Op 20 september 2024 wordt wereldkundig gemaakt dat Ed Carpenter Racing na vijf seizoenen afscheid neemt van Rinus 'VeeKay' van Kalmthout. De timing van het nieuws kan niet slechter: de meeste zitjes zijn vergeven en met nog enkele maanden tot aan het nieuwe seizoen moet er snel wat gebeuren om in 2025 op de grid te staan. Een telefoontje van Dale Coyne Racing op de Indianapolis Motor Speedway leidt al snel tot een test, gesprekken en uiteindelijk een vast zitje – het laatste beschikbare stoeltje voor het IndyCar-seizoen 2025.
Ruim een jaar na die hectische periode blikt Rinus VeeKay in een exclusief interview met Motorsport.com terug op het seizoen 2025, te beginnen met zijn abrupte afscheid van Ed Carpenter Racing. "Dat was inderdaad best wel een shock op dat moment", geeft VeeKay toe. "En zeker ook hoe laat ik dat stoeltje bemachtigde bij Dale Coyne Racing. Gelukkig heb ik één dag kunnen testen op Indianapolis, vlak nadat ik het nieuws had gehoord van Ed Carpenter. Dat was wel een heel mooie [kans], want ik kon echt laten zien hoe ik zo'n auto naar me toe kan trekken en hoe ik als leider op zo'n dag de auto kan veranderen."
Rinus VeeKay kreeg eind 2024 te horen dat hij ECR na vijf jaar moest verlaten.
Foto door: Jake Galstad / Motorsport Images
Toch is het op dat moment niet vanzelfsprekend dat hij het zitje bij DCR bemachtigt. Autosport kost immers geld en sommige teams in de IndyCar hebben het liefst een coureur die een flinke geldzak met zich meebrengt. VeeKay stelt dat het "lastig" is om te overleven in de IndyCar. "Soms denk je dat er een mooie mogelijkheid voor je is en dan komt er iemand met een hele hoop geld aan. Als dat team dan geen sponsor kan vinden, dan blijft het business", weet de 25-jarige Nederlander ook. "Dan moeten ze overleven en dat betekent dat ze een coureur met geld kiezen. Ik kon dat vorig jaar helemaal niet meenemen. Sponsor askROI [geen persoonlijke sponsor van VeeKay] heeft het voor mij wel mogelijk gemaakt."
Hoewel de situatie in die periode niet prettig is, ziet VeeKay het gedwongen vertrek bij ECR uiteindelijk als iets positiefs. "Uit een vervelende situatie is één van de grootste kansen van mijn loopbaan tot dusver ontstaan. Ik heb mezelf moeten herontdekken", meent de coureur, die dit jaar aan zijn zevende seizoen in de IndyCar begint. Hij benadrukt dat dit gevoel wel pas achteraf is gekomen. "Want op het moment zelf deed het veel pijn. Maar uiteindelijk heeft het een positieve wending genomen. Ik kwam in een nieuwe omgeving terecht, waar andere vragen werden gesteld. Bij ECR debuteerde ik als rookie en heb ik naar mijn gevoel nooit de stap naar onbetwiste teamleider kunnen zetten, bij Dale Coyne Racing kreeg ik de ruimte om mijzelf op dat vlak te ontwikkelen - wat voor beide partijen goed werkte. Ik weet niet of ik deze ontwikkeling had kunnen doormaken, als ik niet van omgeving had moeten veranderen."
Waar de meeste teams op dat moment al volop bezig zijn met de ontwikkelingen voor het seizoen 2025, komt VeeKay pas twee weken voor de start van het seizoen om de hoek kijken. Hij treft dan ook een team aan waar "eigenlijk geen continuïteit bestond". "Ik werd twee weken voor het seizoen vastgelegd. Mijn engineer ook", blikt hij terug. "De andere engineer heb ik ontmoet op de dag voor de eerste testdag. Als je kijkt naar continuïteit: die bestond eigenlijk niet. Terwijl andere teams er tientallen miljoenen in stoppen om nieuwe trucjes te vinden voor 2025, waren wij alleen maar bezig om een line-up en een werkend team te hebben."
Rinus Veekay maakte meteen indruk bij zijn DCR-debuut in St. Pete.
Foto door: Penske Entertainment
Die korte voorbereiding op het seizoen 2025 resulteert ook in een lastige eerste vrije training in St. Petersburg, waar VeeKay op P25 eindigt. Teamgenoot Jacob Abel eindigt op P27 – de laatste plek. "Je zag het ook wel aan het begin van het seizoen, dat we de eerste vrije training achteraan stonden. Maar als we tijd hadden om alles op een rijtje te zetten en even goed naar de data te kijken, vonden we daarna heel veel progressie. Je zag dat we in de eerste training onze draai aan het vinden waren."
Zo bieden de eerste sessies namens DCR weinig hoop, totdat het tijd is om te kwalificeren. VeeKay overleeft de eerste kwalificatiegroep en laat namen als Will Power, Pato O'Ward en Santino Ferrucci achter zich. In de Fast Twelve eindigt hij op de laatste plaats, maar met de twaalfde startplaats overtreft hij de verwachtingen. In de race weet hij er zelfs een negende plaats van te maken. "We kwalificeerden als twaalfde, dat was al beter dan het team in heel 2024 had gedaan. We begonnen dus al heel sterk. En uiteindelijk haalden we in de race alles eruit wat erin zat, en dat was P9. Ik denk dat we die race als team heel goed hebben opgebouwd. Zo vonden we onze weg naar voren. Dat was een beetje dezelfde mentaliteit die we de rest van het seizoen hebben gehouden."
Het IndyCar-seizoen begint dus onverwacht positief voor VeeKay, maar de echte hoogtepunten moeten dan nog komen. Na de vierde plaats op Barber Motorsports Park volgt later dat seizoen namelijk nog een tweede plaats in de straten van Toronto – zijn eerste podiumplaats sinds 2022. "Ja, dat was natuurlijk geweldig", zegt VeeKay, die het seizoen op de veertiende plaats heeft afgesloten. "Op Barber zaten we uiteindelijk zeven tienden van het podium af, nadat we een moeilijke pitstop hadden, waar we een seconde of twee verloren. Maar ik denk toch hoe we dat hebben gedaan als team – zonder twijfel het kleinste team met het laagste budget – dat is gewoon heel mooi. We hebben de strategie goed uitgespeeld. En zoals ik zeg: alles eruit halen wat erin zit. Dat kan een keer een P9 zijn, dat kan een P2 zijn. Maar het kan ook wel eens een P16 zijn, helaas. Dus zolang je dat doet, alles eruit haalt wat erin zit en niet gaat gokken, dan komen er best wel mooie resultaten uit."
In Toronto mocht VeeKay voor het eerst sinds 2022 weer mee naar het IndyCar-podium.
Foto door: Penske Entertainment
Niet alle races verlopen zoals Barber en Toronto. Zo eindigt VeeKay in tien van de zeventien races buiten de top-tien – vaak door pech of incidenten, maar soms ook omdat de snelheid er niet is. Hij spreekt zelf dan ook vooral van een leerjaar voor het team. "We gingen het jaar in met een compleet nieuwe auto", verklaart hij. "De data die we hadden van 2024, daar had je weinig aan. We moesten alles voor het eerst proberen. In Long Beach hadden we niet genoeg informatie en stonden we veel te stijf afgesteld voor dat weekend. We hadden heel veel moeite met de hobbels. We kwamen gewoon echt niet vooruit. Daar kwam nog bij dat we een strategie kozen voor een race die helemaal groen bleef op een stratencircuit, wat natuurlijk niet vaak gebeurt. Dus daar werkte de strategie ook niet. Je loopt gewoon achter de feiten aan. Zo hadden we er ook eentje in Iowa, een doubleheader, waar we qua auto veel te kort kwamen, alleen daar hadden we de strategie wél goed. Toen werden we gewoon nog twaalfde en zestiende. Zo werkt het soms mee of tegen. Maar je kan er altijd nog wel een redelijk resultaat uit halen als het een beetje meezit."
Uiteindelijk wijst VeeKay zijn tweede plaats in Toronto aan als het hoogtepunt van het seizoen 2025. "Voor mij was het natuurlijk drieënhalf jaar geleden dat ik op het podium heb gestaan, en ik stond er weer op. Die droogte was toen gewoon even opgelost", aldus VeeKay. "En ook voor het team: we hebben laten zien dat we met de grote jongens kunnen strijden. Dat was gewoon geweldig en heel mooi."
In het tweede en laatste deel van het interview met Rinus VeeKay, dat donderdag verschijnt, gaat VeeKay onder meer in op het afscheid van DCR, de keuze voor Juncos en de Penske-geruchten.
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport