De dagen werden korter, de zoon werd ouder maar bleef broodmager en de vader besloot de vreugdevolle melancholie te omarmen.
In De Balie sprak ik met Sulaiman Addonia, woonachtig in Brussel, zoon van een Ethiopische vader, Eritrese moeder, zijn geboortedatum is onbekend, maar hij zei dat hij minstens 49 is. In zijn boek De zieners, vertaald door Lucie van Rooijen, over een jonge vrouwelijke vluchteling die de wereld en mannen neemt, schrijft hij: ‘Ik knielde achter hem neer en verlustigde me aan zijn anus, zoals de pen van een dichter naar de eerste witte bladzij van een maagdelijk schrift staart.’
De recensent zou opmerken dat pennen niet kunnen staren, laat staan zich verlustigen, maar de zoon weet dat dingen vrijwel alles kunnen. Recentelijk stuitten we op een pratende koekenpan.
Addonia verkondigde het tegenwoordig weer verfrissende evangelie van l’art pour l’art, verder zei hij dat hij door de Brusselse nacht flaneerde met duur parfum achter de oren, welk merk hield hij geheim.
Wie Addonia heeft ontmoet kan even zonder vreugdevolle melancholie. En wordt bijna ongewild zelf flaneur.
Flanerend bereikte ik Leiden, waar ik naar Daan Roovers luisterde die de 54ste Huizingalezing uitsprak. Intussen had ik buikgriep, de flaneur flaneert door de buikgriep heen. Roovers leek mij een betere leider van GroenLinks-PvdA dan Klaver. Ze haalde de politicoloog Jan Werner-Müller aan, die stelt dat mensen recht hebben op een eigen mening, niet op eigen feiten.
Zeker, maar welke feiten zijn publiek goed? Hoe confisqueer je private feiten? Politie voor de deur. Illegaal vuurwerk inleveren en leugenachtige feiten ook. Surrealisme leeft u maar uit in de schouwburg.
Waar mensen zijn, duiken eigen feiten op.
Empirisme verdient applaus, maar als we daaraan genoeg hadden gehad hadden we Jezus noch Bach gehad, romantiek noch surrealisme, fascisme noch communisme, dat is waar, en zelfs geen flaneurs.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns