Toen ik afgelopen weekend mijn schaatsen onderbond om maar eens boodschappen te gaan doen, kwam ik een oude kennis tegen.
„Alles goed?”, vroeg ik blij.
„Mwoa”, antwoordde hij. Na wat aandringen vertelde hij dat het even niet zo lekker ging met zijn vrouw. Haar beste vriendin was begin oktober geheel onverwacht overleden.
„Ze groeiden samen op, hadden samen gestudeerd, belden elke dag”, zuchtte hij, „en opeens was ze er niet meer.”
Hij voegde eraan toe dat zijn vrouw door het verlies in zo’n zware depressie belandde, dat ze eind december toch maar was begonnen met medicatie. Helaas kan je je tijdens zo’n inwerkperiode soms nog beroerder voelen dan ervoor.
„De kinderen passen deze ochtend even op haar”, mompelde hij, „zodat ik naar de supermarkt kan.”
Ik maakte uit de rest van zijn verhaal op dat hij al maanden het complete huishouden deed, en voelde met hem mee. Wanneer je aan een woord als mantelzorg denkt, komt misschien eerder de zorg voor een heel oud of lichamelijk ernstig ziek persoon op, in plaats van voor iemand met wie het mentaal niet goed gaat. En dat terwijl bij zware depressie sommigen ook niet in staat zijn om voor zichzelf te zorgen.
Ik ken mensen bij wie het zwart zo in het hoofd was gekropen, dat ze niet eens meer zelfstandig konden douchen.
Soms denk ik dat er wat meer mag worden stilgestaan bij hen die zorg dragen voor iemand met deze ziekte. Wat een depressie in zowel emotionele als praktische zin vraagt van de omgeving. Boodschappen doen, koken, kleintjes van school halen, de hond uitlaten en tegelijkertijd zorgen dat het huis niet in een vuilstort verandert. Mijn kennis is niet de enige, er zijn tallozen zoals hij. Mensen die zichzelf op de tweede plaats zetten en zo hun eigen behoeftes en dromen uitstellen. Die hun telefoon, wanneer ze van huis zijn, continu in de gaten houden. Die tegen de zieke niet uitweiden over hoe het met hén gaat, omdat ze de ander niet nog meer willen belasten.
„Ik moet gaan”, zei mijn kennis. „Ik heb nog een hele takenlijst voor vandaag.”
Ik keek toe hoe hij in de mist verdween. Dacht aan hoe een depressie niet alleen de enkeling, maar ook diens omgeving tijdelijk uitwist. En even was er het grote verlangen om aan hen allemaal een knuffel te geven. Een kleine ovatie van lichaamswarmte, voor iedereen die het eigen licht heeft gedimd, om het donker van een ander te dragen.
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen
Source: NRC