Thymen Arensman won afgelopen zomer twee bergetappes in de Tour de France, maar de wielrenner ziet die zeges niet als hét hoogtepunt van 2025. Een eindejaarsinterview over emoties bij José De Cauwer, knipogen naar zijn moeder en open zijn over twijfels.
Arensman laat aan het einde van het interview een pauze vallen. Hij ligt op zijn bed in een hotelkamer in het Zuid-Spaanse Oliva, waar zijn ploeg INEOS Grenadiers de eerste stappen zet voor het wielerseizoen 2026. Maar nu blikt hij nog één keer terug op het voor hem zeer bijzondere 2025.
"Dit was het gelukkigste jaar uit mijn leven", zegt de 26-jarige Arensman in gesprek met NU.nl na een paar seconden stilte. "Ik moest er even over nadenken, want het wielrennen is daar maar een klein percentage van."
Natuurlijk genoot de klimmer uit Deil van zijn eerste ritzeges in de Tour, de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Maar hij weet inmiddels dat het voor hem niet werkt als zijn sport het middelpunt van zijn leven is.
"Wielrennen is een bijzaak", vertelt Arensman. "Een enorm belangrijke bijzaak, omdat ik daarvoor 24/7 met mijn lichaam bezig ben. Maar mijn persoonlijke leven weegt een stuk zwaarder voor de vraag of ik gelukkig ben. Dit jaar is mijn vriendin ook inwoner geworden van Andorra. We hebben een superlief hondje gekregen, iedereen in mijn familie is gezond. Dát is vooral waarom dit voor mij zo'n mooi jaar was."
Arensman begon 2025 vol twijfels. De talentvolste klassementsrenner van Nederlander was in 2024 het plezier in het wielrennen kwijtgeraakt, zo vertelde hij afgelopen winter in een openhartig NOS-interview met Tom Dumoulin. "Na de eerste etappe van de Giro heb ik achterin de bus zitten huilen", zei hij onder meer. "Ik wilde te graag."
Het was voor Arensman niet vanzelfsprekend om zich zo kwetsbaar op te stellen, vertelt hij vanaf zijn hotelbed. "Ik win er niet zoveel mee om op tv over mijn worstelingen te praten. Maar ik vond het belangrijk om jonge sporters te laten zien dat het heel normaal is om twijfels te hebben. En om erover te praten."
Arensman had op het moment van het interview met Dumoulin al stappen gezet om beter om te gaan met zijn eigen twijfels. Hij werkte met een nieuwe coach en gunde zichzelf meer vrijheid. In het huidige profwielrennen is bijna alles - van training tot voeding - strak geregeld. Dat werkt voor veel renners. Maar niet voor Arensman.
"Ik ben vooral eerlijker naar mezelf geworden", vertelt de klimmer, als hij gevraagd wordt naar zijn grootste verandering in 2025. "Ik luister beter naar mijn lichaam. Vroeger wilde ik altijd net wat extra doen. Toch vijf uur trainen, ook als ik moe was. Nu fiets ik dan maar vier uur."
Volgens Arensman was het vooral een kwestie van vertrouwen hebben. "Het vertrouwen dat het niet erg is als ik in december tijdens een trainingskamp eraf word gereden door mijn teamgenoten. Dat het niet altijd perfect hoeft te zijn. Natuurlijk is dat lastig, want als topatleet heb ik een enorme intrinsieke drive. Maar deze benadering heeft wel effect gehad."
De Col du Tourmalet is op 19 juli gehuld in de mist, maar Arensman heeft tijdens de veertiende etappe van de Tour geen enkele moeite zijn ouders langs de kant van de weg te spotten. Martijn en Rianne Arensman staan 2 kilometer onder de top van de beruchte Pyreneeëncol met een gehuurde camper. Hun zoon zit in een grote kopgroep.
"Ik wist ongeveer waar mijn ouders zouden staan, dus ik was ze echt aan het zoeken", vertelt Thymen Arensman. "Het was een heel mooi moment toen ik ze zag, met de twee honden. Ik gaf mijn moeder een knipoog."
Het gebaar zegt alles over het gevoel van Arensman. Hij heeft een superdag en realiseert een wonder. Een kleine drie uur na de passage over de Tourmalet komt hij in Luchon-Superbagnères als eerste over de streep, na een solo van 37 kilometer. Het is zijn eerste ritzege in de Tour.
"Het was niet ver van Andorra, dus mijn vriendin was er die etappe ook bij", zegt Arensman. "'s Avonds heb ik haar en mijn ouders gezien in het hotel. Het was geweldig om het succes met hen te delen. Mijn familie en vriendin zien niet alleen een Instagram-post of een bericht in de media, maar ook mijn allerslechtste momenten. Dat maakt het voor hen des te specialer om ook de hoogtepunten mee te maken."
Zes dagen later zien de ouders van Arensman hun zoon opnieuw juichen, nu in La Plagne. In het Alpendorp dat Michael Boogerd in 2002 beroemd maakte in Nederland, is Arensman sterker dan Tour-winnaars Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard.
De bekende Vlaamse wielercommentator José De Cauwer noemde die zege afgelopen maand in de podcast De Grote Plaat een van zijn hoogtepunten van het wielerjaar. "Ik geniet vooral van renners die het voor zichzelf waarmaken", zei De Cauwer. "Arensman reed op La Plagne weg bij Vingegaard en Pogacar. Dat raakte me enorm."
Arensman heeft de podcast niet geluisterd. "Maar ik vind het heel speciaal om te horen dat José dit gezegd heeft. Het geeft wel aan hoe groots die prestatie op La Plagne was."
Besefte je dat zelf op dat moment al? Of kwam dat pas veel later?
Glimlachend: "Ik heb die rit heel bewust meegemaakt, want ik was er zelf bij. Ik kon alles controleren, voelde aan mijn benen hoeveel pijn het deed. Daardoor was het voor mij niet zo groots als het voor mijn familie was. Of voor José de Cauwer. Dat besef kwam pas door de reacties van anderen."
Vorige maand is zelfs een bankje in je geboorteplaats Deil naar jou vernoemd.
"In de straat waar ik geboren en getogen ben. De straat waar ik vroeger veel techniektrainingen met mijn opa deed. Ik vind het heel speciaal dat daar nu een bankje staat met een plakkaat met mijn naam."
Dat gebeurde niet na je vijfde plaats in het eindklassement van de Vuelta van 2022.
"Kenners zullen zeggen dat dat ook een superknappe prestatie was. Maar mensen herinneren het toch vooral als je in de Tour wint. Ach, dat is het leven."
"Voor mij zijn die twee ritzeges een kers op de taart. Ik weet welk proces eraan vooraf is gegaan. Dát is vooral wat ik ervan onthouden heb."
Source: Nu.nl sport