De lezersbrieven! Over de gevonden olie voor de kust van Suriname, het 28-puntenplan van Trump voor vrede tussen Rusland en Oekraïne, oplossingen voor de hoge huizenprijzen en de schrijfvaardigheid van scholieren.
In het artikel van Sheila Sitalsing staat vermeld dat uit de hele wereld bedrijven naar Suriname toestromen om platformen voor de Surinaamse kust te gaan bouwen, om de recent gevonden olie op te pompen. Er wordt als een gek aan infrastructuur en ruime huizen met zwembaden gebouwd voor welvarende expats die zich in Suriname zullen vestigen. Van overal zullen die komen om van de opbrengsten te profiteren.
De vooruitzichten zien er gunstig uit voor een land met een inwoneraantal kleiner dan de stad Rotterdam. Maar zoals Sheila terecht opmerkt, het dubbeltje kan nog alle kanten oprollen. Noorwegen is het gedroomde voorland omdat de gas- en oliewelvaart daar superverantwoord wordt beheerd en verdeeld via een staatsfonds. Angola is het schrikbeeld met honger en kleptocratie.
Ik mag net als Sheila Sitalsing hopen dat ‘ons geboorteland’ meer voor de Noorse variant zal kiezen zodat niet alleen de expats, maar ook de inwoners van Suriname hiervan kunnen profiteren.
Wilgo Deekman, Doorn
Altijd is door Navo-baas Mark Rutte gesteld dat de (on)vrijheid van Oekraïne sterk verbonden is met de onze, waardoor Europa zich als een bezetene aan het bewapenen is om vijand Poetin buiten de deur te houden. Het zogenaamde vredesvoorstel is voor Trump een blamage, omdat het Oekraïne heftig vernedert en verzwakt, en dat doet deze zelfingenomen dealmaker ook met Europa.
Ik ga ervan uit dat voldoende Amerikanen dit vredesplan zullen zien als een verkoop aan een vijand met grootheidswaanzin, en een eventuele deal zullen tegenhouden.
Ton Besselink, Vlissingen
Laten we ons niet laten foppen door Wopke Hoekstra. Het toezeggen (dus niet meteen overmaken) van geld is geen stap naar een gezonder klimaat. Meer geld was al eerder toegezegd. Het resultaat van de top van Belém is dit. Ten eerste: we beloven geld, geven dat vervolgens niet, maar zo redden we op korte termijn ons gezicht. Ten tweede: we spreken geen wetenschappelijk onderbouwde afspraken af. Niks over concrete eisen en sancties.
Belém is geen stap vooruit maar een stap naar het einde.
Joop van den Berg, Haastrecht
Eva Vermeulen krijgt veel commentaar op haar onderzoek naar ‘een sociale interpretatie van het recht op eigendom’ Een van haar suggesties is de belasting op de overwaarde. In 1974 kocht ik voor 75 duizend gulden mijn eerste woning. Nu heeft onze woning een WOZ-waarde van 882 duizend euro. Veertig jaren heeft de overheid daaraan bijgedragen met de hypotheekrenteaftrek. Een verrekening tussen overheid en burger lijkt op zijn plaats. Frankrijk, België, Portugal, Zwitserland en Italië, allemaal landen met een (vorm van) meerwaardebelasting. Nederland is nooit verder gekomen dan het in de jaren zeventig gesneuvelde voorstel voor de vermogensaanwasbelasting. Ligt hier een kans voor de (in)formateurs?
Harrie van Iersel, Eindhoven
Ik zocht een kleinere woning (nog maar één thuiswonend kind), en was ervan overtuigd dat een startend gezin in een klein appartement op zoek was naar een groter onderkomen. Breng ons in contact met elkaar, stelde ik mijn makelaar voor, we hoeven dan qua verkoopprijs ook niet het hoogst haalbare te willen. Meewarig schudde hij zijn hoofd: ‘Dat werkt niet. Zodra de euro’s in het spel zijn, wil iedereen zoveel mogelijk naar binnen harken.’ Ik bedoel maar, op weg naar eerlijke huisvesting zoals Eva Vermeulen voor ogen heeft, staat geld nogal in de weg.
Marjon Hoeks, Arnhem
Uit onderzoek blijkt dat steeds meer jongeren moeite hebben met schrijven. Veelal wordt de ‘schuld’ gelegd bij AI of schermgebruik vanaf jonge leeftijd, maar ik hoor niemand over die afgrijselijke werkboeken waar kinderen nu mee moeten werken. Schrijf- en taalvaardigheid leer je niet door een enkel woordje ergens in te vullen of leuke plaatjes te kijken, maar door zorgvuldig je eigen antwoorden te moeten formuleren. De werkboeken kosten ook nog veel geld, dus schaf ze af en ga weer lekker over op een mooi schriftje.
Ingrid Dam, Delft
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant