Met dank aan David Bowie en Prince eindigt de succesvolle serie in stijl, met een knipoog naar het bijna tien jaar oude eerste seizoen.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Bijna tien jaar na de eerste afleveringen was het op nieuwjaarsdag dan eindelijk, zo ongeveer, voorbij. Stranger Things nam afgelopen maand afscheid van het publiek met een drieklapper, gedrapeerd over Thanksgiving, kerst en de jaarwisseling.
Er waren drie kerstafleveringen die samen ruim drie uur duurde, gevolgd door een finale van ruim twee uur, met talloze verwijzingen naar dat charmante eerste seizoen, toen de serie van de gebroeders Duffer nog een puppy was, en niet de veelkoppige draak die het inmiddels is.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
Ondertussen loopt er een succesvolle Stranger Things-theaterproductie en is er al een spin-offserie aangekondigd, die nadrukkelijk niet in Hawkins speelt en een geheel nieuwe cast krijgt. Vermoedelijk ook omdat de huidige bezetting met sterren als Millie Bobby Brown, Sadie Sink, Joe Keery en Maya Hawke onbetaalbaar is geworden.
Zo hebben het laatste seizoen van Stranger Things en dat van Euphoria (later dit jaar) een inmiddels beroemde cast gemeen (en het feit dat de acteurs te oud zijn om scholieren te spelen).
Seizoen 5 was zeker niet het beste seizoen van de serie. Alle personages kregen stuk voor stuk hun ‘grote’ scène, terwijl het plot (voor wie daar nog in geïnteresseerd was) met allerlei behoorlijk kreupele uitlegmomenten verder werd geholpen. Er kwam opeens een wormgattheorie voorbij, die verder weinig bijdroeg aan de strijd op leven en dood.
Op de meest onlogische momenten besloten personages hun hart te luchten en op die manier hun geschillen bij te leggen, of open kaart te spelen over hun identiteit. Zonder al te veel te verklappen leunde de laatste strijd met het monster (Henry Creel/Vecna/Mr. Whatsit) zwaar op de finale van It van Stephen King, een invloed die de Duffer-broers overigens altijd hebben omhelst.
De finale, die in de VS ook met succes in de bioscoop werd uitgebracht, had wel wat weg van fanfiction, met een voor iedereen gewenste afloop en een vette knipoog naar die eerste aflevering. Het was slim om in te zetten op de ingebouwde nostalgie die een serie die al tien jaar loopt bij een groot deel van de kijkers zal hebben. Maar, zeggen we meteen, het had ook wel wat gedurfder gemogen.
En nadat seizoen vier briljant gebruik had gemaakt van Running up That Hill van Kate Bush, wordt in de finale ingezet op maar liefst twee nummers van Prince (When Doves Cry en Purple Rain), een van Fleetwood Mac (wie bezwijkt er niet voor Landslide) en – recht voor z’n raap en altijd effectief – Heroes van David Bowie. Die deze maand tien jaar geleden overleed, ook dat nog.
★★★☆☆
Fantasy
Slotseizoen van de serie van de gebroeders Duffer.
Met Millie Bobby Brown, Sadie Sink, Joe Keery.
Te zien op Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant