is verslaggever en columnist van de Volkskrant en schrijft veel over (sociale) media en emancipatie.
We beginnen met een dienstmededeling. Vergeet de strijd tegen wokeness, dit jaar brengt iets veel ergers waar u bang voor moet zijn: feminisering. Ik zal gelijk verklappen: daarmee wordt door conservatieven dezelfde karikatuur bedoeld als met wokeness (slachtoffergedrag, de neiging achter elke struik onrecht waar te nemen, cancelcultuur, paars haar). Maar omdat de war on woke wel zo’n beetje opperdepop is en je toch de schijn van actualiteit moet wekken: een rebranding.
In de VS is een stel reactionaire opiniemakers er al een poosje mee bezig. Het werd een heus debat toen in The New York Times in november de vraag werd gesteld of het kantoorleven niet tot kombucha-achtig niveau is verzuurd door de opmars van vrouwen, pardon, feminiene waarden.
En deze week sloeg opiniemaker Gabriël van den Brink er in deze krant over op zijn trommeltje. Volgens Van den Brink is het woord angstcultuur ‘inmiddels veel te populair’ op ’s lands werkvloeren. Daarmee haakt hij scherp in op de actualiteit van 2022, maar goed, het woord is volgens hem te vaag – ben ik trouwens met hem eens.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dan zou je kunnen pleiten voor glasheldere gedragscodes en klachtenprocedures, maar Van den Brink zit iets anders dwars: het ‘harde, zakelijke, hiërarchische, rationele en functionele gedrag’ van de goeie oude mannencultuur zit volgens hem in het verdomhoekje van de kantoortuin.
Dit sluit naadloos aan bij het (krasser verwoorde) verhaal van Amerikaanse conservatieve auteurs als Helen Andrews, Jonathan Keeperman en Ross Douthat. Vrouwen zouden door het feminisme de overhand hebben gekregen in bedrijven, en daardoor zijn nu eens mánnen slachtoffer van de status quo. Het dwingt feministen in de verdediging, dat is mooi meegenomen.
We leven volgens deze lui momenteel in het ‘longhouse’, dat is een soort clubhuis van het matriarchaat, waar vrouwelijke normen overheersen. Slecht nieuws hoor, schrijft Andrews: ‘Het probleem is dat vrouwelijke modi van interactie niet geschikt zijn om de doelen van veel grote instituties te bereiken.’
Dit verhaal wordt gestut met wat evolutionaire psychologie: dat mannen biologisch ‘geoptimaliseerd’ zijn voor het beschermen van hun groep, en daardoor meer confrontatiegericht zijn, terwijl vrouwen meer gericht zijn op het beschermen van de kinderschare, en daardoor vaker conflictmijdend zijn en eerder geneigd tot het uitsluiten van vijanden (AAH CANCELCULTUUR!).
Geen mens wordt bepaald door evolutie alleen, en het kantoor van pak ’m beet Nationale Nederlanden is ook geen loopgraaf, dus het is al de vraag hoever je met deze theorie komt. Maar er is nog een schadelijke stap die er stiekem aan wordt vastgeplakt: dat klagen over ongepast of hufterig gedrag óók ‘feminien’ zou zijn, en dat mannen niet hoeven te klagen, omdat ze nou eenmaal geen slachtoffers zijn.
Hoe moeten we dit pleidooi nu zien? Gaat het om gelijke representatie? Dan zou je je in veel beroepsgroepen moeten inzetten op méér feminisering, en in andere beroepen (de zorg, onderwijs) juist voor masculinisering.
Als je het mij vraagt, is de academische omlijsting niet meer dan rechtvaardiging van gevoel. Dat gevoel is: angst voor statusverlies, en het doel: dimmen, dames.
Volgens Van den Brink zal, als Europa weer moederziel alleen zal komen te staan en de oorlog dreigt, ‘de klassiek mannelijke vaardigheid om het hoofd te bieden aan angsten, gevaren en onzekerheid’ weer meer aanzien krijgen. In deze trant kun je denken: is het niet die meer mannelijke roekeloosheid die ons in deze netelige geopolitieke situatie heeft gebracht?
Er zijn feministen die menen dat een land met louter vrouwen aan de top een vredig shangri-la zou zijn. Maar is het winnen van een reductieve seksenstrijd nou echt waar je mee bezig moet zijn als de VS ons laten stikken? Zijn de handkusjes van Mark Rutte richting Trump een typisch staaltje feminiene conflictmijding? Of zien we daar juist de oermannelijke neiging tot het vormen van coalities ten behoeve van de eigen groep? Reuzeleuke borrelpraat, maar dat is straks mijn laatste zorg.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant