is publicist en columnist van de Volkskrant.
‘Het persoonlijke is politiek’: deze bekende leus uit de tweede feministische golf is voor mij actueler dan ooit. We leven in een dreigende, dystopische tijd en dat heeft effect op onze mentale gezondheid. Misschien begint het revolutionaire tegenwoordig met iets kleins: jezelf toestaan om zacht te zijn, om even niet de wereld te hoeven dragen.
De afgelopen jaren heb ik als opiniemaker én zorgverlener ervaren wat het betekent om leeg en uitgeput te zijn. In de buitenwereld harde confrontaties, in het persoonlijk leven grote verantwoordelijkheden en uitdagingen. En dan komt een hard besef: als je niet voor jezelf zorgt en aan je persoonlijke kracht werkt, verlies je alles. Net als het zuurstofmasker in een vliegtuig: je moet het eerst bij jezelf opzetten voordat je voor anderen kunt zorgen. Alleen wie zijn eigen behoeften erkent, kan verantwoordelijkheid blijven dragen voor het grotere geheel.
In dat licht is de ‘soft life’-trend, die overwaaide uit de Verenigde Staten en vooral Afro-Amerikaanse vrouwen aanspreekt, een fascinerend fenomeen. Deze beweging draait om het romantiseren van het dagelijks leven, het vieren van rust, kleine rituelen en het koesteren van welzijn. Een kaarsje aansteken, een warm bad nemen, tijd nemen voor een goed boek − niet als vlucht uit de werkelijkheid of oppervlakkige zelfverwennerij, maar als bewuste daad van zelfbehoud. Vooral in deze Trumpiaanse tijd, waarin racisme en seksisme feller dan ooit zijn, is deze keuze een vorm van stil verzet.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Een belangrijke inspiratiebron in deze beweging is het werk Rest is Resistance, a manifesto van Tricia Hersey. Hersey noemt zich de ‘Nap Bishop’, vrij vertaald een ‘dutjesdominee’. Ze benadrukt dat rust niet alleen een persoonlijke daad is, maar ook een collectieve vorm van verzet tegen een systeem dat uitputting en overbelasting normaliseert − vooral bij vrouwen van kleur. Haar werk moedigt aan om rust te zien als een fundamenteel recht en een strategie om te herstellen van structurele onderdrukking.
In haar manifest pleit Hersey ervoor om het nemen van rust te erkennen als een revolutionaire keuze, waarmee je niet alleen voor jezelf zorgt, maar ook een groter maatschappelijk signaal afgeeft: wij zijn niet gemaakt om continu door te rennen, wij mogen opladen en helen.
Binnen online gemeenschappen delen zwarte vrouwen hun ervaringen, tips, maar ook hun worstelingen. Er ontstaat verbondenheid, een ruimte om te zeggen: ‘Je hoeft niet altijd aan te staan. Niemand zorgt voor je, dus zorg jij maar voor jezelf’. Het doorbreekt het stereotype van de altijd strijdende, sterke zwarte vrouw en erkent dat ook zij recht heeft op vreugde, ontspanning en kwetsbaarheid.
Uiteraard is er ook kritiek. Sommigen zien de ‘soft life’ als een moderne variant van de traditionele huiselijkheid − de ‘tradwife’ content − en vragen zich af: moeten vrouwen van kleur zich nu echt terugtrekken in het klein huiselijk geluk, in plaats van op de barricades te staan? Maar dat mist de essentie. Niemand kan altijd in verzet blijven, zeker niet als het dagelijks leven al een gevecht is. Door je eigen welzijn te beschermen, creëer je ruimte om uiteindelijk weer aan je omgeving en de samenleving bij te dragen − met hernieuwde kracht en veerkracht.
Het romantiseren van een wandeling in het bos, een avondje dansen of simpelweg een kaarsje aansteken is geen oppervlakkig vertier, maar een daad van zelfliefde en herstel. Je hoeft je niet schuldig te voelen over het zoeken naar rust; het is een voorwaarde om overeind te blijven in een wereld die niet vanzelfsprekend voor je zorgt.
Zo wordt het persoonlijke opnieuw politiek. Door voor jezelf te zorgen, bouw je aan een solidaire samenleving die minder gepolariseerd en menselijker is. Juist omdat we allemaal kwetsbaar zijn, vinden we elkaar in onze verhalen, onze rustmomenten en onze zoektocht naar kleine geluksmomenten.
Dit jaar wil ik ruimte maken voor die zachtheid. Misschien door een podcast te maken over persoonlijke kracht − niet alleen over harde opinies. Of door weer zangles te nemen, te dansen. Want alleen als we goed voor onszelf zorgen, kunnen we er ook echt voor elkaar zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns