Cecile en haar man zijn al vijftig jaar samen en hebben het nog altijd fijn samen. Dat schrijft ze toe aan drie belangrijke factoren, die misschien klein lijken, maar groots voelen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Cecile (66): ‘Als het gaat om de vraag hoe je een relatie laat werken, dan denk ik dat geluk hebben en elkaar iets gunnen de belangrijkste factoren zijn. Mijn man en ik zijn nu vijftig jaar samen, waarvan veertig jaar getrouwd. We hadden de mazzel dat ziekte en dood ons bespaard zijn gebleven. We kregen twee gezonde kinderen die inmiddels zelf ook zijn getrouwd en kinderen hebben. Allemaal dingen die je niet zelf in de hand hebt, maar dat is anders als het om gunnen gaat. Vooral mijn man kan dat heel goed. Hij gunt mij de wereld.
‘Neem gisteren. Hij is kortgeleden geopereerd aan een nekhernia en kan een aantal weken niks doen. Ik had ’s middags een afspraak die een beetje uitliep, waardoor ik niet meer tussendoor naar huis kon om voor hem te zorgen omdat ik diezelfde avond ook een etentje had. Ik belde hem: zo vervelend, sorry, zal ik het afzeggen? En hij antwoordde: nee joh, ik weet hoe je je verheugd hebt om al je oud-collega’s weer te zien vanavond, ik red me wel, heus, heel veel plezier lieverd. Ik smolt, zo onbaatzuchtig, hij wist me er echt van te overtuigen dat ik kon wegblijven zonder me schuldig te voelen.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Natuurlijk maak ik daar geen gewoonte van. Vandaag blijf ik lekker de hele dag bij hem. Hij kookt altijd, maar nu kook ik en ik vind het fijn om dat voor hem te doen. Uiteraard niet zonder eerst nog even een glaasje te hebben gedronken. Dan zegt hij: ga jij zo koken? En dan zeg ik: jazeker, maar eerst even wat inschenken samen. En dan hebben we altijd wat te bespreken, de bron droogt nooit op. Het klinkt zalverig en veel te simpel. Ik hoor mezelf dit vertellen en denk: wat een open deuren, ik zeg niks wat een ander niet kan bedenken, en toch, ook al klinkt het smalletjes en is gunnen een klein woord, het heeft een kracht die merkbaar is tot in de kleinste hoeken van onze relatie.
‘Toen onze oudste dochter werd geboren, wilde ik graag blijven werken. We gingen kijken bij een kinderdagverblijf, maar dat beviel me niet en ik zei tegen mijn man: dan ga ik wel een paar jaar het onderwijs uit en pik ik later de draad weer op. Mijn man dacht even na, toen zei hij: welnee, dat gaan we anders regelen. Hij nam personeel aan zodat hij zelf twee dagen vrij kon nemen om met onze dochter te kunnen zijn.
‘Op zondagavond bereidde hij zijn werkweek voor, op maandagochtend nam hij haar mee naar de zaak en daarna ging hij met haar naar het park. ‘Nou vaders van Nederland, succes vanmiddag,’ riep hij dan, ‘ik ga gezellig de eendjes voeren.’ Zo maakte hij het voor zichzelf ook leuk, want veertig jaar geleden was het allerminst vanzelfsprekend dat een ondernemer ouderschapsverlof opneemt; het woord bestond niet eens. Klanten die het niet begrepen, kwamen niet meer terug, maar dat interesseerde hem niet. Niet genoeg althans – ons geluk, de balans daarvan, was die investering waard.
‘Ik stond voor de klas, dat heb ik 43 jaar gedaan en de laatste weken voor de zomervakantie werd ik altijd bijna gillend gek, de voorbereidingen van de uitvoering van groep 8 zorgden voor lange dagen op school. Toen heeft hij wel gezegd: je lijkt te vergeten dat ik de zaak heb en thuis ook nog eens alle ballen in de lucht moet houden. Hij kaartte dat gewoon rustig aan. Net als de keer dat ik met een burn-out maar bleef doorgaan. Hij zei: of je belt nu zelf de school dat je overspannen bent, of ik doe het.
‘Als je geluk en gunnen op de eerste en tweede plek hebt, is nummer drie van de voorwaarden voor een levenslange fijne relatie: communicatie. Ook daarmee zeg ik natuurlijk niks nieuws. Maar dagelijks merk ik hoe belangrijk het is daarvan echt doordrongen te zijn, en de tijd te nemen om te bespreken hoe je je allebei voelt, of er obstakels zijn, of weggeduwde irritaties.
‘Mijn man was een keer mijn verjaardag vergeten. Om middernacht zat ik te wachten, maar hij was nog altijd aan het werk. Ik ging slapen en de volgende ochtend vertrok hij zonder iets te zeggen weer naar de zaak. Later op de dag herinnerde ik hem eraan en konden we mijn verjaardag nog een beetje feestelijk eindigen. Sorry, zei hij, je weet dat ik niet van de data ben. Het incident liep niet hoog op, maar was wel de aanleiding om de zomervakantie erop niet, zoals gewoonlijk, met vrienden door te brengen maar met ons tweeën en de kinderen. Samen vier weken op de camping in een klein tentje is de perfecte remedie om de band weer wat aan te halen. Niet dat we het er in Frankrijk nog uitgebreid over hebben gehad, het met elkaar tijd doorbrengen was genoeg.
‘Tijdens zo’n zelfde vakantie, dit keer op de Canarische eilanden, zaten we eens samen op het kleine balkonnetje van ons appartement, de kinderen lagen op bed, en ik vertelde wat me al een tijd dwarszat. Ons huis was perfect en door een architect verbouwd, het pand bood onderdak voor zowel ons woonhuis als voor zijn kantoor, wat handig was voor de kinderen, maar ik voelde me er niet prettig. De friettent op de hoek, de dealers die er weleens rondscharrelden, het drukke kruispunt. Mijn man luisterde en reageerde verbaasd: ‘Ik wist niet dat het je zo hoog zat.’ En voor hem sprak het vanzelf dat we zouden gaan verhuizen.
‘Toen we terugkwamen van vakantie maakten we meteen een afspraak met een makelaar, zonder vrienden of kinderen op de hoogte te brengen. De bezichtigingen deden we stiekem, alsof we een affaire hadden. Dit was een besluit van ons samen, daar had niemand iets mee te maken. Pas toen we een nieuw huis hadden gevonden met een grote tuin in een rustig dorp in de buurt, brachten we iedereen op de hoogte. Zo werd een knagend obstakel in een handomdraai getackeld. Met praten en luisteren.
‘In de tijd dat de kinderen klein waren regelden we vaak een oppas en gingen uit eten. Met een kaarsje tussen ons in, zonder kindergebrul, was alles bespreekbaar. En weer: het klinkt klein maar het voelt groots. Vanavond kijken we de laatste aflevering van Oogappels samen, gezellig op de bank, na het eten, met eerst dat glaasje wijn. Het is niks en alles tegelijk.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Cecile gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant