Vijftig jaar geleden konden de eerste bewoners van Almere in een stacaravan komen wonen. Een jaar later waren de eerste huizen klaar. Drie Almeerders van het eerste uur vertellen over die tijd. "Ik ging in de skeletten van huizen spelen."
"Er was helemaal niks. Geen school, geen winkels. Alleen zand", vertelt Aukje van den Bos. Ze kwam als elfjarige op 1 december 1975 met haar broers en ouders in Almere wonen.
Haar vader was ambulancechauffeur in zuidelijk Flevoland en samen met zeven andere gezinnen kwam de familie Van den Bos als eerste in Almere wonen.
"We verhuisden uit Dronten en eerst was ik boos. Ik was mijn school en al mijn vriendinnetjes kwijt. Maar die boosheid was van korte duur. Ik vond het wel interessant", zegt de nu 61-jarige Van den Bos. "We maakten de gekste dingen mee."
Ze vertelt levendig over hoe de stroom soms ineens uitviel in die eerste tijd, of hoe er ineens geen water was. "Dan mocht ik na het tandenpoetsen mijn mond spoelen met cola", vertelt ze lachend.
Die eerste straat waar Van den Bos woonde - het Bivak - kon eigenlijk geen straat genoemd worden. Het waren acht grote stacaravans die in een driehoek bij elkaar waren gezet. De eerste politieagent van Almere woonde er, net als de postbode, een GGD-medewerker en mensen die de televisiekabels aanlegde.
"Ik heb alles in Almere gebouwd zien worden", weet Van den Bos nog. "Toen ze huizen gingen bouwen, ging ik in de skeletten van die huizen spelen. Ik sprong vanaf de eerste verdieping naar beneden in het zachte isolatiemateriaal. Op de bouwputten van de winkels konden we 's winters schaatsen."
Vooral voor Amsterdammers die naar Almere wilden verhuizen en even kwamen kijken, was de familie Van den Bos een bezienswaardigheid. "Dan zaten we te eten en stonden er ineens mensen voor het raam naar binnen te kijken. We waren een soort aapjes."
De Almeerse straten die de tiener van toen zag komen, waren voor een groot deel bedacht door onder meer Jan Frans de Hartog. In 1976 kwam hij als 36-jarige stedenbouwkundige aan project Almere meewerken. De stad werd onder meer gebouwd omdat Amsterdam uit zijn voegen groeide.
"Het moest niet één stad, maar een groep van steden worden", weet de nu 85-jarige nog. Dat is nu nog terug te zien in de verschillende kernen: Almere Haven, Stad, Poort, Buiten en Hout. "We begonnen met Almere Haven, een klein stadsdeel. De jonge ploeg kon daardoor ervaring opdoen en vergissingen in een volgende stad corrigeren."
Huisarts Nico van Duijn (76) behoorde in 1976 tot de groep die als een van de eersten in de echte huizen van Almere Haven ging wonen. "Het opvallendste was: er groeide niks. Als je naar het noorden keek, was de horizon een rechte streep. Dat zag en zie je op het land nergens in Nederland. Buitengewoon merkwaardig."
Hij was net afgestudeerd en vond het een avontuur om in de nieuwste plaats van Nederland als huisarts aan de slag te gaan. "Medestudenten gingen naar Afrika. Ik naar Almere."
Van Duijn, die nog altijd in Almere Haven woont, complimenteert de opzet van Almere, zoals De Hartog al beschreef. "Het zijn allemaal afgescheiden kernen, met allemaal een eigen karakter." Tussen die kernen bevindt zich veel groen, wat Van Duijn "de groene longen" en "het succes van de ontwerpers" noemt.
Toch staat de stad van inmiddels ruim 200.000 inwoners in de rest van het land niet altijd even goed aangeschreven. Almere heeft bij sommigen het imago lelijk te zijn en zou sfeer en een eigen identiteit missen. De Hartog tilt daar niet al te zwaar aan. "Dat is een noodlot dat je treft als je een nieuwe stad bouwt. In de beginfase is de kritiek meedogenloos. Maar langzamerhand wordt het oordeel over Almere positiever. Dat zijn processen die tijd kosten."
De Hartog ziet de zesde stad van Nederland als "een bonte verzameling van kernen, die allemaal hun eigen karakter hebben". Hij woont zelf "met veel plezier" in Almere Stad.
Vandaag is de start van het jubileumjaar op de Markt in Almere Haven. Maandag wordt een tentoonstelling over de eerste bewoners van Almere geopend. Van den Bos is er ook bij. Ze zal er ook een toespraak houden. "Dat doe ik om mijn ouders en de andere mensen te eren. Ze zijn in het diepe gesprongen om in een polder te wonen waar helemaal niets was."
Source: Nu.nl algemeen