Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Op mijn Instagramfeed verscheen een post met in chocoladeletters: ‘Do these 5 things after 7 PM and your life will never be the same’. Nu had ik wel een vermoeden wat de vijf dingen waren die ik na zeven uur ’s avonds moet doen om mijn leven voorgoed te veranderen. Waarschijnlijk ging het om cocaïne snuiven, tequila slammen, filmpjes van Russische verkeersruzies kijken, mails van boze lezers beantwoorden, en dat allemaal terwijl je een kinderverjaardag probeert te begeleiden in een indoorspeelparadijs.
Nee, volgens deze post waren dit dé vijf dingen die ik moest doen om mijn leven voorgoed te veranderen: reflecteren (‘wat was mijn grootste overwinning vandaag?’), disconnecten (geen telefoon, geen computer), de volgende dag plannen, mediteren, en tenslotte: lezen, het liefst fictie. Fraaie adviezen, maar niet waarom ik op Instagram zit. Namelijk: voor mijn plezier.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu heeft het algoritme van Instagram wel vaker moeite met me. De video’s en berichten die het me voorschotelt verraden een aan wanhoop grenzende onzekerheid. Als een minnaar die uit alle macht de taal der liefde van zijn partner probeert te spreken, maar steeds weer op hoofdschudden stuit.
‘Wil je heel erg bruine benen?, vraagt het algoritme. ‘Benen bruiner dan Jack van Gelder, maar wel zonder haar, vrouwenbenen zeg maar?’
Nee, dank je.
‘Wil je dan misschien een piepkleine, opvouwbare sauna voor in je tuin, waarin je door het raampje naar buiten kunt kijken?’
Nee, heb ik ook niet nodig.
‘Oké, heb je misschien dan weleens last van jeuk, pijn of een branderig gevoel bij de anus?’
Excuse you?
‘Nou?’
Eh, nee.
‘Een haartransplantatie, je wil een haartransplantatie!’
Welnee.
‘Oké. Ik heb iets voor je. Jij wil eruitzien als een oude Alexander Klöpping, alleen dan met een krankzinnig gespierd en droog lijf. Dit is het. Dit is wat je wil.’
Ik denk dat je beter kunt stoppen nu.
‘Heb je momenteel last van helder rood bloed bij het afvegen?’
Volgens mij gaat dit wederom over aambeien en heb ik je net al gezegd dat ik daar geen last van heb.
‘Ik heb een scheerapparaat voor je waarmee je je ballen kan scheren en ook een kiwi kunt ontdoen van zijn haartjes.’
Oei, verleidelijk, maar toch: nee bedankt.
‘Advies van een man over wat vrouwen nodig hebben in een relatie?’
Neeeeeeeeeeeeeeeeeee.
‘Opvoedadvies?’
Fuck. Off.
‘Wist je dat als je deze vierentwintig ingrediënten bij elkaar gooit je een hele lekkere salade vol proteïne krijgt?’
Wist ik. Hoef ik niet.
‘Je wilt geen proteïne?’
Nee, ben oké, dank je.
‘Proteïne?’
Nee.
‘Pro-’
Nee.
Mijn algoritme hangt uitgeput tegen de touwen. Float like a butterfly, sting like a bee. Een heuse overwinning. Eentje waar ik vanavond na zevenen eens even lekker op ga reflecteren.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant