De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. In deze editie deelt Asse Klein persoonlijke herinneringen aan het verzamelen van handtekeningen en foto’s van coureurs in de jaren ’90.
Tussen mijn negende en twaalfde – in de periode 1995 t/m 1998 – vond ik het fantastisch om handtekeningen te verzamelen van mijn helden. Dat waren in die tijd eigenlijk alle motorcoureurs. Het maakte niet uit of je in de NK Classics reed of in het 500cc-wereldkampioenschap. Samen met mijn neef – die een half jaar ouder is – verzamelde ik handtekeningen waar we maar konden. Bij de ONK-wegrace was dat het makkelijkst, want daar kon je altijd zo door de paddock lopen. Natuurlijk in Assen, maar de meeste herinneringen heb ik aan het struinen door weilanden rondom de circuits van Raalte, Hengelo, Eemshaven en Tolbert, op zoek naar coureurs voor een handtekening.
Soms kregen we naast een handtekening ook iets extra’s. Met een poster kon onze dag al niet meer stuk. Maar ik weet ook nog dat ik een keer een klein kuipdeeltje kreeg van een gevallen rijder en een kapotte zuiger van Rudy van den Biggelaar, die destijds in het ONK 125cc-kampioenschap reed. Mooie herinneringen! Af en toe hadden we ook een fototoestel mee, zodat we soms een foto konden maken. Tegenwoordig is dat met een smartphone heel eenvoudig, maar vroeger had je een toestel met een rolletje nodig. In Raalte hadden we – volgens mij was het in 1998 – zo’n toestel bij ons. Toen mocht ik een foto maken op de Suzuki van Kyro Verstraeten. Slechts vier jaar later overleed de talentvolle Verstraeten op 25-jarige leeftijd na een ziekte. Die foto heeft daarom voor mij een bijzondere betekenis.
Bij de World Superbike – en al helemaal bij de Grand Prix – was het een stuk lastiger om aan handtekeningen te komen. In de jaren ’90 kon je bij de World Superbike wel een kaartje kopen om in het rennerskwartier te komen, maar dat deden wij eigenlijk niet. Je moest het hebben van toevalstreffers ergens langs de baan, of dat je even een uurtje in de paddock mocht spieken om daar handtekeningen te scoren of met iemand op de foto te gaan. In de Grand Prix was het ook in die tijd al niet makkelijk. Wij hadden niet de mogelijkheid om in de paddock te komen, maar er was toen nog wel een andere manier. In de jaren ’90 zat er nog geen data op de motoren. Veel Grand Prix-rijders zetten hun motor op de snelste punten – einde Veenslang of bij de Haarbocht – uit, zodat de monteurs met de informatie beter aan de afstelling en gearing konden werken. Hoe dat precies werkte, interesseerde mij toen eigenlijk niet zoveel. Het belangrijkste voor mij was dat de rijders bij de uitloop van de Stekkenwal enige tijd moesten wachten tot de bezemwagen hen kwam ophalen. Dit was natuurlijk dé perfecte kans om een handtekening te bemachtigen.
Sommige rijders kwamen zelf naar het hek toe, maar veel bleven gewoon op hun motor zitten wachten. De zijspanrijders waren in die tijd het makkelijkst. Die kwamen eigenlijk altijd naar ons toe om een handtekening te zetten. Steve Webster, Rolf Biland, noem maar op – ik heb ze allemaal. Ik weet nog dat Webster altijd heel vriendelijk was. Vorig jaar heb ik hem mogen interviewen in Assen en toen ook gemerkt wat voor geweldige man hij is. We kregen ook regelmatig hulp van een welwillende baancommissaris van het TT Circuit Assen, die een stel enthousiaste kinderen wilde helpen. Zij namen de handtekeningenboekjes aan en liepen dan naar de coureurs om ze te laten tekenen. De meest bijzondere handtekening die ik op die manier heb gescoord, is die van Valentino Rossi in 1997 – het jaar dat hij voor het eerst wereldkampioen zou worden en de TT van Assen zou winnen. Op dat moment had ik nog niet zo door wie hij was, want hij was toen nog bezig aan zijn opmars in populariteit.
Het zijn mooie herinneringen aan die momenten bij het hek, wachtend op misschien wel een handtekening van een topcoureur. En het handtekeningenboekje heeft nog steeds een mooi plekje in mijn ‘motorsportkast’. Met dat in gedachten snap ik heel goed dat de World Superbike nu een ontzettend leuk evenement is voor kinderen. Met een entreekaart kun je ook de paddock in, en parc fermé en het podium van dichtbij bekijken. De coureurs zijn hier nog benaderbaar voor een handtekening of een foto. Een 10-jarige Asse had dat fantastisch gevonden.
Tot volgende week,
Asse Klein
Bent u een trouwe bezoeker van deze website, bent u tevreden met het door ons gebrachte gratis te lezen motorsportnieuws en wilt u het werk van het Racesport.nl redactieteam mede ondersteunen?
Dat kan d.m.v. een vrijwillige bijdrage via de betaallink vrijwillige bijdrage Racesport.nl of door een bijdrage over te maken naar het volgende bankrekening nummer:
NL31 BUNQ 2035 9539 44 t.n.v. ES Event & Sports Promoter, onder vermelding van ‘vrijwillige bijdrage Racesport.nl’