DEN HAAG - 'Ik mis gewoon haar arm om mijn schouder, haar zoen, een bakkie koffie en een praatje.' Negen jaar geleden verloor de 88-jarige Jan zijn vrouw en het gemis is iedere dag nog groot. Daarbij komt ook nog eens dat de Hagenaar niet goed kan zien en daardoor weinig meer zelf kan ondernemen. 'Die combinatie maakt dat ik mij soms echt heel eenzaam voel.'
In de Omroep West-serie Ik denk aan jou bezoekt presentator Johan Overdevest mensen die zich eenzaam voelen of wat extra aandacht verdienen. Dit keer bezoekt Johan de 88-jarige Jan, die is opgegeven door zijn verpleegkundige Helena en 'kroegkleindochter' Beppie. Ze willen hem graag verrassen in deze eenzame tijd.
'Wij willen heel graag iets doen voor ome Jan', beginnen Helena en Beppie. 'Zijn gezondheid is niet goed, hij ziet heel slecht. Daardoor komt hij nauwelijks buiten', vertelt Helena die een paar keer per week bij Jan thuis komt om hem de zorg te geven die hij nodig heeft.
'Van zijn huis naar de kroeg is zijn enige loopje', gaat Beppie, die in de kroeg werkt, verder. 'De kroeg is echt zijn alles, zijn uitje, zijn praatje. De mensen in de kroeg voelen ook als een soort familie voor hem. Hij noemt mij ook zijn kleindochter', vertelt ze met een glimlach.
'Daarnaast is hij zijn vrouw verloren', voegt Beppie toe. 'Daardoor voelt hij zich, zeker in deze periode, heel eenzaam.'
Dus trokken de dames de stoute schoenen aan en schakelden Johan in om 'ome Jan' te verrassen met een kerstpakket. Wanneer de presentator aanbelt, doet een nietsvermoedende Jan in zijn badjas de deur open. 'Bent u van TV West? Kom binnen!', roept hij enthousiast als Johan zichzelf voorstelt.
'Het is een oude-mannenbusiness hierbinnen', verontschuldigt Jan zich voor de rommel in zijn woonkamer. 'Want helaas woon ik alleen.'
'Het gaat hartstikke goed met mij hoor, maar af en toe voel ik mij wel alleen', vertelt de man verder. 'Dat komt ook doordat ik heel weinig nog kan zien. Daardoor word je een soort eenling en dan moet je, ik mag het waarschijnlijk niet zeggen, een bom in je kont stoppen om eropuit te gaan en iets te ondernemen.'
Dat doet Jan, zo goed en zo kwaad als het kan, dan ook. 'Dan pak ik mijn rollator, dat is deze Ferrari', grinnikt hij terwijl hij wijst naar een rollator die is versierd met kerstlichtjes.
'En dan ga ik een biertje halen en een praatje maken bij de kroeg verderop. Daar heb ik het altijd naar mijn zin', zegt de Hagenaar tevreden. 'Ik zie de weg daarnaartoe niet goed. Maar ik weet hoe ik moet lopen, want ik woon hier al bijna veertig jaar.'
Naast zijn slechte zicht is er nog een andere belangrijke factor waardoor Jan zich af en toe alleen voelt. 'Mijn meisje, Betty heette ze', zegt Jan met tranen in zijn ogen. 'Als ik alleen ben en op de bank ga liggen, dan ga ik over haar liggen piekeren.'
'Ik kan het niet vergeten. Het is nu negen jaar geleden dat ze is overleden en toch iedere keer weer blijft dat verdriet hangen', zegt hij met een brok in zijn keel.
'Ik mis gewoon haar arm om mijn schouder, haar zoen, een bakkie koffie en een praatje. Het zijn kleine dingen, maar ik mis ze enorm', vertelt Jan verdrietig verder. 'In combinatie met mijn beperkte zicht, maakt dat je je echt eenzaam voelt.'
Ondanks het verdriet en de eenzaamheid, ziet Jan wel nog steeds de humor en lol van het leven in. 'Maar ik ben nog wel gelukkig', benadrukt hij.
'Mijn bovenkamer werkt nog goed. De rest van mijn lichaam niet, dat is een gewoon een oud gebouw waar af en toe een steen uit sodemietert. Het is sloopwaardig, zeg maar', grinnikt hij. 'Maar het komt nog overeind, het wandelt en gaat droog naar bed en wordt droog wakker', voegt hij toe waarna hij in lachen uitbarst.
Ook tijdens de wandeling met de rollator naar de kroeg, waar Helena en Beppie staan om Jan te verrassen, blijkt dat Jan nog steeds zo veel mogelijk van het leven probeert te genieten. 'Ze hebben mij ook weleens op deze rollator gezet en naar huis gereden toen ik een biertje te veel had gedronken', lacht de 88-jarige man.
Wanneer Jan zijn stamkroeg binnenloopt en de stemmen van Helena en Beppie hoort, verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. 'Ik heb hier geen woorden voor', zegt hij waarna hij de dames een dikke knuffel geeft.
'Dit betekent heel veel voor mij', gaat hij met tranen in zijn ogen verder. 'Ik ben 88 jaar, maar dit is wel een van de mooiste dingen die ik heb meegemaakt', zegt Jan geëmotioneerd. 'Dankjewel lieverds van mij', zegt hij terwijl hij Helena en Beppie nog een keer een knuffel geeft.
Wil je de hele aflevering zien met Jan? Die vind je hier.
Source: Omroep West Den Haag