Jamai Loman. Ik heb een klein zwak voor hem. Zijn verhaal schetst de Nederlandse aard op zijn gunstigst: een volk dat in 2003 de kans krijgt een nieuw popidool te kiezen, en vervolgens niet voor posterboy en gedoodverfde winnaar Jim gaat, maar massaal stemt op die koddige 16-jarige, met stekeltjes keihard van de gel (ongetwijfeld zo’n gele, bubbelige klodder) en op zijn neus dat immer kekke montuurtje. De absolute goedzak.
‘Jamai zochten we eigenlijk niet, maar we vonden ’m wel’, vertelde toenmalig Idols-jurylid Erik van Tijn in 2016 aan de Volkskrant. ‘Hoe vaak ik wel niet heb gehoord dat het allemaal doorgestoken kaart is geweest. Ik durf te zeggen: Idols was een van de echtste programma’s ooit. Als het doorgestoken kaart was, had Jamai niet gewonnen, want hij was niet het grote popidool dat wij in ons hoofd hadden.’
Misschien is het wel de vraag die alle persoonlijkheidstesten overbodig maakt: was je voor Jim of Jamai?
Afgelopen zondagavond bleek weer dat daarop eigenlijk maar één antwoord mogelijk is, waarvoor mijn welgemeende excuses aan Jim Bakkum. In Het onvergetelijke koor (RTL 4) werkt een groep van negentien mensen met een vorm van dementie toe naar een optreden, onder leiding van zangcoach Babette Labeij. Jamai presenteert de boel. Aandachtig, hartelijk. ‘Heel veel kan nog wél’, juist met dementie, wil hij laten zien, ‘het wordt een fantastische belevenis!’
Nou en of! Loeky, 83 en afasiepatiënt, wordt weer een beetje haar oude zelf wanneer ze zingt. Haar man Wim doet voorafgaand aan het optreden haar make-up: knalblauwe oogschaduw, aangebracht met zo’n retro sponsapplicator. Op het podium ziet hij zijn oude Loeky weer terug. Tja, daar kwamen de waterlanders.
‘Wat als ik het koor niet ken?’, vraagt deelnemer George (79) zich voorafgaand aan het optreden af. Ondertussen is Martin (65) vergeten dat hij een solo zingt in Aan de Amsterdamse grachten. Het deert niet, Jamai sust de boel. Hun optreden is heel ontwapenend. Jamai zingt Droomland, het koor volgt hem.
Stond-ie hoor, kindsterretje Jamai, nu televisieman pur sang. Het nieuwe seizoen van The Voice (16 januari, opgelet) is behoorlijk overbodig, Nederland heeft zijn idool al: die lieve, schandaalloze Jamai!
In Maestro, ook zondagavond, nam diezelfde Jamai de dirigeerstok ter hand. Het werd een ijzersterke uitvoering van La campanella van Paganini (Jamai: ‘Niet te verwarren met een panini’), vond de jury: een zeer sterke geestelijke en muzikale discipline, volledig in controle.
‘Ik weet niet hoe ik keek, misschien was het iets te streng?’, zei hij naderhand. Nee hoor, de eerste plek was voor hem, en dat voor de tweede keer op rij. De beste dirigent in acht seizoenen, klonk het.
Je zou bijna zeggen dat Jamai niet de dirigent was waarnaar gezocht werd, maar wel de dirigent die nodig was.
Team Jamai, hier. Vanzelfsprekend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant