Omgangsvormen Conducteur Robbert van Callias steekt treinreizigers graag een hart onder de riem met teksten vol zelfbedachte wijsheden. Niet zelden leidt het tot bijzonder contact met passagiers. „Mag ik u hartelijk bedanken voor uw woorden?”
Robbert van Callias, 'de vrolijkste conducteur van Nederland', tijdens zijn dienst op 23 december 2025.
‘Als u deze trein verlaat, denk dan aan uw spulletjes. En reizigers: laat de fouten van gisteren de schoonheid van vandaag niet bederven. Iedere dag heeft een eigen belofte, en het leven wordt rijker of armer naarmate je er gebruik van maakt.”
In het rijtuig komen de passagiers half omhoog, ze kijken elkaar verrast en geamuseerd aan. Een van de passagiers trekt een wenkbrauw op. „Denk je dat je aan de kerk ontsnapt bent, krijg je alsnog een preek.”
„Het is heel goed om mensen even uit hun bubbel te halen en naar hun hart te brengen”, zegt conducteur Robbert van Callias (59) terwijl hij door de trein loopt. „De omgangsvormen verruwen, mensen worden bij het minste of geringste agressief. Liefde en goedheid zijn geen luxe maar noodzaak.”
En daarna: „Leven zonder liefde is als een landschap zonder zon.”
De boodschappen van de poëtische conducteur klinken regelmatig in de trein door de intercom. Onlangs nog, op het traject van Bijlmer Arena naar Utrecht Centraal: „We naderen station Utrecht. Lieve reizigers, als u zo meteen de trein verlaat, en als niemand het vandaag tegen u gezegd heeft: u bent een zeldzaam juweel in een beperkte oplage. Als u maar nooit vergeet hoe geweldig u bent. En met deze woorden wens ik u een goede dag.” Er was een golf van verwondering door het rijtuig gegaan. Een passagier die had zitten lezen, had opgekeken van zijn boek en haast verbouwereerd zijn hoofd geschud. „Dit is helemaal super”, had hij gemompeld. „Helemaal super.”
Het begon anderhalf jaar geleden, toen Van Callias, sinds drie jaar conducteur bij de NS, een in gedachten verzonken vrouw zag zitten. „Verstrikt”, zo kwam ze op hem over. Toen hij even later opnieuw het gangpad doorliep, zat ze er nog steeds zo bij. Hij ging even bij haar zitten en vroeg hoe haar dag was. „Ik dacht dat het wel ging”, antwoordde ze, „maar ik red het toch niet zo goed.” Haar zoon was overleden in de coronatijd.
Toen Van Callias even later het volgende station moest aankondigen, zei hij door de intercom: „Onthoud, u bent sterker dan u denkt.”
Sinds hij merkte welk wonderbaarlijk effect zijn woorden hebben, probeert hij zijn reizigers elke rit iets mee te geven. „Wat aandacht, zorg en liefde, daar bloeit een mens van op”, verklaart hij in de wachtruimte op Utrecht Centraal Station. „Zeker in een wereld die zo verdeeld is als de onze, is medeleven de brug die ons samenbrengt.”
Van Callias is sinds drie jaar conducteur bij de NS.
Van Callias heeft een duidelijke levenshouding: een van vriendelijke gelijkmoedigheid die hij in klinkende oneliners over tafel laat rollen. „In de harmonie der dingen beleef je de minste weerstand”, zegt hij terwijl hij een stukje peer uit een ziploc haalt. „Niets verstoort mijn innerlijke beweging.” Ook voor de journalist heeft hij een zakje gesneden fruit mee.
Ja, er is agressie soms in het openbaar vervoer. „Waarom zou ik het gedrag dat ik verafschuw zelf moeten toepassen? Ik laat die innerlijke rust niet verpesten. Als je in paniek raakt, word je onderdeel van het probleem. Wie kalm blijft, is deel van de oplossing.” Een oude buurvrouw die hij laatst tegenkwam had tegen hem gezegd dat hij als kind al zo kalm was.
Van Callias, nu met een gesneden appel, vertelt over een vriend die in Suriname drie huizen bezit. „Hoe zit dat met jou, Van Callias?” had de vriend gevraagd. De conducteur legt beide handen op zijn slapen. „Dit is mijn huis”, zegt hij. „Als mijn materiële huis in de fik gaat, wat met beton en hout altijd kan gebeuren, heb ik dit nog.” Wrijvend over zijn voorhoofd: „Als dit in de fik gaat, heb ik niks meer.”
Sinds een paar jaar moedigt de NS hoofdconducteurs aan de reizigers iets persoonlijker tegemoet te treden, vertelt woordvoerder Bram de Regt. In een vrijwillige training krijgen ze mogelijkheden aangereikt hoe passagiers aan te spreken of iets persoonlijks toe te voegen aan hun omroepberichten. „Het stelt reizigers op hun gemak en geeft de conducteurs zelf ook iets extra’s”, zegt De Regt. Wat de conducteurs vervolgens omroepen wordt aan henzelf overgelaten.
Van Callias heeft nooit zo’n training gedaan. Op zijn zinnen zit hij „thuis te puzzelen”. Hij houdt van taal, Nederlands was vroeger zijn lievelingsvak. Hij noteert de woorden in zijn telefoon en schaaft er dan onderweg wat aan.
De boodschappen veranderen steeds een beetje, zegt hij. Soms heeft hij ineens een ingeving, loopt hij door de trein en heeft hij het gevoel: dit is er nodig nu. Dan zegt hij bijvoorbeeld: „Is uw dag, op college of het werk, anders verlopen dan u voor ogen had? Heeft u nu het gevoel dat het beter had gekund? Dan heb ik voor u de volgende boodschap: sluit uw dag met een positieve gedachte. Als de dag niet uw vriend was, is hij uw leraar geweest. Hoe moeilijk vandaag ook was, morgen is weer een dag vol mogelijkheden.’”
Deze week voegde hij daar spontaan de volgende woorden aan toe: „Onthoud: de positieve denker ziet het onzichtbare, voelt het ontastbare, en bereikt het onmogelijke.’”
Hij hoorde passagiers applaudisseren in de trein.
Van Callias begint een beroemdheid te worden. Filmpjes met zijn uitspraken gaan op TikTok regelmatig viraal. „Hoe makkelijk is het”, zegt de conducteur zelf, „om met een paar woorden iemands reis te veranderen”.
We gaan weer instappen. De trein gaat richting Enkhuizen. Van Callias pakt het dienstrooster uit de binnenzak van zijn conducteursjas. „Dit is het ABCD’tje van mijn dienst”, zegt hij. „A staat voor Aandacht, B voor begrip voor de reiziger, C voor de complimenten die ik mijn reiziger meegeef, en D voor dank je wel.” Het staat er niet echt, het is bij wijze van spreken.
„Wederom goedemiddag, fantastische mensen”, klinkt het door de intercom. „Op deze bewolkte middag wens ik u zonneschijn en harmonie toe.”
Aan de mensen met koptelefoons en airpods gaat het allemaal voorbij. Maar bij het uitstappen komen altijd wel een paar passagiers Van Callias bedanken, ze geven hem een boks of zeggen dingen als: „Dat had ik even nodig meneer!” Iemand vroeg een keer of hij niet haar therapeut wilde worden.
Ook nu, op station Amsterdam Centraal, leidt het tot persoonlijk contact met een passagier. Een blonde vrouw met een beige muts komt de conducteur ontroerd de hand schudden. „Mag ik u hartelijk bedanken voor uw woorden?”, zegt ze. „U herinnert ons eraan dat we allemaal mens zijn. Dat zouden meer mensen moeten doen.”
De poëtische conducteur zit „thuis te puzzelen” op zijn zinnen.
Stukken die je helpen om je leven fijner en je carrière beter te maken
Source: NRC