Het nieuwe jaar begon in Café Negroni in Wenen, waar een betrekkelijk ongelukkige dj walsen draaide en de paar bezoekers (vier studenten, van wie twee met een neusring, en twee bejaarde heren, allebei met een hoed) door de ruimte zweefden. Ze konden dansen maar daarmee was ook alles gezegd. Een tafel werd omgestoten en het was pas kwart over twaalf, in het Weense Café Negroni is de dood nabij. Ik zou zeggen, in veel Weense cafés is de dood nabij. Dat wat Wiener Schmäh wordt genoemd, een naar het schijnt typisch Weense vorm van humor waarin met name kelners en bediendes uitblinken – voor zover er nog bediendes zijn – is niets anders dan de ironisering van de verachting.
Een nabijgelegen sauna was gesloten op 1 januari en hoewel ik niet zo van sauna’s houd geloof ik ook dat het erom gaat jezelf steeds weer uit te leveren aan het onverwachte en het onbekende, een Weense sauna bijvoorbeeld. Daar zouden de restanten van het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk nog weleens verder kunnen leven, tussen het hout zeg maar.
Het oude rijk leefde ook nog een beetje voort in Café Jelinek waar een forse kelnerin de ironisering van de klantenverachting op het hoogste niveau had getild. Het was onduidelijk waar de beleefdheid eindigde en de naakte belediging begon. Wie wil niet in Café Jelinek door zo’n kelnerin vernederd worden? Wat is leven zonder kleine beetjes vernedering?
Gezeten in Jelinek las ik dat Trump Maduro had gegrepen en herinneringen aan de val van Saddam kwamen bovendrijven. Het imperium herhaalt zich, wat kan het anders doen?
In een nabijgelegen antiquariaat waren woordenboeken en naslagwerken uit het begin van de 20ste eeuw te koop, wie bereid was de boeken open te slaan kon het begin van die eeuw nog ruiken. Ik omschrijf het parfum als: fris en vrolijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns