Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Wilde ik weten hoe ik ‘the most sparkling guest at any celebration’ en ‘the most charismatic man in any room’ kon worden? Natuurlijk! Het blog van mijn favoriete online mannenmodewinkel waar ik nooit wat koop omdat alles te duur is (ik noem: een paar sokken van 450 euro, een leren riem van 2.500 euro) kwam met zeventien tips hoe ik de beste gast ooit kon worden. Het waren voornamelijk belegen adviezen over kledingkeuze (‘bouw je outfit rond een statement item’ of ‘draag uitbundige schoenen’) en voor de hand liggende sociale handreikingen (‘mengel’ en ‘stel vragen’). De laatste tip ging over afscheid nemen: ‘Embrace the French exit.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Die kende ik nog niet. Althans, ik kende de betekenis wel, namelijk een feestje verlaten zonder afscheid te nemen (ik kan het iedereen aanraden), maar wist niet dat het een French exit genoemd werd. Blijkbaar is het een afgeleide van ‘French leave’ (Frans verlof), waarbij iemand, bijvoorbeeld een soldaat, onaangekondigd zijn post verlaat en nooit meer terugkomt. In het Frans wordt er juist weer gesproken van ‘filer à l’Anglaise’: de pleiterik maken op z’n Engels.
In de Verenigde Staten heeft men het over een ‘Irish exit’, een term die zijn origine schijnt te vinden in Boston, waar veel Ierse Amerikanen wonen. Overigens bestaat er ook een ‘Minnesota goodbye’, waarbij iemand aankondigt te vertrekken en vervolgens in een eindeloos gesprek verwikkeld raakt dat nog uren kan duren.
Binnen mijn vriendenkring noemen we het in stilte verlaten van een sociale aangelegenheid een ‘Polish exit’. ‘Juul, schitterende Polish exit had je trouwens, vorige week.’ En die term blijkt dus weer afkomstig te zijn uit het Duits. Ik weet dan weer niet hoe ze het in Polen noemen, maar ergens moet het ook een keer afgelopen zijn.
Wat wel duidelijk is, zo signaleerde iemand op Reddit, is dat de naamgeving van dit fenomeen sterke gelijkenissen vertoont met de manier waarop verschillende landen vroeger de ziekte syfilis duidden, voordat die de naam syfilis kreeg. In Italië noemden ze het de ‘Franse ziekte’, in Frankrijk noemden ze het de ‘Napolitaanse ziekte’, de Russen noemden het de ‘Poolse ziekte’ en de Polen noemden het de ‘Duitse ziekte’.
Voor de bezorgde burgers: er bestaat ook een zogenaamde ‘Dutch exit’. Daarvoor moet je eerst weten wat een ‘Dutch oven’ is. Een Dutch oven verwijst behalve naar een gietijzeren pan, óók naar een scheet laten onder een dekbed, die daar insluiten en bewaren totdat je partner in bed komt liggen. Een Dutch exit is dus – het liefst in een afgesloten ruimte, zoals een lift – een scheet laten en daarna zonder iets te zeggen weggaan. Daar wil ik het voor nu even bij laten.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns