De lezersbrieven! Over een nieuw jaar, leren met vallen en opstaan, een ode aan de politie, ‘6-7’ en waarom adoptie ook fijn kan zijn.
Tradities veranderen is lastig, omdat we ons aangevallen voelen op wie we zijn. In het bijzonder is de vuurwerktraditie iets wat je ‘zelf’ doet en afsteekt. Zelfs als de nadelen nog zo duidelijk zijn, zoals dierenleed, vervuiling op straat en in de lucht, volle spoedposten en geweld tegen hulpverleners, voelt het voor veel Nederlanders alsof iets wordt ‘afgepakt’.
Psychologisch gezien is ‘niet meer mogen’ geen goede uitgangspositie voor verandering. Liever zetten we er een andere traditie tegenover. Zo is voor opgroeiende kinderen een roetveegpiet nu heel normaal.
We hebben dus een unieke kans om deze traditie voor de komende decennia vorm te geven. Liever dan een ‘georganiseerde vuurwerkshow’ zoeken we iets wat we zelf of samen doen. Met de wijk een boom planten? Een glaasje drinken rondom een vuurkorf? Een wens opschrijven? Van een stoel afspringen voor ‘unne gooie roetsj’, zoals mijn oma naar Limburgs gebruik?
In verschillende steden wordt al geëxperimenteerd. Amersfoort heeft ‘de Drakenstier’, Utrecht ‘Oud en vanaf nu’ na een burgerberaad, mijn eigen stad Delft een ‘vuurtje met je buren’ en vraagt om ideeën voor volgend jaar. In het buitenland zijn de gebruiken nog eigenzinniger: in Schotland brengt de eerste bezoeker van je huis whisky én geluk, in Spanje eet men twaalf druiven, en in Wenen danst men de Weense wals op straat.
De jaarwisseling is een uniek soort niemandsland tussen wat was en wat komt. Laten we dit moment aangrijpen om dit op een nieuwe manier betekenis te geven. Dus, breng nog dit jaar eens op: hoe blazen we oud & nieuw een nieuw leven in?
Roxanne van Rijn, Delft
Kunnen we niet een jaartje overslaan
En doorbladeren naar een jaar
Waarin oorlogen voorbij zijn
Het klimaat weer op orde is
Er geen vredesprijzen meer zijn voor moordenaars
We elkaar weer zien als mens, als buur
Dan wordt het echt een nieuw jaar!
Ik wens iedereen een echt Nieuwjaar.
Maud Kerkhofs, Schijndel
De verhalen van de kinderen in hun kamer, 25- en 100-jarigen lees ik altijd woord voor woord. De meeste verhalen zijn herkenbaar, in de zin dat na de jeugdige naïviteit lang niet alles vanzelf blijkt te gaan en je alles maar moet leren met vallen en opstaan. Het treffendste verhaal vond ik vorige week, met een jongen van 25 die nu badmeester is.
Fijn hoe hij op die plek is gekomen, hoewel het niet zijn droom is, maar wel mensen de noodzakelijke zwemvaardigheid leert en ongemerkt daarmee levens redt. Met het geven van deze lessen heeft hij ervaren dat asielzoekers veel meer met ons gemeen hebben dan ze van ons verschillen, en ook maar gewoon hun best doen om er wat van te maken.
Simon van Ede, Den Haag
Driewerf: dank jullie wel, politie! Voor jullie inzet. Voor jullie resultaten. Voor wat er wél gehandhaafd en opgespoord werd. Voor jullie waardigheid. Voor jullie vriendelijkheid. Voor jullie humor. Voor het omgaan met ‘die ene melding’.
Voor jullie vermogen om het monsterlijke te verdragen. Voor jullie onpartijdigheid. Voor de vasthoudendheid in ernstige fraude-, oplichtings- en zedenzaken. Voor het feit dat jullie met te weinig zijn terwijl jullie best meer salaris zouden mogen krijgen.
Dank voor jullie presentie, voor jullie compassie met verwarde personen. Hulde voor jullie olifantenhuid, voor jullie standvastigheid bij die hersenloze voetbalrellen en voor jullie zelfbeheersing in de confrontatie met dat idiote vuurwerk,. Kortom, dank voor jullie professionele aanwezigheid in onze samenleving.
Jullie moeten - ook in 2026 - roeien met de té korte riemen die de samenleving jullie geeft. Dat jullie dat desondanks zo goed doen, is bewonderenswaardig. Ik maak een diepe buiging.
Ludo Grégoire, Leiden
Zoals we weten uit een bekende lifters-gids is 42 het antwoord op het leven, het universum en alles. Het is daarbij altijd onduidelijk gebleven wat de vraag precies was. De hype ‘6-7’ lijkt dit verder te bevestigen (of vermenigvuldigen?).
Leo de Feiter, Amsterdam
Gisteravond las ik het verhaal van Jeroen ter Brugge, de man die is afgestaan en geen fijne jeugd kende bij zijn adoptieouders. Nadat ik klaar was, verzuchtte ik: wéér een negatieve publicatie over adoptie.
Begrijp me goed, ik had Jeroen een ander leven gegund. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld dat van mij. Want ook ik ben afgestaan. En gelukkig geadopteerd door mijn ouders. Werkelijk waar, het kan ook echt goed gaan. Ik ben daar het bewijs van.
Vanaf het moment dat ik op 5 december thuiskwam, heb ik gebaad in de weelde van liefde, aandacht, zorg en nuchterheid. Ook ik wist al op jonge leeftijd dat ik door hen was geadopteerd. Bij ons werd er wel over gesproken. Sterker, mijn ouders hebben me geholpen met mijn zoektocht. Mijn ouders zijn mijn ouders en wat ik ben blij dat ik zijn mijn ouders zijn geweest.
Mijn trauma zit juist in de lichtzinnigheid van mijn verwekkers en het egoïsme daaropvolgend. Ik heb mijn dossier wel gevonden. Ongewenst zwanger en direct na de bevalling geplaatst in het Sint Hubertus kindertehuis in Amsterdam. Het was een bewuste keuze. Hij vertrok en zij zette haar buitenechtelijke escapades voort. De gevolgen van deze daad, het afstaan van het kind omdat ik ongewenst was, blijft mij voor altijd achtervolgen. Ik ben weggedaan.
Er is veel over adoptie geschreven, ik heb het allemaal gelezen en gezien. Ja, de overheid valt veel te verwijten. Maar zoek als journaille ook eens de parels op. Het zou toch zó fijn zijn als de media ook de goede kant van adoptie belichten. Een positief verhaal ontroert ook.
Mirjam Noach-Alers, Hillegom
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant