De lezersbrieven! Over sneeuw, landen als ‘achtertuinen’, ‘schofterige’ docenten, de inauguratiespeech van Zohran Mamdani, krantenbezorgers en eergerelateerd geweld in Nederland.
‘Rechtsorde gebroken’, ‘wankele wereldorde’, ‘flagrante schending van het internationaal recht’. Wat een drukkende koppen aan het begin van het nieuwe jaar.
En kijk, buiten lopend heb ik een praatje met de buurvrouw op haar balkon over hoe aannemelijk een valpartij nu is. Verderop schuilend in een portiek, opent juist dan de winkeleigenaar zijn kledingzaak. Ik vraag naar de dichtstbijzijnde DHL en hij hoopt dat ik toch geen kleding online heb gekocht! Hij denkt mooie kleding voor mij te hebben.
Daarna steek ik over en heb een praatje met de mannen van de gemeente die met zand strooien, fietsers en overstekende wandelaars hebben daar profijt van. Dan via een zijstraat met een gestrande vrachtwagen neem ik gebroederlijk samen met een krantenshopmedewerker een foto van de dan nog maagdelijk wit ogende straat.
Vlak voor mijn thuiskomst lach ik samen met een jonge vrouw die op een koddige manier van haar fiets springt. Laat het maar vaak sneeuwen in 2026, die sneeuw maakt alles lichter… en verbindt!
Gemma Bakker, Amsterdam
Ineens duikt overal de term ‘de achtertuin’ op. Venezuela is net zomin de achtertuin van de Verenigde Staten als dat Oekraïne de voortuin van Rusland is. Mijn buurvrouw zou raar opkijken als ik mijn ondermaatse hovenierskwaliteiten in haar tuintje kwam botvieren. En ik durf best te beweren dat ik van tuinieren meer kaas heb gegeten dan Donald Trump.
Boudewijn Otten, Groningen
Jammer, een valse start voor Peter Middendorp. Zijn stukje ‘Wraak’ op de voorpagina gaat over ‘al die schoften van leraren en opvoeders, die mij niet meer wilden zien’. Iedere ochtend kan hij ze nu bij het ontbijt zijn naam onder de neus wrijven. Zijn verhaaltje is naar, negatief en vol zielig zelfmedelijden. En dat na 37 jaar.
Dat er op school ooit iets mis is gegaan laat de laatste zin zien. Daarin spreekt Middendorp de gewraakte docenten toe: ‘Je hebt het helemaal aan jezelf te danken.’
Zijn oude oud-leraar Nederlands, gebogen over de papieren Volkskrant, bromt getergd: ‘Nee Peter, het is aan jezelf te wijten!’
Gerard Mensink, Zeist
In een tijd waarin links in Nederland worstelt met profiel en zeggingskracht, laat de inauguratiespeech van Zohran Mamdani, onlangs aangetreden als burgemeester van New York, zien waar overtuigingskracht verloren is gegaan.
Het probleem zit niet in wat er wordt voorgesteld, maar in wat er niet meer wordt uitgesproken. Mamdani sprak nauwelijks over uitvoerbaarheid of begrotingsdiscipline. Hij sprak over waardigheid, bestaanszekerheid en de vraag voor wie een stad eigenlijk is ingericht. Dat contrasteert scherp met de toon van veel linkse partijen in Nederland, die hun voorstellen vooral verdedigen in termen van haalbaarheid en compromisbereidheid. Daarmee tonen zij bestuurlijke verantwoordelijkheid, maar ze laten zelden zien welke morele keuzes daaronder liggen.
Mamdani draait dat om: hij vertrekt vanuit een normatief uitgangspunt en laat beleid daar logisch uit volgen. Opvallend is ook hoe concreet zijn ‘wij’ is. Hij benoemt huurders, zorgverleners en jongeren zonder perspectief, en erkent dat politiek altijd belangen ordent en machtsverhoudingen bevestigt of corrigeert. Zijn hoop is niet vrijblijvend, maar gekoppeld aan organisatie en volharding.
Voor links in Nederland ligt hier geen kant-en-klaar recept, wel een spiegel.
Maartje van Meijel, Venray
Als aanvulling op het artikel ‘Loten van het noodlot’ in de Volkskrant van 5 januari wil ik graag wijzen op het indrukwekkende boek van de vorig jaar overleden Selma Leydesdorff: Sascha Pechersky: De Russische soldaat die de opstand van Sobibor leidde (2018, Prometheus). Ze baseerde zich op niet eerder gebruikte documenten en interviews met ooggetuigen, onder wie Jules Schelvis.
Rudy Schreijnders, Maarssen
Mijn complimenten voor alle Volkskrant-bezorgers en speciaal diegene in de Zeeheldenbuurt in Ede. Zaterdag en vandaag; dikke pakken sneeuw maar de krant gewoon op tijd bezorgd. Hulde!
Kees Heije, Ede
In een Volkskrant-artikel proberen verschillende mensen grip te krijgen op het feit dat een jong meisje is vermoord op voorspraak van haar eigen vader. We horen over verregaande controle, stalking, dwang en bedreigingen.
Volgens Wilfred Jamaat, hoofd van het Expertisecentrum Eergerelateerd Geweld, zijn de daders van geweld vaak Syriërs, maar ook mensen uit Jemen en Eritrea. ‘In Nederland beslissen mensen zelf wat voor een leven ze willen leiden, dat moeten we blijven uitleggen.’
Hier ontstaat een nare tweedeling, waarbij mannen van kleur niet accepteren dat vrouwen hun eigen leven willen leiden. Daarbij wordt geïnsinueerd dat witte (Nederlandse) mannen dit wel zouden accepteren. De vele slachtoffers van dwingende controle in Nederland weten dat de enige overeenkomst tussen mishandelaars, is dat zij meestal man zijn.
Ook Nederlandse mishandelaars stalken, bedreigen, controleren, dwingen en voeren een terreurbewind tegen hun eigen vrouwen, dochters en zonen. Geweld tegen vrouwen en femicide zijn patriarchale problemen. Nederland is net zo goed een patriarchaat.
Het is goed dat er een specifieke aanpak is voor eergerelateerd geweld, waarbij we wellicht iets vaker zien dat gehele families slachtoffer worden van nare en dwingende mishandelaars. Toch moeten we daarbij voor ogen houden dat geweld tegen vrouwen en femicide geen probleem is van de ander. Geweld tegen vrouwen is helaas een veelvoorkomend kwaad dat juist in Nederland hoogtij viert. Deze zaak van femicide is geen uitzondering. Het is weer een bevestiging van een falend Nederlands systeem.
Claire Derckx, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant