is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De ene Robin, Van Persie, was een koning op het veld. Na zijn glorieuze loopbaan als voetballer kickte hij af om te landen in een wereld die nooit meer zo mooi zal zijn als die voor hem was. De koning werd dienaar, als trainer. De andere Robin, Veldman, was een gewone sterveling, een man die zijn verborgen ambities als trainer gestalte gaf door kansjes te grijpen. Goh, als hij eens dienaar kon zijn.
Hij was een voetballer zonder noemenswaardige loopbaan, soms achterdochtig bekeken in de wereld van de toptrainers. Hij kon alleen zichzelf verheffen, terwijl Van Persie al verheven was en bijna alleen kon vallen. Saillant was dat de ene Robin, Veldman dus, de andere Robin bijna een jaar geleden verving als hoofdtrainer van Heerenveen. Robin van Persie was nog lang niet volleerd en gaf dat ook toe, maar hij kon de opstap maken naar het grote Feyenoord.
Ja, dat kan in het voetbal, dat iemand die nog lang niet is uitgeleerd de belangrijkste baan krijgt op grond van zijn naam, al kwam na zijn vertrek uit Friesland anonieme kritiek los op de voormalige koning. Eigengereid en wat dies meer zij. Zondag voetbalden de elftallen van de Robins tegen elkaar. Bij Heerenveen waren ze blij met de 2-2, het gevolg van een opgaande lijn. Bij Feyenoord zijn ze bloedchagrijnig. Het is crisis.
Het duurde even voordat Veldman de weg omhoog vond. Ze zeiden op de cursus dat zijn methodiek geweldig is, dat hij de wijze waarop hij wil voetballen uitstekend kan vertalen, zowel verbaal als in trainingen. Dat geloof je meteen als je hem hoort praten, en ook als je Heerenveen ziet voetballen.
Wie is dan beter, Van Persie of Veldman? Van Persie leerde in zijn eerste periode als trainer dat het niet meer om hem ging, de stervoetballer van voorheen, maar om het elftal. Bij Veldman ging het nooit om hemzelf, maar altijd om het team. In die zin had hij een voorsprong.
Vrijwel alle kenners noemen Van Persie nochtans een talent als trainer. Verbaal, qua uitstraling, passie en originaliteit. Dat zal best, maar bij Feyenoord is het lastig om talent te zijn op dit podium. Alles ligt onder het vergrootglas. Gedoe met aanvoerders, blessures, de zwakke omschakeling, het wedstrijdplan, belabberde slotfasen.
Van Persie straalt als oud-topspeler vertrouwen uit en ongenaakbaarheid, maar ook in zijn hoofd moet het stormen. Zijn collega-Robin laat Heerenveen juist steeds beter voetballen. Elke week groeit zijn naam een beetje, terwijl die van Van Persie juist krimpt. Je kunt alleen niet zeggen dat een oud-topvoetballer met een grote naam per definitie een betere of een mindere trainer is dan iemand die vanuit de anonimiteit opdoemt, dankzij didactische gaven of organisatietalent. Frank de Boer was vier keer op rij kampioen met Ajax, Phillip Cocu pakte drie titels in vier jaar met PSV.
Zeker is alleen dat het soms heilig verklaarde gevoel van de kleedkamer niet voldoende is om overeind te blijven in de trainerswereld, omdat trainer een totaal ander beroep is dan voetballer. Dat de Robin Veldmannen van deze tijd volop kansen krijgen als trainer, is een klinkende overwinning op het conservatisme in voetballand.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns