is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: Coppola is blut.
Voor iedereen zijn het dure tijden, maar voor sommigen nét iets duurder. Neem regisseur Francis Ford Coppola. Net als gewone mensen met geldzorgen is hij aan het ‘ontspullen.’ Dit weekend worden zeven van zijn horloges geveild, meldt The New York Times. Vooral de duurste, met een klein handje dat de tijd aanwijst, is geinig. Voor minimaal 1 miljoen dollar is hij voor u.
Reeds verkocht: zijn privé-eiland bij Belize (1,8 miljoen dollar). Het legendarische Sentinel Building in San Francisco, dat hij kocht na The Godfather en waar zijn hoofdkantoor is gevestigd, heeft hij als onderpand ingezet voor zijn schulden, bleek deze week.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Allemaal door dat megalomane passieproject: Megalopolis. Coppola stak er al zijn geld in, en meer. Niemand in Hollywood durfde daarvoor 120 miljoen dollar neer te leggen, dus verkocht hij zijn wijnboerderij en deed hij het zelf.
Het resultaat was krankzinnige, onnavolgbare spektakelcinema. Je moet het zien om het te geloven, maar helaas voor Coppola deden weinig mensen dat: de film flopte.
Bij de première in Cannes verklaarde hij zich al blut. ‘Ik heb geen geld’, zei hij in maart in een podcast. ‘Het is weg.’
‘Ik moet de boot drijvend houden’, zei hij tegen The New York Times in het artikel over de horloges.
Desondanks blijft hij laconiek. Coppola behoort tot een generatie filmmakers die gewend is dwarsig eigen geld in films te stoppen, ook als niemand anders erin gelooft. Peter Bogdanovich, Brian De Palma en George Lucas balanceerden ooit op of over het randje van een faillissement. Coppola vooral.
Maar: meestal kwam het goed. Hun financiële dalen worden in de filmhistorie neergezet als bewijs van hun artistieke bevlogenheid en genialiteit. Ze waren een beetje gek, maar kijk wat het opleverde!
Over twintig jaar kijken de mensen heel anders naar Megalopolis, denkt Coppola. Of de 86-jarige regisseur die financiële voorspoed nog zal meemaken, interesseert hem weinig. Vriendschap is belangrijk. Familie.
Ja, oké, maar de boot moet wel drijven. Wat doet hij daar verder aan?
Deze week verscheen een reportage in The Telegraph waarin de verslaggever Coppola ontmoet, die kalmpjes chilt in zijn beeldschone Italiaanse boetiekhotel. Hij vertelt ‘met een jongensachtige grijns’ dat hij nu aan een director’s cut van Megalopolis werkt. Een langere versie. En ‘pas écht wild’.
Nu lijkt het er – gezien een fotobijschrift – op dat het interview deze zomer was, dus vóór de horloges, vóór het eiland en vóór het gebouw. Maar mocht hij het inderdaad nog zo zonnig inzien als toen, dan is hij óf delulu, óf niet echt blut.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns