De lezersbrieven! Over lachen om nare aandoeningen, onverantwoorde prijsverhoging, medailleoptimalisatie, een crisis met of zonder, De geboorte van Venus en frustratietolerantie. Brieven over Venezuela waren er uiteraard ook, die vindt u hier.
Graag wil ik reageren op de ingezonden brief van de ambulant verpleegkundige ggz. Zelf ben ik in mijn leven regelmatig geholpen door de ggz. Ik voel mij niet weggezet door cabaretier Peter Pannekoek; ik voel eerder erkenning.
Ik hoorde een aanklacht tegen de overheid die met het uitkleden van de mensen aan hun lot overlaat. Mensen met psychische klachten staan daardoor vaak in de kou, hebben geen veilige plek en wachten te lang op ontoereikende zorg.
Pannekoek maakt overal grappen over, ik denk dat zijn doel is mensen na te laten denken, een spiegel voor te houden of het schrijnende en absurde te laten inzien. Of gewoon een goede grap maken, waarbij hij zichzelf ook niet spaart.
Ik werk al lange tijd in de ouderenzorg. Dat maakt niet dat ik geen grappen kan horen over mensen met dementie of andere nare aandoeningen. Ook een goede grap over kanker, femicide, of de dood kan mijns inziens prima. Humor over wat er gebeurt in de maatschappij en het leven, lijkt mij een goed medicijn.
Mevrouw Venema, uw betrokkenheid bij uw werk is mooi, maar u mag er ook mee lachen.
Erica Winius, Haarlem
De overheid moet het instellingstarief afschaffen, schrijft Viggo van Uden. Ik ben het volledig eens. Wat Van Uden echter niet benoemt, is dat universiteiten zélf de prijs van hun masters bepalen.
Ik begon 3,5 jaar geleden aan een studie rechten omdat ik sociaal advocaat wil worden, een beroep waarin je geen vermogen verdient. Mijn studie kost mij in totaal zo’n 45 duizend euro. Drie jaar geleden kostte een master aan de VU nog 14 duizend euro; inmiddels 21 duizend. Dezelfde studie is in Rotterdam vierduizend euro goedkoper.
Laten we niet alleen de overheid oproepen om onderwijs toegankelijk te houden, maar ook universiteiten op hun verantwoordelijkheid wijzen. Collegegeld verhogen met 50 procent, is immers absurd.
Hilde Brontsema, Amsterdam
In de Volkskrant van afgelopen zaterdag lees ik dat de BBB beweert dat een vuurwerkverbod niets uithaalt, omdat Nederland kampt met een gezagscrisis. Een gebrek aan opvoeding dus.
Laat dat zo zijn. Maar dan is een gezagscrisis zonder vuurwerk toch te prefereren boven een gezagscrisis mét.
Anton de Bruin, Delft
De Olympische gedachte luidt: belangrijkste is niet winnen maar deelnemen (Pierre de Coubertin, 1908). Dit is de kern van de Olympische Spelen, geen vrijblijvende slogan. Dat de KNSB kiest een individueel gekwalificeerde schaatser thuis te laten omdat een andere ploegsamenstelling meer kans op rendement zou geven, stoort mij juist daarom. Wat hier gebeurt, is geen sportieve afweging, maar spreadsheetfetisj.
Tim Prins werd niet op zijn prestatie afgerekend, maar geofferd op het altaar van medaillekansen. Dat is niet alleen pijnlijk voor hem; het ondermijnt het idee dat kwalificatie iets betekent.
Topsport is hard. Maar wie de Olympische Spelen reduceert tot een medailleoptimalisatie-oefening, moet eerlijk zijn en het morele decorum stoppen. De Olympische gedachte mag hoog in het vaandel staan, hij is hier niet toegepast. Dat verlies is groter dan welke gemiste medaille ook.
Lodewijk Collette, Hilversum
Zaterdagochtend, het eerste Volkskrant Magazine van 2026. Fotograaf Anne Claire de Breij legt de lat voor dit jaar hoog met haar prachtige coverfoto van Mensje van Keulen. Ik krijg spontaan zin in een trip naar Florence om De geboorte van Venus van Botticelli te bewonderen.
Esther Schreur, Dinxperlo
In zijn brief wijt de heer Knop de ‘teloorgang van het onderwijs’ aan ‘gemakzucht, verkeerde prioriteiten of gebrek aan competentie’ van bestuurders. Nu werkte ik veertig jaar lang in het onderwijs, waarvan twintig als schoolleider en bestuurder. Ik zag al deze zaken voorbijkomen. Bij docenten, ondersteuners, bewindslieden en ja, ook bij schoolleiders en bestuurders. Maar ik zag ze in al die groepen niet noemenswaardig toenemen.
Wat wel veranderde, is hoe ouders en leerlingen de school binnenkwamen. Ik generaliseer, maar: verwend, snel verveeld, niet meer lezend en frustratie-intolerant. Voor docenten vrijwel onmogelijk om dan talenten van kinderen op te sporen. Er kan veel beter. Maar om naast alle andere problemen de opvoedcrisis ook nog bij het onderwijs neerleggen, gaat te ver.
Mariëtte de Heide, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant