Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Dit plan ontstond spontaan, soort van. Ik had bedacht dat het hoog tijd was dat ik zelf weer eens naar de film ging en – weet je wat, je leeft maar één keer – mezelf van tevoren mee uit eten te nemen. ‘Ik eet niet mee’, zei ik tegen mijn vrouw.
‘Wat ga je doen dan?’, vraagt ze licht verbouwereerd. Ze heeft een grote pan macaroni gemaakt. Daar ligt het niet aan. Het ligt nooit aan de macaroni.
‘Ik eet ergens in de stad. En ga daarna even naar de film.’ Zaterdagavond, wie maakt mij wat? Niemand. Niemand maakt mij wat.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op de fiets onderweg naar het centrum verkneukel ik me bij de gedachte aan een groot bord pad thai en dan lekker op mijn telefoon zitten terwijl ik eet en niemand die er wat van zegt. Ik zet mijn fiets neer bij ‘de beste Thai van Haarlem’ en kijk naar binnen. Het is nog leeg en er zit alleen een jongen op een kruk achter de kassa. Met een enthousiaste zwaai gooi ik de deur open. ‘Hallo!’ Of ik even lekker een hapje mag komen eten. Dat mag niet. Want de beste Thai van Haarlem blijkt een afhaalrestaurant.
Mij krijgen ze niet klein. Deze jongen is op een missie. Dan maar naar de op één na beste Thai van Haarlem. Die is open én heeft plek. Bam. Ja hallo, doe maar een kokoswater en een pad thai. Terwijl ik geniet van de zachte noedels, de knapperige pinda’s en de eenzaamheid, kijk ik op mijn telefoon op de website van de bioscoop.
Over een half uur draait een film die ik graag wil zien. Het is, laat ik het zo zeggen, niet echt een arthousefilm. Eerder een film over het einde der tijden met Gerard Butler. Een 6,0 op IMDb. Precies wat ik nu nodig heb. Ik kies een stoel uit, maar dan blijkt dat er geen stoelen meer zijn. De voorstelling is uitverkocht. Ook van mijn reservefilm in een andere bioscoop.
Mijn onverzettelijke opgewektheid blijkt toch niet zo onverzettelijk. Daar, in mijn eentje aan een tafeltje in de op na een beste Thai van Haarlem, breek ik. Rode waas trekt langzaam over mijn blik. Waarom. Waarom wil iedereen altijd hetzelfde? Waarom is altijd alles uitverkocht, of zijn er rijen of wachtlijsten? Waarom mag ik niet iets leuks doen?
Spontaniteit is dood. Dit land is te vol. En dat is niet de schuld van de asielzoekers. Asielzoekers gaan niet met zijn allen op zaterdagavond om 19.00 uur naar een film met Gerard Butler over het einde der tijden. Het is de schuld van de mensen met een leuk leventje en geld genoeg om op zaterdagavond uit eten en daarna naar de film te gaan. Het is jullie schuld. Het is mijn schuld. Het is 18.38 uur en ik fiets terug naar huis.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant