Sanne Pušić wordt dit jaar 25. Voor haar studie is ze naar Amsterdam verhuisd. Dat heeft haar blik verruimd, maar haar behoefte aan structuur blijft een worsteling: ‘Ik ben enorm gegroeid, maar soms denk ik: laat die planning nou los.’
is televisierecensent voor de Volkskrant.
Waar ben je opgegroeid?
‘In een leuke wijk in Dordrecht, vlak bij de Biesbosch. Ik kan wel zeggen dat ik een fijne jeugd heb gehad, in een hecht gezin.’
Wat voor kind was je?
‘Een beetje teruggetrokken. Mijn moeder heeft wel eens verteld dat ik in de kleuterklas liever in mijn eentje zat te kleuren dan dat ik met de andere kinderen in de poppenhoek speelde. En niet omdat ik zo creatief ben: ik wilde gewoon lekker mijn eigen ding doen.
25 in 26
In de serie 25 in 26 vragen we jongeren geboren in 2001 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in26@volkskrant.nl.
‘Ik keek nogal op tegen mijn zus, die twee jaar ouder is. Toen zij op stap begon te gaan, wilde ik dat ook. En als ik zag dat zij een bepaald soort vrienden had, hoopte ik dat ik die ook zou krijgen. Ik wilde altijd haar achterna.’
Is dat ook gebeurd?
‘Niet echt. Onze levens verschillen behoorlijk. Mijn zus is vrij impulsief, terwijl ik meer waarde hecht aan structuur. Meestal zie ik dat als een goede eigenschap. Maar het zorgt er wel voor dat ik minder hard los kan gaan dan zij. Als ik uitga, heb ik constant een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: moet je dit wel doen? Is het niet verstandiger om naar huis te gaan?’
Wat heb je na de middelbare school gedaan?
‘Na het vwo ben ik fysiotherapie gaan studeren aan de hogeschool in Rotterdam. Dat wilde ik al van jongs af aan. Ik heb het menselijk lichaam altijd fascinerend gevonden, vooral hoeveel invloed we zelf kunnen uitoefenen op onze fysieke en mentale gezondheid, bijvoorbeeld door goed te eten of te sporten.
‘Omdat ik zo’n duidelijk plan had, vond ik het moeilijk om toe te geven dat die opleiding toch niet helemaal bij me paste. Uiteindelijk ben ik er aan het begin van mijn derde jaar mee gestopt.
‘Het onderwijs prikkelde me gewoon niet genoeg. Het was zeker niet te makkelijk, maar het voelde voor mij te schools. We moesten bijvoorbeeld veel zelfreflectie-opdrachten doen. Ik vond dat een beetje onzinnig; ik had het idee dat ik al prima op mezelf kon reflecteren.
‘Bovendien begon ik te twijfelen of ik wel geschikt zou zijn als fysiotherapeut. Je moet mensen dan sturen in hun gedrag en daarvoor moet je uitstralen dat je zeker van je zaak bent. Maar ik ben juist iemand die veel piekert en snel denkt dat anderen het beter weten. Ik was bang dat ik daardoor niet duidelijk genoeg zou kunnen zijn tegen mijn cliënten.’
Hoe denk je daar nu over?
‘Achteraf gezien had ik het waarschijnlijk best gekund. Maar nu heb ik een stuk meer zelfvertrouwen dan toen. Ik zat in die periode niet lekker in mijn vel en belandde zelfs in een depressie.
‘De coronacrisis speelde daarbij een grote rol. Ik kreeg toen nog meer tijd om na te denken en te twijfelen. Doorgaan met studeren zat er op dat moment gewoon niet in. Uiteindelijk heeft die keuze mooie dingen opgeleverd, dus ik heb er geen spijt van.’
Wat heeft het opgeleverd?
‘Ik ging aan de Vrije Universiteit in Amsterdam de opleiding gezondheid en leven volgen. Daar leer je hoe onze leefwereld en gezondheid met elkaar samenhangen. Dat vond ik best spannend: als die opleiding ook niet bij me paste, voelde het alsof ik wéér een jaar had verspild. Gelukkig was dat niet het geval: ik heb het met plezier afgerond.
‘Inmiddels volg ik in Amsterdam de master gezondheidswetenschappen. Daarin richt ik me vooral op preventie: hoe we als maatschappij ziektes kunnen voorkomen. En ik werk in het ziekenhuis, als datamanager bij de afdeling hematologie. Het is mijn verantwoordelijkheid dat alle data op de juiste plek terechtkomen. Dat is best pittig in combinatie met mijn studie. Waarschijnlijk zou een horecabaan relaxter zijn, maar hier voelt het alsof ik echt iets bijdraag aan de samenleving.’
Sanne Pušić wordt 25 op 28 maart.
Woonplaats Amsterdam
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10? ‘7,5. Ik heb aardig wat levenservaring, maar mis nog wat stabiliteit. Het voelt soms alsof ik een beetje zweef.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie? ‘Ik denk het. We hebben bijna allemaal een studieschuld en last van het gedoe op de woningmarkt.’
Waar ben je over zeven jaar? ‘Dan heb ik een uitdagende baan, een huis en hopelijk een leuke relatie. Maar ik wil ook nog steeds gek kunnen doen met mijn vrienden.’
Waar woon je nu?
‘Toen ik in Amsterdam ging studeren, wilde ik aanvankelijk in Dordrecht blijven wonen. Ik heb de neiging om in mijn comfortzone te blijven. Uiteindelijk ben ik toch naar Amsterdam verhuisd, omdat ik klaar was met het heen en weer reizen.
‘Dat vond ik doodeng, maar het heeft me veel gebracht. Doordat ik hier nog niemand kende, ben ik veel socialer geworden. En ik maakte vrienden die niet alleen huisje-boompje-beestje als doel hebben. Daardoor heb ik zelf ook een bredere blik gekregen: ik vind het nu bijvoorbeeld minder erg om wat langer te studeren.
‘Het grote nadeel van Amsterdam is natuurlijk de beroerde woningmarkt. In september moest ik, na een hoop gedoe, mijn huis uit. Daarna heb ik veel gehospiteerd. Dat voelt echt als een vleeskeuring: een verkeerde trui kan er al voor zorgen dat je niet gekozen wordt.
‘Omdat het me nog niet gelukt is om iets te vinden, woon ik al een tijdje in de woning van een vriendin die op reis is. Het is vreemd om geen eigen plekje te hebben. Ik voel me een soort nomade die door Amsterdam trekt.’
Waarom moest je je huis uit?
‘Onze huisbaas was een typische huisjesmelker. Hij heeft zo’n vijftien panden, geloof ik. Vorig jaar hoorden mijn huisgenoten en ik via via dat hij van plan was ons huis te verkopen en dat wij eruit moesten. Dat leek ons oneerlijk, maar we wisten niet wat we ertegen konden doen. Onze contracten bleken namelijk nogal schimmig. Achteraf is het dom dat we daar niet beter op hadden gelet, maar we waren destijds allang blij dat we een huis hadden.
‘Uiteindelijk hebben we contact opgenomen met een huurloket en hebben we een financiële compensatie weten te regelen. Maar daar was wel een rechtszaak voor nodig, waarvoor ik mijn zomervakantie moest afbreken.
‘Bovendien was daar al een hoop stress aan voorafgegaan. De huisbaas heeft zelfs gedreigd met boetes van 50 duizend euro als we het huis niet voor een bepaalde datum zouden verlaten. De manier waarop hij met ons is omgegaan is echt om te kotsen.’
Volg je het nieuws?
‘Ja, vooral via de NOS-app. Soms heb ik daar geen zin in, vanwege alle ellende in de wereld. Maar die problemen gaan niet weg als je je kop in het zand steekt, dus probeer ik op de hoogte te blijven.
‘Bij mijn ouders keek ik ook altijd naar het journaal. Hier doe ik dat minder. Eigenlijk is dat zonde. Als je het nieuws volgt via een app, klik je vooral op de onderwerpen die je al interessant vindt. Zo blijf je in je eigen bubbel.’
Welke onderwerpen houden jou bezig?
‘Geweld tegen vrouwen raakt me altijd. Daar heb ik zelf ook ervaring mee, zoals dat voor veel vrouwen het geval is. Over het algemeen voel ik me veilig in Amsterdam, al fiets ik ’s nachts soms door straten waarvan ik me afvraag of dat verstandig is. Daar laat ik me niet door tegenhouden, want ik moet nou eenmaal naar huis. Alleen is het wel vermoeiend om zo vaak op je hoede te moeten zijn.’
Wat hoop je dit jaar te bereiken?
‘Ik wil mijn master afronden, veel tijd doorbrengen met vrienden en een halve marathon lopen. Daarnaast ben ik van plan om na mijn studie te gaan reizen door Midden-Amerika. Misschien vind ik dat helemaal niks, vanwege mijn behoefte aan structuur, maar juist daarom wil ik het proberen. Ik ben daarin enorm gegroeid, maar soms denk ik nog steeds: Sanne, laat die planning nou even los.
‘Ik hoop trouwens vooral dat ik me dit jaar wat vrolijker ga voelen. Dat lukt nog niet altijd, terwijl ik genoeg redenen heb om blij te zijn: ik heb een leuke baan, fijne vrienden en een interessante studie. Zo voelt het alleen niet als ik gestrest ben, zoals het afgelopen jaar. Dan vraag ik me vooral af hoe ik alle ballen in de lucht kan houden.
‘Daar wil ik beter mee leren omgaan. Ik denk dat dat wel moet lukken. Vraag het me anders nog eens over een paar maanden, haha.’
Wat helpt jou om te ontspannen?
‘Sporten. Ik besteed een groot deel van mijn tijd aan hardlopen en naar de sportschool gaan. Dat is voor mij misschien nog wel belangrijker dan mijn studie en mijn werk. Ik vind het heerlijk om zo aan mijn mentale weerbaarheid te werken.
‘Helaas heb ik de laatste tijd veel blessures gehad, dus daardoor ben ik uit mijn normale ritme geraakt. Dat zou niet het einde van de wereld moeten zijn, maar toch voel ik me ontregeld. Waarschijnlijk zou het goed zijn om ook andere uitlaatkleppen te vinden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant