviste met haar man. Wanneer ze een bergweggetje oprijdt ziet ze iets verdachts: een pistool, een geschrokken man en, jawel, bloed in de sneeuw. Snel blijkt dat er een meisje is ontvoerd. Barb moet valstrikken zetten, vuistvechten en de kou ontberen om haar te redden.
Tot zover de clichés: want langzaam brengt de film nuance aan. Barb is wel erg gedreven om Leah (Laurel Marsden) te redden; heeft het ermee te maken dat ze zelf geen kinderen kon krijgen? De ontvoerders hebben ondertussen geen ordinaire motieven, ze doen het niet voor losgeld of lust maar vanwege een begrijpelijke, wanhopige reden. Een van hen is daarbij een spiegel voor Barb. Zoals haar voorvader die in de Grote Sneeuwstorm van 1888 bijna doodvroor, zet Barb altijd door: ze plaatst een voet voor de andere en blijft lopen tot de zon doorbreekt. Een van de ontvoerders heeft dezelfde filosofie, maar dan zo ver doorgevoerd dat het gruwelijk wordt. Ze zullen beiden moeten leren dat opgeven soms beter is.
Thompson is een verfrissende wreker. Ze is menselijk. Toont genade. Is onhandig. Ze slaat een hamer in de bevroren voet van een ontvoerder, ja, maar rent ook door de sneeuw als panikerende eend. En zet een leesbril op als ze een schotwond hecht met een verbogen vishaak. Het is al jaren een actiefilmtrend om alles zo klinisch, plastisch en rauw mogelijk in beeld te brengen; juist door dat met tederheid te combineren komt Dead of Winter verrassend hard binnen.
Maar in de meeste opzichten blijft Dead of Winter een plat tussendoortje. Te vaak verveel je je, of ben je verbaasd om de domme keuzes die er gemaakt worden. Het is de perfecte spijbelfilm: de lekkere, maar vergeetbare bioscoopervaring die je om drie uur ’s middags op een werkdag opzoekt als je even het huis uit wilt.
Source: NRC