Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Op het schoolplein vorderen de onderhandelingen over wie bij wie gaat spelen moeizaam. ‘Nou een keer even niet bij ons’, zeg ik omdat ik de afgelopen weken wel vaak genoeg de gastheer ben geweest. Maar mijn oudste dochter en haar twee vriendinnen willen per se met zijn drieën afspreken.
‘Oké, fuck it’, verzucht ik, als de impasse te lang duurt, ‘kom allemaal maar weer met mij mee.’ Voordat ik de drie dames in de auto kan laden, moet ik wachten op mijn jongste dochter, die nu ook komt aanlopen. In haar kielzog een ander meisje, met wie zij wil afspreken.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik vertel haar dat de twee vriendinnen van haar oude zus al met ons meegaan. Haar gezicht licht op. ‘Yes!’, roept ze. Het meisje achter haar is ze alweer vergeten. De jongste mag voorin zitten, de oudste zit achterin met haar besties. Ze kletsen: over school, klasgenootjes en – het zal eens niet – paarden.
Voorin zit iemand stilletjes voor zich uit te kijken, te luisteren en – als er wat grappig gezegd wordt op de achterbank – te glimlachen. Zelf wil ze ook met een sterk verhaal komen. Ze roept de naam van haar zus. En nog eens. En nog eens. ‘Weet je wat er vandaag gebeurde?’, begint ze. De juf was de tijd vergeten. En toen de school moest uitgaan was iedereen nog bezig met zijn werkje. Eén jongetje was opmerkzaam geweest. ‘Hij zei dat we het recht hadden om naar huis te gaan.’ Na dit verhaal blijft het vanaf de achterbank stil.
‘Jeetje’, zeg ik uiteindelijk maar, ‘was de juf het gewoon helemaal vergeten?’ Ze knikt, maar zit niet op mijn validatie te wachten. Haar drie grote idolen op de achterbank nemen haar anekdote als aanleiding om over een stout jongetje uit de klas te kletsen. Naast me luistert mijn dochter aandachtig en lacht breeduit, maar stilletjes.
Eenmaal thuis verdwijnen ze met zijn vieren naar buiten, richting de speeltuin, waar ze iets met een paardenspel gaan doen (inderdaad, over een paar jaar is het vapen op een fatbike terwijl ze Tiktokfilmpjes maken en sixseven). Het leeftijdsverschil tussen mijn jongste dochter en de oudste is ongeveer tweeënhalf jaar. Dat gat is precies klein genoeg om te kunnen aanhaken bij het spelen en groot genoeg om als eerste te kunnen worden buitengesloten.
Een uur later scharrelen de drie vriendinnen rond in de keuken. ‘Waar is je zus?’, vraag ik mijn dochter. Ze wijst naar buiten. Achter het draadglas van de schuurdeur staat een silhouet. Een boos silhouet. Ze drukt haar neus tegen het glas, maar als ik aanstalten maak op haar af te lopen, duikt ze weg. Ze wil gezien worden. Zo graag gezien worden. Maar niet door mij.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns