Biopic ‘Blue Moon’ over tekstdichter Lorenz Hart is een film voor musicalliefhebbers, vooral als ze iets weten over iconische duo’s als Rodgers & Hart, die samen standards als ‘My Funny Valentine’ schreven, en Rodgers & Hammerstein, verantwoordelijk voor ‘The Sound of Music’.
Ethan Hawke als Lorenz Hart.
Blue Moon. Regie: Richard Linklater. Met: Ethan Hawke, Bobby Cannavale, Margaret Qualley, Andrew Scott. Lengte: 100 min.
De een gaat over de opkomst van een kunstenaar, de ander over de neergang. In 2025 draaiden er twee films van Richard Linklater op belangrijke filmfestivals. In Cannes ging Nouvelle Vague in première, zijn speelse film over Jean-Luc Godard en het maken van diens baanbrekende debuut, À bout de souffle (1960). Een paar maanden eerder draaide in Berlijn Linklaters Blue Moon, een biografische film over tekstdichter Lorenz Hart (1895-1943). Nouvelle Vague is een energieke film met talloze personages over de kracht van cinema, Blue Moon een praatfilm met een paar personages die zich op één locatie afspeelt.
Deze locatie is de befaamde bar Sardi’s, in het New Yorkse district waar alle Broadwaymusicals in première gaan. Het is 1943, de openingsavond van Rodgers & Hammersteins musical Oklahoma! (over dat uitroepteken maakt Hart meerdere grappen). Het is Rodgers’ eerste musical zonder Hart, sinds 1919 zijn tekstdichter. Samen waren ze verantwoordelijk voor standards als ‘My Funny Valentine’, ‘The Lady is a Tramp’ en ‘It Never Entered My Mind’. Omdat Hart vanwege zijn alcoholisme onbetrouwbaar is, besloot Rodgers hun succesvolle samenwerking te beëindigen. Hart (geweldig gespeeld door Ethan Hawke) toont zich daar tegenover de barman van Sardi verbitterd over, maar heeft ook zelfspot. Hij mag eigenlijk niet drinken, maar slaat stiekem toch wat whisky’s achterover. Intussen oreert hij tegen de barman (Bobby Cannavale) en andere aanwezigen, onder wie de latere kinderboekenschrijver E.B. White. In die gesprekken is hij grappig, scherp, cynisch, vilein, melancholiek, bitter en soms vulgair. Seksuele toespelingen zijn hem niet vreemd, zijn betoog over half erecte penissen („hoopvol” volgens Hart) is erg geestig. Het gaat ook over zijn vermeende homoseksualiteit, Hart noemt zichzelf echter ‘omniseksueel’. Veel van de gesprekken gaan over zijn (al dan niet platonische) verliefdheid op de twintigjarige Elizabeth Weiland (Margaret Qualley). Zij zal later die avond haar opwachting maken, het derde deel van Blue Moon beslaat hun treffen.
Linklater maakt Sardi’s nog enigszins filmisch door gebruik te maken van de verschillende delen ervan. In het begin zien we vooral weidse shots, Harts gesprek met Elizabeth vindt plaats in de garderobe en is intiemer gefilmd. Blue Moon is vooral een film voor musicalliefhebbers die al iets weten over Rodgers & Hart en Rodgers & Hammerstein (later verantwoordelijk voor The Sound of Music). De argeloze kijker ziet een film propvol dialogen over een man die weliswaar geestig is, maar ook vol zelfmedelijden zit. Zijn verliefdheid op Elizabeth is eerder droevig en masochistisch dan opbeurend: in die zin spiegelt het Harts melancholieke songteksten, zoals ‘Blue Moon’.
Source: NRC