DEN HAAG - '13 maart 2024, ik weet het nog precies', zegt Greetje Sieuwerts (75) uit Den Haag. Op die dag werd haar leven compleet op z'n kop gezet door de boodschap van de artsen: 'Je wordt niet meer beter en hebt waarschijnlijk nog twee jaar te leven.' Wat doe je dan? 'Ik wilde het eerst bijna niet geloven, omdat ik mij niet ziek voelde.'
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Greetje loopt vrolijk en opgewekt richting de uitgang van het HagaZiekenhuis wanneer presentator Fred Zuiderwijk haar vraagt waarom ze zo blij is. 'Ik kom hier geregeld, maar ik ben blij dat het er nu weer even op zit', zegt de vrouw opgelucht.
Hoewel haar glimlach en opgewekte humor anders doet vermoeden, blijkt de situatie van Greetje een stuk ernstiger te zijn. 'Eerst kwam ik hier wekelijks, maar nu wat minder. Ik krijg palliatieve zorg, maar ze hebben de zorg wat aangepast.'
'Ik heb longkanker met veertien uitzaaiingen. Vijf daarvan zitten in mijn hoofd', legt de vrouw uit. 'Ik word dus niet meer beter', concludeert ze zuchtend.
Palliatieve zorg is de zorg en hulp voor mensen die niet meer kunnen genezen. Deze zorg is niet meer gericht op beter worden, maar op het verminderen van klachten en het verbeteren van de kwaliteit van leven.
Een kleine twee jaar geleden gaat Greetje naar de dokter, omdat ze van de een op de andere dag haar linkerhand niet meer kan bewegen. 'Ik kon geen pen meer vasthouden en geen veter meer strikken.'
'In het ziekenhuis hebben ze toen scans gemaakt. Ik dacht dat ik daarna te horen zou krijgen dat ik een TIA had', gaat ze verder.
Maar het blijkt helemaal mis te zijn. 'De uitval bleek te komen door een uitzaaiing in mijn hoofd', legt Greetje uit. 'Daarna zijn ze op zoek gegaan naar de bron van die uitzaaiing en bleek ik longkanker te hebben met in totaal veertien uitzaaiingen.'
Greetje krijgt te horen dat ze waarschijnlijk nog twee jaar te leven heeft met palliatieve zorg. 'Dat zeiden ze op 13 maart 2024. Ik weet het nog precies.'
Maar wat doe je als je zo'n boodschap krijgt? 'Ik wilde het eerst bijna niet geloven, omdat ik mij niet ziek voelde. Hoe kan ik zo ziek zijn, maar niets voelen? Het is heel raar en je leeft in een soort roes op dat moment.'
Ondanks het slechte nieuws is Greetje in de maanden daarna niet bij de pakken neer gaan zitten. 'Ik krijg nu palliatieve zorg om ervoor te zorgen dat ik nog zo lang en goed mogelijk kan blijven leven', legt ze uit.
'Daardoor kan ik mijn linkerhand weer redelijk goed bewegen en zijn de uitzaaiingen in mijn hoofd nu stabiel. Vier uitzaaiingen zijn zelfs bijna niet meer te zien.'
'De medicatie en therapieën zorgen er alleen ook voor dat ik spierkracht verlies, huidproblemen heb en snel moe ben', voegt de vrouw toe. 'Maar ik probeer nog iedere dag met mijn jongste zoon en hondje een rondje te lopen.'
'Ook wilde ik heel graag nog mijn 75ste verjaardag vieren en dat is gelukt', vertelt Greetje trots. 'We zijn gaan lunchen met een groepje mensen op Scheveningen en het was prachtig weer. Daarnaast word ik nog steeds heel blij van een lekkere knuffel van mijn kinderen en hondje', voegt ze tevreden toe.
Maar het bericht dat je niet lang meer te leven hebt, zorgt er ook voor dat Greetje de afgelopen tijd moest nadenken over het moment dat ze er niet meer is. 'Ik heb al wel het een en ander geregeld', begint ze.
'Binnenkort ga ik met mijn kinderen zitten om dingen voor de uitvaart te bespreken. Dus muziek uitkiezen, een lijst maken van wie er een kaart moet krijgen en de details van mijn uitvaartverzekering doorgeven aan mijn oudste zoon', somt ze op. 'Eigenlijk heb ik dat een beetje uitgesteld, maar dat moet nu wel echt gebeuren.'
'Daarnaast heb ik ook een euthanasieverklaring laten vastleggen', gaat Greetje verder. 'Mijn huisarts kwam daarmee bij mij en vroeg hoe ik daarover dacht.'
'Dat moest ik daarna allemaal op papier zetten', legt ze uit. 'Daar heb ik wel een paar weekjes mee gewacht, want dat is gewoon heel raar', voegt Greetje bijna grinnikend toe.
'Maar ik heb het gedaan, want ik wil geen lijdensweg van een paar maanden. Ik wil gewoon kunnen zeggen: de koek is echt op, ik heb er de kracht niet meer voor', legt Greetje uit. 'Ik lijk nu wel Gerard Joling', voegt ze daarna lachend toe.
Ondanks de slechte vooruitzichten blijft Greetje opgewekt over de toekomst. 'Tuurlijk speelt het door mijn hoofd, maar ik ben er niet dagelijks mee bezig en tel de dagen zeker niet af', zegt ze stellig.
'Soms gebeurt er een wondertje en lopen mensen die hetzelfde hebben gewoon nog een paar jaar mee. Dus ik houd hoop', zegt ze. 'Ik denk eigenlijk dat ik mijn 76ste verjaardag ook nog wel ga halen, daar ga ik vanuit.'
Op de vraag of Greetje bang is om dood te gaan, blijft het even stil. 'Ik ben meer bang voor mijn kinderen én hondje', zegt ze met tranen in haar ogen. 'Dat klinkt misschien overdreven, maar ik heb mijn hondje een paar jaar geleden geadopteerd. Zij is nu helemaal gewend aan mij en straks moet ze toch ergens anders naartoe.'
'Gelukkig heb ik al wel een nieuw baasje voor haar gevonden, dus ik weet dat ze goed terechtkomt. Maar ik vind het toch moeilijk', zegt ze geëmotioneerd.
Wanneer presentator Fred later afscheid van haar neemt en vraagt of hij haar het allerbeste mag wensen, gaat ze er opgewekt vandoor. 'Dat kan heus nog wel, ik probeer er echt nog wat van te maken met mijn kinderen en hondje. Zij zijn mijn drijfveren en daar ben ik heel trots op. Ik heb nog lang geen zin om op te geven.'
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag