Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het was de afgelopen week weer tijd voor Spotify Wrapped, de overzichten van waar mensen het afgelopen jaar naar luisterden op het streamingplatform. Op sociale media vlogen de lijstjes je om de oren. Zelf koos ik ervoor om met absoluut helemaal niemand te delen dat ik het afgelopen jaar veel naar ‘yachtrock’ en ‘freakfolk’ geluisterd heb. Uiteraard waren er ook parodieën op de lijstjes, zoals die van Women Inc, een platform dat zich inzet voor gelijke kansen voor vrouwen in Nederland.
In hun Spotify Wrapped-overzicht stond onder meer: ‘Jouw top 5 van sectoren waarin vrouwen ondervertegenwoordigd zijn: 1: Financiën 2: Kunst 3: Techniek 4: Bouw 5: Wetenschap.’ Scherp. Een andere slide: ‘Top 3 meest gehoorde zinloze oplossingen voor geweld tegen vrouwen: 1: Pepperspray 2: Zelfverdedigingscursus 3: Anders kleden.’ Raak.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De laatste slide, die gretig werd gedeeld: ‘Je hebt dit jaar 10.000 keer geluisterd naar de zin: ‘Niet alle mannen zijn zo.’’
In geen enkele discussie is het acceptabel om mensen over één kam te scheren, maar mannen mogen met zijn allen op een brandstapel. Zeg daar vervolgens wat van, dan wordt daar de spot mee gedreven – door een platform dat zich inzet voor gelijkwaardigheid.
Voor alle duidelijkheid: veel mannen gedragen zich problematisch. Maar, nu ga ik het ook doen, lang niet alle mannen zijn toxisch, heten of aanbidden Andrew Tate. Toch hoor je met enige regelmaat teksten als: ‘het mannenprobleem’, ‘mannen zijn gevaarlijker dan wolven’ of dat ene pareltje: ‘niet alle mannen, wel altijd een man’. Vervang hier ‘man’ eens door vrouw, homoseksueel, transgender, moslim, jood, asielzoeker of persoon die van padel houdt en kijk eens of je het nog steeds wil afdrukken in een krant of roepen in een podcast.
Er is een groot en hardnekkig probleem met veel mannen. Maar dat probleem vraagt ook om een zorgvuldige benadering; juist om het probleem goed op te kunnen lossen. Mannen met zijn allen op één grote hoop gooien helpt niet: het is goedkoop, polariserend en heeft niets met gelijkwaardigheid te maken. Uiteindelijk leidt het vooral tot wrok, onverschilligheid en verwijdering. Terwijl het idee volgens mij is dat mannen en vrouwen samen ten strijde trekken om dit probleem het hoofd te bieden.
Tegelijkertijd is er ook sprake van een fikse crisis bij mannen. Veel mannen hebben weinig of geen vrienden, ze hebben geen rolmodellen, voelen zich eenzaam, presteren slechter op school, worstelen met depressies en plegen significant vaker zelfmoord dan vrouwen. Dat is ook een probleem van vrouwen.
Ook hier helpt het niet mannen over één kam scheren, ze in te prenten dat wat ze zíjn problematisch is en ze bestoken met verwijten. Dit probleem vraagt iets anders dan boosheid. Geduld en empathie bijvoorbeeld. En in veel gevallen ook een spiegel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns