Bussafari Sneeuw verlamde deze week spoor, wegennet en ‘wereldhub’ Schiphol. Maar bus 386 draait stipt op tijd het Vuurtorenplein van Noordwijk op. „Zolang we rijden kan mij niets gebeuren.”
Een baan op de luchthaven Schiphol, afgelopen maandag, toen vliegen door de sneeuw beperkt mogelijk was.
Geen treinen, maar met de bus moet het lukken om van Den Haag in Amsterdam te komen. Eerst naar Leiden, lijkt me. Maar die bus laat deze dinsdag eindeloos op zich wachten. Op de halte staan in alle vroegte nu genoeg passagiers om wel vijf bussen te vullen. Dan verschijnt een halte verder bus 385, bestemming Noordwijk. Impulsbesluit. Van Noordwijk kom ik vast wel in Haarlem en dan verder.
Sneeuwvlokken in het donker achter het glas. Koffie uit de thermos. Het gevoel dat journalist Henk Hofland heeft beschreven: Zolang we rijden kan mij niets gebeuren. Wassenaar, Katwijk, Noordwijk. Scholieren stappen in de schemering uit, een vrouw met een pas van het European Space Agency en een kwieke bejaarde stappen in en na een paar haltes weer uit.
Nederland is nog steeds niet voorbereid op het onverwachte, zelfs niet als dat is aangekondigd. Dus verlamde sneeuw deze week alsnog het spoor, het wegennet en ‘wereldhub’ Schiphol. Maar bus 386 draait stipt op tijd het Vuurtorenplein van Noordwijk op, de zon schijnt, en ik ben de laatste passagier.
Noordwijk, met zijn half gesloopte hotels en rolluiken, is desolaat. Maar een laagje sneeuw versuikert. Zo ergert de ene helft van Nederland zich aan wat er vastloopt, en is de andere helft blij met de witte makeover.
De slee komt van zolder. We blijken aan langlaufen te doen. De sneeuwpop kaapt Insta. Anton Pieck en Rien Poortvliet hebben een drone. #sneeuw, 699k posts; #rodekonen. Ouderen blijven binnen en thuiszorg wordt moeilijk, maar spontane burenhulp floreert. Sneeuw vertraagt, parkeert routine, maakt stiller, eenvoudiger, prikkelarmer. „Sneeuw is een wonderbaarlijke isolator”, schrijft de Britse therapeut Noel Bell in The Psychology of Snow Days. „Dat verhoogt ons gevoel van mentaal en emotioneel welzijn.” En sneeuw maakt (iets) meer saamhorig en solidair, zelfs door je samen te ergeren.
In de modder achter het gaashek naast de bushalte zal dit voorjaar na een impasse van jaren de bouw beginnen van Residences van Oranje, dat „de boulevard zijn allure teruggeeft”. Intussen is de zon weg, de wind opgestoken en begint het weer te sneeuwen.
Ik dacht slim te wezen, maar misschien had ik vanochtend beter eerst op de reis-app kunnen kijken. Er is hier helemaal geen bus naar Haarlem. Er zijn bussen naar Leiden maar dat is nu terug. En er is Qbuzz 361, die pas over een half uur gaat en er meer dan een uur over zal doen om Schiphol te bereiken.
Dilemma. Ik kan ook terug naar huis gaan. Niemand zal me dat kwalijk nemen. En hoeveel werkdag rest me nog als ik eenmaal in Amsterdam ben? Maar ik ben nu al tot hier gekomen en er gaat een bus in de goede richting. Misschien, bedenk ik, hou ik er nog een stukje voor de krant aan over: hoe ik de elementen trotseerde en door improvisatie en wilskracht mijn kantoor bereikte. Can-do. Hoezo geen Krisenkompetenz?
„Een hele goede morgen”, zegt de buschauffeur als ik mijn ov-kaart tegen de lezer houd. Een lege bus, langzaam voller terwijl we via Voorhout, Sassenheim, Lisse en Hillegom langs bollenakkers en nieuwbouwwijkjes meanderen.
Af en toe check ik de app om te zien of ik ergens op een trein kan stappen. Maar de voor vandaag beloofde „winterdienstregeling” bestaat bij NS en ProRail alleen in een parallel universum, naast de „tips om rustiger te reizen”. Bij elke halte en elk vertrektijdstip is het „Cancelled due to weather conditions” – want ze blijven wel internationaal denken.
Overstappen op een snellere busverbinding lukt trouwens ook niet. Het ov-net is een ragfijn uurwerkje, waar tijden en routes op elkaar aansluiten, maar schokbestendig is het niet.
Wat vanzelf spreekt en alomtegenwoordig is, wordt onzichtbaar. Zo kun je dus ook naar de sneeuw kijken. Die toont hoe gemakkelijk we het meestal hebben. Terwijl we Hoofddorp naderen, realiseer ik me dat ook hier iets vanzelfsprekends ontbreekt. Op de tracker zie ik vanuit het oosten wel een rijtje KL-nummers naar Schiphol schuiven, maar de lucht is volkomen leeg.
Halte Brugrestaurant A4, naast slapende vrachtauto’s. Een passagier stapt uit bij Jack’s Casino. Zou overspel, unique selling point van het hotel hier, stagneren of juist gedijen bij de sneeuwval? Halte luchthaven, we zijn er.
De zon schijnt weer, ik neem bus 25 richting Amstelveen. Bij P3 Langparkeren stappen twee KLM-piloten uit en trekken op dunne schoenzolen hun koffer door de sneeuwbrij. Ze zijn net terug uit Singapore. Ik ben op tijd voor de middagvergadering.
In januari 2010 gaf het KNMI voor het eerst een weerwaarschuwing volgens het nieuwe kleurensysteem: code oranje voor „sneeuwjachten” in de noordelijke provincies. Het werd de koudste winter sinds 1996. De kans op zo’n winter was toen nog eens in de zes jaar. Door klimaatverandering is het nu nog maar eens in de vijftien jaar. Dat besef komt er nu ook bij: voor velen is dit hun eerste sneeuw en voor anderen zal het hun laatste zijn.
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen
Source: NRC