You Only Live Twice was mijn eerste James-Bondfilm. Ik zag ‘m als tiener. Het ging aan me voorbij dat Roald Dahl het scenario had geschreven, ik wist niet eens wat een scenario was. Ook besefte ik pas veel later dat Dahl met zijn versie van Ernst Stavro Blofeld de blauwdruk schiep voor de Bond-schurk in alle films, of ze nu Blofeld heetten of niet. Roald Dahls Blofeld was mijn eerste en hij was raak. Ik bedoel: Donald Pleasence! Met die stem, die kop en dat druipoog! Angstaanjagend. Maar zo eng vond ik hem ook weer niet, want wat die man doet is toch niet doenlijk? Die massa gewapende mannen (wie zijn dat en hoe komen ze daar) in hun kekke uniformen (zo duur, wie betaalt dat) die voor hem rennen (gewoon lopen is er niet bij), dat kan allemaal niet. Ook zijn luxueuze hoofdkwartier in een vulkaankrater vol hoogtechnische apparaten was alleen al logistiek onmogelijk. En dan: Blofeld is uit op de wereldheerschappij. Daar kon ik me niks bij voorstellen. Als je die al verovert, wat moet je er dan mee?
Nu weet ik beter: het kan en het gebeurt en de jakhalzen van deze wereld kunnen er van alles mee.
De Britse acteur Donald Pleasence (1919 -1995) als Ernst Stavro Blofeld op de set van Bond-film ‘You Only Live Twice’, 1966.
De autocratische overname van Venezuela past naadloos in Blofelds wereldheerschappijschema. Het is personeelsintensief en onnoemlijk kostbaar, maar geld noch mankracht is een probleem voor wie de almacht toegespeeld kreeg. De vormgeving van de macht lijkt bedacht door de decor- en kostuumontwerpers van de Bondfilms (alleen al het Witte Huis vol goud – zie Goldfinger). En president Trump? Roald Dahl had ‘m geschreven kunnen hebben, inclusief zijn uiterlijk (een oranje man die altijd hamburgers eet – hoe Dahl wil je het hebben?). De Bond-Blofeld heeft dan nog een kat op schoot: ergens zit toch iets van gevoel, een behoefte aan streling. Trump is zelfs dat niet gegund. Die betrap je niet op een huisdier, op kattenbazen kijkt hij opzichtig neer.
Klinkt dit allemaal kinderachtig? Ja. Maar zo kinderachtig is het. Als tiener geloofde ik niet in Blofeld. Nu weet ik beter. Het kan. Ze bestaan en ze krijgen ruim baan, de mannen (ja, mánnen) die unverfroren het recht op een heel halfrond claimen (dat is maar de helft van de wereldheerschappij, maar Rupsje nooitgenoeg waarschuwt dat een half verlangen niet bestaat).
Ze hebben één probleem en dat zijn de kunsten. Die doen niet mee. Sinds het gerenommeerde Kennedy Center for the Performing Arts in Washington ook ‘Trump’ heet, annuleerden zoveel artiesten hun optreden dat de agenda daar leeg is. Je kunt die plekken opvullen met andere optredens, maar als de besten opstappen, staat zelfs Blofeld machteloos want dan beland je bij het tweede garnituur. Of neem het tapijt van Bayeux. Dat is verzekerd voor 917 miljoen euro. Veel? Nee, dat bedrag is fictief. Het beduidt slechts dat ‘Bayeux’ onvervangbaar is. Niet te koop.
Source: NRC