Lezersbrieven U schreef ons over Groenland, over imperialisme, over mooie reisartikelen en over opvoedverschillen.
Vol ongeloof volg ik de geopolitieke ontwikkelingen in de wereld. De rol van de Verenigde Staten springt daarbij onmiskenbaar in het oog. De arrogantie waarmee de VS het wereldtoneel betreden en het gedrag dat daarbij wordt vertoond, zijn moeilijk te verenigen met het beeld van een betrouwbare bondgenoot. De bemoeienis met Venezuela draagt bij aan een internationale dynamiek waarin ook China en Rusland zich gesterkt voelen in hun ambities richting respectievelijk Taiwan en Oekraïne. Daarnaast zetten de Verenigde Staten de wereldeconomie steeds nadrukkelijker naar hun hand en ondermijnen uitspraken over Groenland het vertrouwen in de NAVO en de Europese Unie.
Dat de EU hierin geen eenduidig en krachtig antwoord weet te formuleren, is zorgwekkend. Het gebrek aan gezamenlijk optreden ondermijnt haar geloofwaardigheid. Juist nu ligt er een momentum voor verdere Europese integratie, met name op het gebied van gezamenlijke defensie en strategische autonomie. Alleen door minder afhankelijk te zijn van de Verenigde Staten kan Europa als serieuze geopolitieke speler optreden. Wordt deze kans niet benut, dan dreigt de EU verder te verworden tot een lege huls. Als overtuigd Europeaan hoop ik dat men in Brussel deze urgentie tijdig onderkent.
Ronald Kramer Sneek
De Amerikaanse president Trump wil Groenland, een onderdeel van het koninkrijk Denemarken, inlijven. Twee landen, beide lid van de NAVO. Trumps argument is dat hij dat eiland nodig heeft voor de veiligheid van zijn land, als buffer jegens Rusland dat ook een groeiende belangstelling heeft voor toegang tot het Poolgebied.
Amerika heeft nog steeds meerdere militaire bases en havens in de wereld, ook in Europa en in Groenland. Hoe eenvoudig zou het zijn als Trump mede-NAVO-lid Denemarken zou vragen of hij nog een basis of haven mag vestigen in het noordoosten van Groenland. De kans op afwijzing lijkt mij nihil.
Het maakt de NAVO ook gelijk sterker. Dit is de urgente boodschap die Rutte als secretaris-generaal van de NAVO naar Trump moet overbrengen. Daarna kan hij hem ook nog een lesje geven over het fenomeen vrede.
Beste Mark, doe je best. Jij bent wellicht een van de weinigen waar Trump nog naar wil luisteren.
Willem van Katwijk Velp
Het ach en wee is niet van de lucht over de annexatieobsessie van de VS. Iets meer beschouwing zou nuttig zijn. Want hoe is de huidige situatie ontstaan? Strikt genomen door niets meer of minder dan door Scandinavische kolonisatie. En wat is een wenselijke situatie voor Groenland en zijn bewoners gezien het feit dat de internationale rechtsorde een fata morgana blijkt? Gegeven de ligging en de cultuur ligt Canada meer voor de hand dan de VS. Maar als de VS in plaats van bullebakken stille diplomatie hadden ingezet, zou democratische aansluiting van Groenland als 51ste staat helemaal zo gek niet zijn.
Geen populaire boodschap maar wel een realistische.
Ludo Grégoire, Leiden
Michel Kerres schrijft dat imperialisme dit jaar weer de norm lijkt te worden en geeft daarvan enkele voorbeelden (4/1). Trump en Poetin willen hun land vergroten en buurlanden domineren of onderwerpen.
Zonder verder op Xi en Poetin in te gaan zou ik met betrekking tot Trump en zijn medewerkers willen opmerken dat zij enkele landen al vanaf hun aantreden in januari 2025 rechtstreeks bedreigen of zelfs werkelijk hebben aangevallen. Je kunt dit imperialisme noemen, maar het past meer bij het gedrag van Adolf Hitler die in de jaren dertig achtereenvolgens Oostenrijk, Tsjecho-Slowakije en Polen bedreigde en deze korte tijd later ook veroverd heeft.
Harrie Seeverens Edam
Wat een magistraal meanderend essay schreef Arjen van Veelen (Op bedevaart naar de Lorelei, 2/1). Beeldend, rond, vol contrasten, met verrukkelijke uitstapjes naar literatuur en geschiedenis. Zijn beschrijving van de oer-Rijn riep bij mij herinneringen op aan de ongerepte Donaudelta en de machtige Zambezi. En zijn zin „Vertragen voelt als stilstaan in de stationshal tijdens de spits” deed me denken aan het verhaal De bommellegende van Toonder, in 1960 gepubliceerd in deze krant. Mag Arjen vaker reisjes maken voor NRC?
Anne Schram Ouweneel Zuiderwoude
Het advies in de rubriek Opgevoed is pedagogisch gezien ronduit verbijsterend (Onze kleindochter wordt te toegeeflijk opgevoed, 6/1). Dat twee pedagogen het beschreven opvoedgedrag niet alleen níet tegenspreken, maar zelfs normaliseren, is moeilijk te bevatten. Het gaat hier niet om een onschuldig verschil in stijl, maar om een fundamenteel gebrek aan gezaghebbend opvoedgedrag.
Het advies dat „grenzen vanzelf wel komen” is zowel naïef als strijdig met de kennis over de ontwikkeling van zelfregulatie en frustratietolerantie. Grenzen komen niet vanzelf. Ze worden aangeleerd door volwassenen die voorspelbaar, consistent en sensitief begrenzen.
Ook de suggestie dat grootouders hun zorgen maar moeten „relativeren” miskent hun rol als secundaire opvoeders én hun terechte observaties. Hun zorg is een herkenbare waarschuwing voor de risico’s van een te permissieve opvoedstijl — veel warmte, weinig sturing — die kinderen kwetsbaar maakt in de ontwikkeling van executieve functies zoals impulscontrole en emotieregulatie.
Natuurlijk is sensitieve responsiviteit belangrijk. Maar responsiviteit zonder richting is geen moderne pedagogiek; het is een misinterpretatie ervan. Een kind dat nooit „nee” hoort, ontwikkelt geen realistisch beeld van wederkerigheid, sociale grenzen en de behoeften van anderen. Grenzen aanleren is geen detail maar een ontwikkelingspsychologische noodzaak.
Elfriede Schropp Maastricht
Europaredacteuren praten je bij over de belangrijkste ontwikkelingen in de EU
Source: NRC