In 1989 zetten The Stone Roses met hun gelijknamige debuutalbum de Britse rockscene op zijn kop. De band pionierde in het samenbrengen van pop en dance. Een unieke sound, waarin de baslijnen van Gary ‘Mani’ Mounfield altijd de melodie bepaalden.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
De donderdag op 63-jarige leeftijd overleden Gary ‘Mani’ Mounfield was een van de meest invloedrijke Britse bassisten van zijn generatie. Zijn melodische spel is er mee verantwoordelijk voor dat het album The Stone Roses (1989) van The Stone Roses in het Verenigd Koninkrijk nog altijd wordt gezien als een van de allersterkste debuutalbums uit de popgeschiedenis.
De band uit Manchester pionierde in het samenvoegen van gitaarpop, zoals we die sinds de sixties kenden van The Beatles en The Byrds, met een dansbare aan funk en soul ontleende groove, waarin de baspartijen van Mani altijd de motor waren.
The Stone Roses sloegen met nummers als Made Of Stone, She Bangs The Drums en I Am The Resurrection een brug tussen (indie)gitaarrock en dance, wat in 1989 een paar jaar na de acid-house revolutie nog twee gescheiden werelden waren. De ijzersterke ritmesectie met Alan ‘Reni’ Wren op de drums was in alle nummers het fundament onder de sprankelende gitaarliedjes, gecomponeerd door gitarist John Squire en zanger Ian Brown.
Met de single Fools Gold brak de band ook in Nederland door, eind 1989. Een nummer, of liever gezegd, een groove van tien minuten, gebaseerd op een funky drum-sample uit Bobby Byrd’s Hot Pants uit 1971. Het maakte de weg vrij voor tal van indie-gitaarbands als Primal Scream (Loaded), The Farm (Groovy Train), en Soup Dragons (I’m Free) om hun muziek te verrijken met dance-beats.
Indie-dance scoorde in de hitparades maar zo hemelbestormend als The Stone Roses en stadgenoten Happy Mondays klonk het niet. De Madchester sound heette deze nieuwe, opzwepende sound in de popmuziek, vernoemd naar de stad waar de kiem werd gelegd. Mani stond aan de basis, maar een passend vervolg van ‘de Roses’ zelf kwam er eigenlijk niet. Een tweede, matig ontvangen album (The Second Coming) liet vijf jaar op zich wachten en in 1996 implodeerde de band.
Mani’s basgitaar leverde vanaf 1997 een fundamentele bijdrage aan het eveneens zoekende Primal Scream. Tussen 2012 en 2017 deed hij mee aan enkele zeer lucratieve Stone Roses-reünietournees waarna hij zich terugtrok uit de muziek.
Ook na 36 jaar staat het album The Stone Roses nog rechtovereind. De liedjes waardoor Brown en Squire zich van de Britse pers even de nieuwe Lennon & McCartney mochten noemen, klonken dankzij producer John Leckie veel beter dan de band live destijds. En altijd waren het de baslijnen van Mani die de melodie bepaalden. In het openingsnummer I Wanna Be Adored is het zijn bas die het nummer draagt en die wending in tempo en sound halverwege van het laatste nummer I Am The Resurrection kwam eveneens van hem.
De indie-dance mode was na een jaar of twee wel weer voorbij, zeker toen in 1991 Nirvana en grunge de dancebeats weer uit de gitaarrock verdreven. Maar wie terugblikt op 1989 kan niet om The Stone Roses heen. Het album was een kantelpunt in de popgeschiedenis. Dance en rock maakten vanaf dat moment deel uit van dezelfde wereld en hadden elkaar gevonden in Mani’s ‘Madchester’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant