is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Een tip, voor die ene zonderling die Talkshowjaar 2025 het liefst nog een keer ingedikt tot zich neemt: Dit zijn geen grappen in oorlogstijd, afgelopen dinsdag bij Powned, waarin de mensen die het afgelopen jaar al continu aan het woord waren nog eens mochten verkondigen dat we tegenwoordig niks meer mogen zeggen.
Vanuit een leeg theater blikten Jort Kelder, Guido Weijers, Marcel van Roosmalen, Donny Ronny, Johan Derksen, Herman Brusselmans, Yoeri Albrecht, Raymond Mens, Freek de Jonge en Lale Gül terug op 2025. De kernvraag: hoe staat het ervoor met de vrijheid van meningsuiting in een tijd waarin het publieke debat steeds feller wordt?
Het was een beetje een saaie boel dit jaar, vond Derksen, er was geen sprake van een door Vandaag Inside veroorzaakte rel. ‘Misschien komt wijsheid met de jaren’, zei hij – of lag het dan toch aan het ‘evangelie van het wokeïsme’ dat in deze uitzending zo gehekeld werd, dat Derksen schijnbaar op zijn tellen paste?
‘Als je vrienden wilt maken of populair wilt zijn, moet je vandaag de dag woke zijn, anders kom je er niet tussen’, zei Donny Ronny (die met zijn constante naamsveranderingen geloof ik toch wel baat heeft bij dat wokeïsme, en over wie ik de laatste weken nog las dat hij zijn televisiecarrière naar België had verhuisd – mogelijk heeft het wokespook zich daar nog niet laten zien).
De Russische dreiging, Extinction Rebellion, de protesten aan de Universiteit van Amsterdam, Israël, het Songfestival: alle onderwerpen die ik aan het kerstdiner angstvallig had ontweken mochten hier wel op tafel. Wat erover gezegd werd laat zich wel raden.
Ik mag toch verontrust zijn? Niet is ons meer heilig! We moeten ons kapot schamen! We worden een heel braaf landje, waarin niks meer kan en mag! De humor is verdwenen, alles is verhard!
In dit verder best wel mopperende gezelschap was Freek de Jonge een verrassend tegengeluid. ‘We kunnen alles zeggen!’, vond hij. ‘Er is niks aan de hand!’
De enige die ik in dat ‘je mag hier niets meer zeggen’-opzicht serieus kon nemen, was Lale Gül, die openhartig vertelde over de beveiliging die ze nodig heeft, maar niet meer krijgt van de staat. Naar het terras gaan zonder vermomming, dat durft ze niet.
Zij betaalt inderdaad een prijs – de mannen die zijn aangeschoven, van hen betwijfelde ik dat een beetje. Hebben zij ooit écht hun mond moeten houden, bang voor de consequenties? Kun je dat beweren als je een uur lang de tijd krijgt om op primetime precies te verkondigen wat je wilt?
‘Moet ik daar echt naar luisteren, al die types met een mening?’, vroeg Marcel van Roosmalen zich af toen het gesprek op opiniemakers kwam. Met deze onverwachte zelfreflectie vatte hij deze uitzending keurig samen. Een nieuw jaar, een nieuw geluid, graag.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant