Erik Richter Strand | regisseur De indrukwekkende serie ‘I Fought the Law’ vertelt het waargebeurde verhaal van een Britse moeder die een eeuwenoude wet wist te veranderen zodat de moordenaar van haar dochter alsnog berecht kon worden. „Het is een universeel verhaal over hoe je nooit op moet geven.”
Als miniserie I Fought the Law één boodschap heeft, is het volgens regisseur Erik Richter Strand (The Crown) dat je nooit moet opgeven. „Wanneer iets gewoonweg fout voelt, probeer het dan te veranderen”, zegt hij tijdens een videogesprek vanuit zijn woonplaats Noorwegen. Het is precies wat Ann Ming, de hoofdpersoon uit de door hem geregisseerde vierdelige serie, deed. De operatie-assistent uit een klein plaatsje in het Noordoosten van Engeland was er eigenhandig voor verantwoordelijk dat een eeuwenoude Britse wet werd aangepast zodat de man die haar dochter Julie vermoordde, alsnog gestraft kon worden.
Julie werd in 1989 op 22-jarige leeftijd om het leven gebracht. Maar de politie liet in het onderzoek naar haar moord aardig wat steken vallen. Hierdoor kon de dader in de jaren die volgden worden vrijgesproken. En dankzij de toen geldende 800-jaar oude ‘double jeopardy’-wet, die stelde dat een persoon niet twee keer vervolgd kon worden voor één misdaad, betekende dit dat de dader ermee zou wegkomen.
Maar daar legde Ming zich niet bij neer. Ze schreef eindeloos veel brieven, lobbyde bij iedere hooggeplaatste politicus of functionaris die ze kon vinden, en deed zelfs een emotionele oproep aan de stugge, in tradities vastgeroeste lords van het Britse Hogerhuis. Met succes. In 2003 werd de double jeopardy-wet gedeeltelijk geschrapt.
Regisseur Erik Richter Strand op de set van ‘I Fought the Law’.
I Fought the Law, dat werd geschreven door Jamie Crichton (All Creatures Great and Small), is geïnspireerd op het boek dat Ming schreef over haar jarenlange strijd. In de aangrijpende slotscène van de serie is ze zelfs even te zien. „Ann was vanaf het begin af aan bij de serie betrokken”, vertelt Richter Strand. „Ze heeft verschillende versies van het script gelezen en haar feedback gegeven wanneer dingen niet overeenkwamen met haar verhaal of haar gevoel. Ze is ook op de set geweest om te kijken hoe we het tot leven brachten.”
„Die personages waren grootser dan het leven en heel ver van me verwijderd. Zij kwamen inderdaad niet even op de set langs. Al geldt ook voor hun verhaal dat je het met respect moet behandelen en het tegelijkertijd zo moet dramatiseren dat het interessant is voor de kijker. Maar dit was de eerste keer dat de persoon waarover ik een film of serie maakte, kwam kijken hoe een actrice – Sheridan Smith – haar speelde. Dat lag gevoelig. Er waren ook dagen waarop ze beter niet kon komen kijken.”
„Ik denk dat het vooral voor haar ingewikkeld was. Wat er gebeurd is met Julie heeft niet alleen een enorme impact op haar leven gehad, maar op de hele familie. Zonder al te veel op die details in te gaan, zijn er wel wat aanpassingen in het script gedaan zodat het niet te veel ging over hun persoonlijke strubbelingen, maar dat de focus vooral lag op het gevecht dat Ann voerde tegen die eeuwenoude wet. De serie raakt wel licht aan hoeveel druk dit legde op het huwelijk van Ann en haar man Charlie, en wat het met de twee andere kinderen deed, want we wilden het niet mooier maken dan het was. Maar het publiek moest ook niet afgeleid worden door zaken die hen niets aangaan. Dat stukje is privé. Het gaat om wat er gebeurd is met Julie en Anns strijd om iets recht te zetten dat krom was. Dat is dat universele verhaal over hoe je nooit moet opgeven.”
„Door de focus puur op Ann Mings verhaal te houden. De hele serie bevat misschien een of twee scènes waarin ze niet zit. Alles is verteld vanuit haar oogpunt. Hierdoor blijft bijvoorbeeld het politieonderzoek grotendeels buiten beeld. Er is geen druppel bloed te zien. Wat er met Julie is gebeurd was afschuwelijk, en de dingen die er in de rechtszaal zijn onthuld over haar dood zijn gruwelijk. Maar die hoefde ik persoonlijk niet te zien. Wat mijn hoofd zich er bij voorstelt is al erg genoeg.”
„Zeker. Ze was er al snel bij betrokken en mede dankzij haar status in Engeland kon het project überhaupt gemaakt worden. Maar ze is ook de enige en juiste keuze voor deze rol. Wat zij kan en hoe ze het doet, is vreselijk indrukwekkend. Ze gooide zichzelf in een rol waarbij ze een vrouw van 41 jaar tot eind vijftig moest spelen, zonder terughoudendheid of ijdelheid en met precies de juiste toon en balans tussen woede en verdriet. Ze heeft haar eigen acteermethode waarbij ze zich eigenlijk niet voorbereid en nog net niet de scènes ter plekke leest. Daardoor heeft ze geen filter en beleeft ze daadwerkelijk de emoties van het personage, wat echt uitzonderlijk is.”
„Erg prettig, ook omdat ik er niet zeker van was dat het zo goed ontvangen zou worden. Het is een erg verdrietig verhaal. Daarbij is het een kleine serie die moet concurreren met allemaal internationale titels met grote budgetten. En iedereen praat ook nog eens met een Noordoostelijk dialect. Dat vraagt best veel van de kijker.”
I Fought the Law. Vanaf 1 januari in z’n geheel te streamen op NPO Start met abonnement. Vanaf 2 januari wekelijks twee afleveringen zien op NPO 2 en NPO Start.
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC